"ΕΝ ΦΥΛΑΚΑΙΣ ΗΜΗΝ..."

Έρχονται οι άγιες μέρες του Πάσχα όπου πιστεύοντες και μη πιστεύοντες στον Θεάνθρωπο θα τις "καταναλώσουμε" με ψώνια για τον οβελία/μαγειρίτσα, δώρα για βαφτιστήρια, ουσιαστική/τυπική επαφή με τα εκκλησιαστικά "δρώμενα" (για πολλούς από μας είναι η μοναδική ετήσια επαφή μας με την εκκλησία, έτσι για να θυμόμαστε τα μικράτα μας...) , κατάνυξη ή φολκλόρ προς τέρψιν των τουριστών, βεγγαλικά, πραγματική νηστεία (οι ελάχιστοι) ή αλλαγή διατροφής για αποτοξίνωση λόγω εθίμου (οι περισσότεροι), ευδαιμονία για τον ερχομό (για τα καλά) της άνοιξης...

Ας δούμε όμως μήπως μέσα στις σκοτούρες μας μπορούμε να "ψηλώσουμε" λίγο, να σκεφτούμε τί υπάρχει γύρω μας, κυρίως να στρέψουμε το βλέμμα στους πραγματικούς απόκληρους που συνήθως τους περιφρονούμε (έφταιξαν γαρ και πρέπει να πληρώσουν): μιλάω για τους ΑΠΟΡΟΥΣ φυλακισμένους και ιδίως τις γυναίκες με τα παιδάκια τους που για μια χρονιά ακόμα θα περάσουν την Ανάσταση πίσω από τα κάγκελα.

Ένα blog, που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα (ξεblogάρισμα) και πρεσβεύει ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ αυτά που δίδαξε ΕΚΕΙΝΟΣ, διοργανώνει bazaar το Σαββατοκύριακο στο Μεταξουργείο (στο Cabaret Voltaire)  για αυτούς τους "ελάχιστους", τις άπορες μητέρες-φυλακισμένες που κυριολεκτικά δεν έχουν στον ήλιο μοίρα...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

"ΣΟΦΙΕΣ" ΠΙΚΡΑΜΕΝΩΝ

Τελικά μέσα στο σκοτάδι του τούνελ που ζούμε και, μη βλέποντας φως (γιατί αν βλέπαμε φως θα παίρναμε κουράγιο και θα σταματούσαμε να λέμε/ακούμε μαλακίες...), βγάζουμε τον κάθε πικραμένο να πει τις "σοφίες" του, άλλοι καλοπροαίρετα, άλλοι με ιδιοτελείς σκοπούς.
Και, αφού τις ακούσουμε, πανικοβαλλόμαστε, χάνουμε το κουράγιο μας, δακτυλοδείχνουμε τον "σοφό" ("είδες τί είπε ο τάδε;") εκθειάζοντας τον χαρακτήρα, την μόρφωσή του ή δεν ξέρω και εγώ τί άλλο (αν είναι πολιτικός εστιάζουμε στην εντιμότητά του, στα τσεκουράτα λόγια του κλπ.) και τρέχουμε να βγάλουμε έξω τις υπαρκτές/ανύπαρκτες καταθέσεις μας προ της επικείμενης πτώχευσης...

Τελευταίο δείγμα της ομαδικής παράκρουσής μας είναι η συνέντευξη του Αλέκου Παπαδόπουλου στον Παπαχελά που παρουσιάστηκε περίπου σαν το χρονικό μιας αναπόφευκτης κατάρρευσης της χώρας, ένα χρονικό γεμάτο σοφίες, διδάγματα, νέα στοιχεία, αλήθειες που δεν λέγονται από τους κυβερνώντες, μια σφαλιάρα που έδωσε σε όλους βγάζοντάς μας από την μακαριότητά μας, οπότε "τρεχάτε ποδαράκια μου"...
Εκτιμώ τον τσεκουράτο λόγο του, την πανθομολογούμενη εντιμότητά του και, γιατί όχι, τη ζοχάδα του για τα κακώς κείμενα στον τόπο μας. Σίγουρα μίλησε στο παρελθόν (αρχές της δεκαετίας του 90) με σταράτες κουβέντες που ξένισαν εν μέσω ανδρεοπαπανδρεϊκής λαϊκίστικης πολυλογίας (που ήδη τότε βρισκόταν σε φάση τακτικής υποχώρησης από τα φληναφήματα του 80...).
Και αυτή του η αρετή ("πιράνχας της υγείας" κλπ.) του κατοχύρωσε το δικαίωμα να τον παίρνουν όλοι τοις μετρητοίς και στα σοβαρά όντας ένας ΣΟΒΑΡΟΣ πολιτικός. Έτσι, όταν ανοίγει το στόμα του, σπάνια τα τελευταία χρόνια, μένουμε όλοι με ανοιχτό το δικό μας έτοιμοι να καταπιούμε τα "αγκωνάρια" που θα μας πετάξει...

Έτσι λοιπόν παρουσιάστηκε/διαφημίστηκε η τελευταία του συνέντευξη στον ΣΚΑΪ: "τά'πε έξω από τα δόντια", "είπε αλήθειες που δεν τις έχουμε ξανακούσει", "κρίμα που δεν είναι υπουργός, αυτός μάλιστα, θα μας έσωζε" και δεν συμμαζεύεται...

Τί είπε λοιπόν ο άνθρωπος που δεν το έχουμε ξανακούσει και μας έκανε ΤΟΣΗ εντύπωση (ΣΚΑΪ);

Ότι η προσπάθεια που γίνεται μέχρι τώρα για το συμμάζεμα των ελλειμμάτων έχει πενιχρά αποτελέσματα, ότι το χρέος είναι θηριώδες (πρόσθεσε και διάφορα άλλα που ΔΕΝ τα προσθέτουν οι άλλες χώρες στο έλλειμμά τους όπως τα χρέη των τραπεζών και το ανέβασε στα 610 δις!), ότι η έξοδος από το ευρώ θα ήταν καταστροφή όπως και η αναδιάρθρωση, ότι η υποτίμηση έχει νόημα όταν είσαι εξαγωγική χώρα και τα οφέλη της εξανεμίζονται σε 2-3 μήνες, ότι οι αποκρατικοποιήσεις πρέπει να προχωρήσουν ΑΜΕΣΑ/ΧΤΕΣ κλπκλπ....

Και γιατί έγινε όλος αυτός ο ντόρος;
Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τί είπε που είναι ΑΛΛΟ από αυτά που ακούμε και από την πολιτική που ακολουθείται (με την μόνη διαφορά ότι είναι απαισιόδοξος για την πορεία των πραγμάτων ενώ η κυβέρνηση αισιοδοξεί...).

Τόνισε αρκετές φορές τί έλεγε/έκανε όταν ήταν υπουργός (νάτες οι πικρίες τώρα που δεν τον πολυ-υπολογίζουν στη δύση της πολιτικής του καρριέρας...), είπε ότι και να του προτείνουν να μπει στην κυβέρνηση αυτός δεν θα δεχτεί γιατί, λέει, έχει διαφορετική (ποια; μόνο για τις αποκρατικοποιήσεις ζήτησε ταχύτερη πορεία) αντίληψη για το τί πρέπει να γίνει, αν τον καλέσει ο Παπανδρέου ευχαρίστως θα πει τη γνώμη του κλπκλπ.

Θυμίζει λίγο τον αντωνάκη (αν και είναι "βλασφημία" να συγκρίνεις τον Αλέκο με τον πατριωτικότερο) που δεν θα δεχτεί, λέει, συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ: ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται...

ΠΟΥΘΕΝΑ/ΚΑΝΕΙΣ ρε γαμώτο δεν λέει ΜΙΑ (όχι πολλές, ΜΙΑ) κουβέντα αισιοδοξίας που θα μας κάνει να σηκώσουμε λίγο το κεφάλι, να πάρουμε θάρρος... Στο ντούκου πέρασε η θεαματική (συνεχιζόμενη!) αύξηση των εξαγωγών (και όχι μόνο στα τρόφιμα...), οι αθρόες προκρατήσεις δωματίων για την επερχόμενη τουριστική περίοδο (βοήθησε σ'αυτό και λίγο ο θεός της Ελλάδας με τις ταραχές στην Β. Αφρική), κανείς δεν βγήκε (όχι οι κυβερνητικοί ρε παιδιά, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν, ΑΛΛΟΙ, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, πρόεδροι επιμελητηρίων, κάποιος ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ, αμάν πια, μόνο την καταστροφή ξέρουν να διατυμπανίζουν!) να ΤΟΝΙΣΕΙ αυτά τα θετικά σημάδια...

Κ-Α-Ν-Ε-Ι-Σ (πλην φυσικά των καθ'ύλην αρμόδιων όπως ο υπουργός Οικονομικών, η πρόεδρος των εξαγωγικών επιχειρήσεων κλπ. που μικρό impact έχουν στην παραδαρμένη ελληνική κοινή γνώμη που τσιμπάει σε κάθε μαλακία που θα ακούσει...).

Μα είναι φυσικό όμως: πώς αλλιώς θα έχουν δουλειά/επιρροή οι Πρετεντέρηδες, Ανδριανόπουλοι, Μάνοι που, αν πετύχει τελικά η ακολουθούμενη πολιτική, θα εξαφανιστούν από προσώπου γης;

Έτσι λοιπόν, μέσα σ'αυτό το τέλμα της απαισιοδοξίας, φύονται και οι τσεκουράτοι αλλά και οι χάνοι που τσιμπάνε...

ΕΠΙ ΤΟΝ ΤΥΠΟΝ ΤΩΝ ΙΛΩΝ

Για να τελειώνουμε μια και καλή με Σαμαροπρετεντέρηδες...

Αντιμνημονιακοί μύθοι, πλίνθοι και κέραμοι, ατάκτως ερριμμένοι

Του Πασχου Μανδραβελη (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 6.3.2011)

Μνημονεύονται πολλά για το «Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής», όπως είναι ο ακριβής τίτλος της συμφωνίας που έκανε το ελληνικό κράτος με την Ευρωπαϊκή Ενωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Τα περισσότερα είναι ρηχά συνθήματα. Πολλά είναι λάθος και κάποια είναι ψέματα.

Το πρώτο σύνθημα, λάθος και ψέμα, είναι ότι «μας επιβλήθηκε από το εξωτερικό». Η αλήθεια είναι ότι τον Μάιο του 2010 είχαμε χονδρικά δύο επιλογές. Ή να κηρύξουμε στάση πληρωμών ή να παλέψουμε μια διευθέτηση επιμήκυνσης του χρέους μας εκτός των αγορών, οι οποίες έτσι κι αλλιώς δεν μας δάνειζαν. Ευτυχώς η κυβέρνηση επέλεξε τη δεύτερη. Η πρώτη, δηλαδή η χρεοκοπία, θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες για τη χώρα. Οχι μόνο για τη διεθνή θέση της, αλλά και για το εσωτερικό, για τους μισθούς, τις συντάξεις, τις καταθέσεις όλων μας. Αν σκεφθεί κανείς ότι με την υποψία μόνο της χρεοκοπίας έφυγαν 23 δισεκατομμύρια από τις εγχώριες τράπεζες, μπορεί να φανταστεί τον πανικό του πληθυσμού στα γκισέ για να πάρει και να διασφαλίσει τα λίγα ή πολλά, αλλά πάντως πολύτιμα για όλους ευρώ. Θα υπήρχαν επιπτώσεις ακόμη και για την κατανάλωση. Η Ελλάδα εισάγει από το εξωτερικό 36 δισ. περισσότερα αγαθά και υπηρεσίες απ’ όσα εξάγει. Οι περισσότερες εισαγωγές γίνονται με δάνεια, τραπεζικές εγγυήσεις κ.λπ., που μια χρεοκοπημένη χώρα δεν μπορεί να εξασφαλίσει.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και αν παραμέναμε στο ευρώ και ακόμη και αν κρατούσαμε τους μισθούς και τις συντάξεις στα επίπεδα του 2009, η κατανάλωσή μας θα περιοριζόταν έτσι κι αλλιώς. Οι τιμές των εισαγόμενων, που είναι ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κατανάλωσης, θα ανέβαιναν δραματικά. Και δεν μιλάμε μόνο για τα μπλουζάκια Πόλο ή τα αυτοκίνητα Καγέν. Η Ελλάδα εισάγει τα πάντα· από ηλεκτρικό ρεύμα μέχρι φακές. Δεν υπάρχουν εύκολες ή τζάμπα επιλογές. Η οικονομία (που είναι εκατομμύρια αποφάσεις μυριάδων οικονομικών υποκειμένων, ανάμεσά τους και οι καταναλωτές) έχει πολλούς τρόπους. Θα ζούσαμε δηλαδή τα αποτελέσματα του Μνημονίου σε ό,τι αφορά την κατανάλωση, αλλά θα είχαμε οξυμένες όλες τις άλλες παραμέτρους του προβλήματος.

Η δεύτερη μισή αλήθεια καταγράφεται στο σύνθημα (κυρίως της Ν.Δ.) «ένα άλλο μνημόνιο ήταν εφικτό». Η αλήθεια είναι ότι δισεκατομμύρια άλλα μνημόνια ήταν εφικτά και παραμένουν εφικτά. Εξάλλου, οι αναθεωρήσεις πραγματοποιούν κάποια από αυτά. Αλλά αυτή η εύκολη κριτική δεν λαμβάνει υπόψη της τα χρονικά περιθώρια, διαπραγμάτευσης, σύνταξης, έγκρισης από τα κοινοτικά όργανα και από 16 Κοινοβούλια της Ευρώπης. Ο μηχανισμός στήριξης της Ελλάδας (ο οποίος κατόπιν επεκτάθηκε στην Ιρλανδία και θα γίνει πανευρωπαϊκός) ήταν για τα (κοινοτικά δεδομένα, πάντα) ένα θαύμα αποτελεσματικότητας. Εδώ, μια Οδηγία για την αλίευση του βακαλάου κάνει χρόνια να περάσει τις συμπληγάδες της κοινοτικής γραφειοκρατίας, πόσο μάλλον μια δανειακή σύμβαση 110 δισ. από κοινωνίες που ήδη στενάζουν από μακροχρόνια λιτότητα. Ενα είναι σίγουρο: «άριστο μνημόνιο» (υπό την έννοια ότι οι άλλοι θα μας δανείζουν όπως μας δάνειζαν, εμείς θα καταναλώνουμε όπως καταναλώναμε χωρίς να παράγουμε) δεν υπήρξε ποτέ ως πιθανότητα, ούτε μπορεί να υπάρξει.

Οι αναθεωρήσεις

Το τρίτο ψέμα που ακούγεται διαρκώς στα τηλεκαφενεία είναι ότι «οι διαρκείς αναθεωρήσεις του Μνημονίου δείχνουν την αποτυχία του». Κατ’ αρχάς οι αναθεωρήσεις προβλέπονται από το ίδιο το Μνημόνιο. Δεύτερον, αυτό είναι το λογικό. Η οικονομία δεν είναι ένα γραμμικό πράγμα, που μπαίνει στον αυτόματο πιλότο και απλώς πάει. Αυτό το διαπιστώσαμε με τραγικά αποτελέσματα την περίοδο διακυβέρνησης της Ν.Δ. 2004-2009. Η οικονομία είναι ένα πολυπαραγοντικό σύστημα που θέλει διαρκή ρύθμιση για την επίτευξη αποτελεσμάτων. Εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες επιβάλλουν τις διαρκείς αναθεωρήσεις. Υπάρχουν, για παράδειγμα, κοινωνικές αντιστάσεις, κυβερνητικές αστοχίες κ.ά. Αλλά ακόμη κι αν εφαρμοζόταν το Μνημόνιο κατά γράμμα, υπάρχει η Λιβύη. Η ελληνική είναι η πιο εξαρτημένη από το πετρέλαιο οικονομία της Ευρώπης· άλλη μια αμαρτία που δεν σκεφθήκαμε όσο είχαμε εύκολα και φθηνά δανεικά. Η άνοδος των διεθνών τιμών θα επηρεάσει πολλαπλώς την παραγωγή, τις δαπάνες, όλα. Μόνο η θέρμανση των πολλών και απέραντων δημόσιων κτιρίων (ακόμη κι εκείνων που δεν θέλουμε να πουλήσουμε) θα επιβαρύνει επιπλέον τον προϋπολογισμό και συνεπώς θα χρειαστεί να αναθεωρήσουμε το Μνημόνιο.

Το τέταρτο ψέμα είναι ότι το Μνημόνιο αυξάνει το χρέος. Η αλήθεια είναι ότι στο τέλος της εφαρμογής του, το δημόσιο χρέος θα φτάσει το 150% του ΑΕΠ. Η άλλη αλήθεια είναι ότι χωρίς το Μνημόνιο (και με την προϋπόθεση ότι θα μας δάνειζαν) το χρέος θα ανέβαινε στο 170%. Το χρέος δημιουργείται από τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού, αυτά που με θυσίες, κόπους και διά του Μνημονίου προσπαθούμε να περικόψουμε. Με ένα ακόμη πιο «σκληρό» μνημόνιο το χρέος μας θα ήταν στο 140%. Με ένα «άριστο» για το χρέος μνημόνιο, δηλαδή με την περικοπή 36 δισ. ευρώ από τις δαπάνες του κράτους (ήγουν με απόλυση των μισών δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο των μισών νοσοκομείων και ΑΕΙ κ.λπ.), το χρέος θα παρέμενε σταθερό. Με άλλα λόγια, αυτό που επιτυγχάνει το Μνημόνιο είναι η ομαλή μετάβαση σε χαμηλότερο ύψος χρέους (μετά το 2015, κι αν το εφαρμόσουμε) με το μικρότερο κοινωνικό κόστος. Πρώτα φρενάρεις ένα αυτοκίνητο που τρέχει στον γκρεμό και μετά βάζεις την όπισθεν.

«Τα νούμερα βγαίνουν»

Τον πέμπτο μύθο, που συνοψίζεται στο «τα νούμερα δεν βγαίνουν», τον διακινούν όλοι εκείνοι που κάνουν ό,τι μπορούν για να μη βγουν τα νούμερα. Εκδότες και στελέχη επιχειρήσεων ΜΜΕ (που πιέζουν για τις παλιές καλές «ρυθμίσεις», δηλαδή λεφτά γι’ αυτούς σε βάρος του προϋπολογισμού), συνδικαλιστές που επιδιώκουν τη διατήρηση των παλιών καλών «ρυθμίσεων», «επιχειρηματίες» που στοχεύουν στα πάντα εκτός από την παραγωγή (φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις κ.λπ.), γενικώς οι βολεμένοι στην παλιά κατάσταση μαζί με διάφορους αριστερούς που ελπίζουν ότι διά της κατάρρευσης της Ελλάδος θα καταρρεύσει και ο παγκόσμιος καπιταλισμός.

«Τα νούμερα βγαίνουν»· με την προϋπόθεση ότι θα εφαρμόσουμε τα μέτρα και δεν θα αλλάξει δραματικά το διεθνές περιβάλλον. Οι οικονομολόγοι τριών διεθνών οργανισμών έχουν μεγαλύτερη πείρα και φυσικά περισσότερες γνώσεις από τους τηλεσχολιαστές και τους βουλευτές θαμώνες των καφενείων τους. Εξάλλου οι τελευταίοι είναι και πολυτεχνίτες, έχουν να σχολιάσουν μια ευρύτατη γκάμα θεμάτων ή να φροντίσουν να μην κλείσει κανένα παράρτημα του ΙΚΑ στην εκλογική τους περιφέρεια. Πού να προλάβουν να κάνουν τους υπολογισμούς για τα νούμερα, πολλώ γε μάλλον να διαβάσουν...

«Επιπλέον μέτρα», τα πιο δημοφιλή

Κάθε φορά που οι απεσταλμένοι των τριών διεθνών οργανισμών έρχονται στην Ελλάδα ξέρουμε τους τίτλους της επομένης: «Νέα μέτρα απαιτεί η τρόικα», «Ερχονται νέα χαράτσια», «Αλί, αλί και τρισαλί...», ή στην καλύτερη περίπτωση «Επιπλέον μέτρα τόσων δισ. ζητεί η τρόικα». Αυτό πιθανώς να οφείλεται στην ανάγκη εντυπωσιασμού –εγγενές χαρακτηριστικό των Μέσων και των πολιτικών– μπορεί να οφείλεται και σε κακή αριθμητική. Κατ’ αρχήν να πούμε ότι μέχρι στιγμής όλα τα μέτρα προβλέπονται από το Μνημόνιο, που ξεδιπλώνεται σε βάθος τριετίας. Μπορεί να υπάρξουν νέα μέτρα, όταν κάποια αποτύχουν, και πρέπει να βρεθεί το ισοδύναμό τους για να επιτευχθούν οι στόχοι.

Αυτά όμως που κατά κύριο λόγο βαφτίζονται «επιπλέον μέτρα», είναι παλιά, και η βάφτιση εμπεριέχει ένα αριθμητικό τρικ. Πέρυσι, για παράδειγμα, η κυβέρνηση μείωσε το έλλειμμα κατά έξι ποσοστιαίες μονάδες (δηλαδή κατά 14 δισ. ευρώ) κόβοντας (σχεδόν μόνο) μισθούς και συντάξεις. Αυτό μείωσε το έλλειμμα από το 14,5% σε 9,4% του ΑΕΠ. Οι περικοπές αυτές του 2010 –αν δεν αλλάξει τίποτε άλλο– το μόνο που διασφαλίζουν για το 2011 είναι ότι το έλλειμμα θα μείνει στο 9,4%. Είκοσι δύο δισ. περισσότερα απ’ όσα εισέπραξε το κράτος το 2010, είκοσι δύο δισ. θα είναι το έλλειμμα και το 2011, αν δεν ληφθούν τα «επιπλέον» μέτρα. Είναι λιγότερα από τα 36 δισ. του 2009, αλλά είναι τριπλάσια από τον στόχο του 3% (7 δισ. ευρώ), εκείνο που έτσι κι αλλιώς ευθύς εξ αρχής έπρεπε να είχαμε τηρήσει, λόγω των συμφωνιών της ΟΝΕ. Επομένως, τα μέτρα του πρώτου χρόνου βοηθούν, αλλά δεν είναι το άπαν.

Πίσω απ’ όλους αυτούς τους μνημονιακούς μύθους δεν κρύβεται μόνο η διαχρονική προχειρότητα των Μέσων (κάπως έτσι δεν φτάσαμε ανυποψίαστοι στη χρεοκοπία;). Ούτε τα ποικιλώνυμα συμφέροντα, που νομίζουν ότι θα σώσουν τα τιμάριά τους συκοφαντώντας το Μνημόνιο. Κρύβεται και μια υπόρρητη ελπίδα, ότι υπάρχει μια μαγική συνταγή για έξοδο από την κρίση χωρίς πολλά πολλά. Είναι η διάχυτη αντίληψη (που υπάρχει κυρίως στο κυβερνητικό στρατόπεδο) ότι παίρνουμε κάποια μέτρα στην αρχή, ρίχνουμε στάχτη στα μάτια των αγορών και συνεχίζουμε τις σπατάλες διά του εύκολου πλέον δανεισμού.

Αυτό ακούγεται καλό, αλλά το πρόβλημα είναι ότι μας πήραν χαμπάρι. Κάναμε τρία τέτοια σταθεροποιητικά προγράμματα και προκοπή δεν είδαμε. Ετσι όλοι (με πρώτο το ΠΑΣΟΚ) οφείλουμε να καταλάβουμε ότι ο δρόμος της παραγωγικής αναδιάρθρωσης της χώρας είναι μακρύς. Αυτό που κάνει το Μνημόνιο είναι το σταμάτημα της αιμορραγίας του κρατικού κορβανά, που είχε φτάσει το 2009 σε 36 δισ. ετησίως ή προσέθετε χρέος 3.600 ευρώ σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας. Αν εφαρμοστεί, θα λύσει το επείγον πρόβλημα της χώρας (μην πεθάνει από την αιμορραγία) αλλά το διαρθρωτικό θέλει δουλειά πολλή.

ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ/ΑΝΤΘΕΤΟΙ

Και καλά, οι "αγνοί" διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν έξω από το σπίτι του Σημίτη έχουν δίκιο που διαμαρτύρονται γιατί άνθρωποί του τα κονόμησαν όταν αυτός, πεσμένος με τα μούτρα στο μπλοκάκι για να βάλει την Ψωροκώσταινα στην ΟΝΕ και να διοργανώσει Ολυμπιακούς, έχασε τον έλεγχο στους ανθρώπους του (βλέπεις στην Ελλάδα ούτε το αποτέλεσμα ούτε η προσπάθεια μετράει, μόνο ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας και μας επιβάλει το θυμικό μας και οι λαοπλάνοι που εμπιστευόμαστε...).
Αφού λοιπόν το άγος της λαμογιάς μάς έχει τόσο πνίξει που βάλαμε στην άκρη την εικόνα της Ελλάδας του 2004 (θυμάστε πώς είμασταν τότε;) περιμένω 10πλάσιο αριθμό διαδηλωτών για Ραφήνα, να διαδηλώσουν εναντίον του "Βούδα" που και αυτός ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ δεν είχε ΚΑΝ έλεγχο στα δικά του λαμόγια και που ΔΕΝ ΠΑΡΗΓΑΓΕ ΤΙΠΟΤΑ...
Εκεί, φιμωτροαγόρια μου, θα δω τις αγνές προθέσεις σας, στη Ραφήνα πρέπει να βουίξει το λιμάνι της, να στενάξουνε βαπόρια που θα ξεφορτώνουν κόσμο για να βγάλουν την δικαιολογημένη οργή τους στον άχρηστο τεμπέλη που μας κατάντησε εδώ...

Αλλά τί περιμένω και εγώ ο αφελής, πότε ο Έλληνας ξεχώρισε αξίες, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους, χώρισε δυο γαϊδάρων άχυρα... Εδώ εξόρισε τον Αριστείδη γιατί βαρέθηκε, λέει, να ακούει ότι ήταν δίκαιος, στον Σημίτη θα σταματούσε...

Και έτσι ο μεν ένας λούζεται τα επίχειρα της υπερπροσπάθειάς του, ο δε άλλος απολαμβάνει το βουδιλίκι του έχοντας το θράσος να ευελπιστεί σε προεδρία δημοκρατίας...

Ας φάμε λοιπόν στη μάπα τους πολιτικούς που μας αξίζουν!

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟ ΒΗΜΑ;

Αν η πραγματικότητα είναι αυτή που διαχέεται από τους δημοσιογράφους στα "δελτία" (ο θεός να τα κάνει δελτία...) και αποτυπώνεται στις παρέες όπου είναι "μόδα" να χώνουν μπινελίκια στον Παπανδρέου και να κάνουν οι ανυπότακτοι την "αντίστασή " τους φουμάροντας αρειμανίως (λόγω αδυναμίας του "μπόγια" να τους μαζέψει), ε, τότε ας μας πάρει ο διάολος...

Προσπαθεί ο άνθρωπος να περισώσει ό,τι μπορεί, έχει σηκώσει τα μανίκια, ΚΑΝΕΙ ΛΑΘΗ (ναι, μόνο ο ακίνητος βούδας δεν έκανε γιαυτό καταντήσαμε εδώ...) και τρώει μούτζες με τέτοια χαιρεκακία που τί να σου πω...
Το αλαλούμ (πράγματι) με τις ανακοινώσεις για την δημόσια περιουσία αντιμετωπίζεται λες και δεν λέγαμε επί χρόνια ότι "λίγη από αυτήν να αξιοποιηθεί θα ξελασπώναμε" (και τώρα λες και μας πήραν τη σημαία αν το γκολφ στη Ρόδο θα το διαχειρίζονται ιδιώτες οι οι "πανάξιοι" δημόσιοι λειτουργοί μας), δεν κοιτάμε ΑΝ μπορεί να αξιοποιηθεί και ΠΟΤΕ αλλά τί σκέφτεται ο Παπανδρέου στο πίσω μέρος του κεφαλιού του για να πουλήσει την Ακρόπολη...
Γίνεται η (μικρο)μαλακία με τους ημιυπαίθριους (πταίσμα είναι ρε παιδιά!) και η χαιρεκακία που βλέπω σε σχολιαστές, καρεκλοκένταυρους ξερόλες για την γκάφα αυτή δεν λέγεται (με αποκορύφωμα σχολιαστές του ΒΗΜΑ FM να λένε ότι η κυβέρνηση είναι το ίδιο μπάχαλο με το αντίστοιχο του βούδα στις τελευταίες μέρες του!!!). Βρε δεν πάτε στο διάολο;

Το ότι αποφεύχθηκε η χρεοκοπία, μειώθηκε με πρωτοφανή ρυθμό το έλλειμμα (αυτό δεν παρήγαγε το θηριώδες χρέος και αν δεν δείξουμε ότι το μειώνουμε, δανεικά γιοκ;), άνοιξαν μέτωπα που επί δεκαετίες τα ξορκίζαμε, ΤΙΠΟΤΑ, στα "φρύδια" μας αυτά!

Εδώ κύριε έχουμε τις μαγικές λύσεις (μηδενισμούς ελλειμμάτων σε χρόνο ντετε, αρνήσεις πληρωμών χρέους, γενική ανυπακοή) και εμείς θα ασχολούμαστε με την βήμα-βήμα οργάνωση των οικονομικών μας, την εξυγείανση επιχειρήσεων, το "σπάσιμο" χοντροπασοκοσυνδικαλιστικών αντιλήψεων, την συστηματική δουλειά; ΜΠΑ, πότε μας άρεσαν αυτά;

Μας πιάνει σύγκρυο ακούγοντας ότι και με το τέλος του μνημονίου ΔΕΝ θα ξαναρχίσουμε τα παλιά, ότι θα ξοδεύουμε ΜΟΝΟ αν παράγουμε (διάολε, λογικό δεν είναι;), ότι ΟΛΟΙ οι άλλοι ευρωπαίοι δεν έχουν βρει τη μαγική συνταγή και ξοδεύουν μόνο αν είναι γεμάτο το πορτοφόλι τους... Τί λες ρε φίλε, εγώ με επιδοτήσεις στα μπαμπάκια είχα μάθει, με επιδότηση στο φωτοβολταϊκό θέλω να πορευτώ γιατί θέλω να κάααθομαι και να γεννά το χωράφι μου χρήμα... Άλλωστε τί με προίκισε ο Θεός με το καλύτερο μυαλό του πλανήτη, κουτοφράγκικες συνταγές θα ακολουθώ; Εδώ σε θέλω κάβουρα: μπορείς να μειώσεις τα χρέη και τα ελλείμματα χωρίς να με ξεβολέψεις; Ε, άμα δεν μπορείς κάνε στην άκρη να σου πω ΕΓΩ πώς θα τα κατάφερνα στο άψε-σβήσε!

Και μουτζώνουμε τον "ηλίθιο", του προσάπτουμε ιδέες προδοσίας του "ομφαλού της γης", γλυκοκοιτάζουμε τον επικίνδυνο αντωνάκη ("ρε μπας και έχει την συνταγή;") έτοιμοι να πανηγυρίσουμε κάθε αποτυχία της κυβέρνησης...

Ε λοιπόν, κάντε την αποκοτιά, ψηφίστε τον μάγο ή τους τσιπροεπαναστάτες, τί περιμένετε και δεν τους δίνετε αέρα στις δημοσκοπήσεις; Κλανιά όμως και εδώ, ανέξοδη μαγκιά, όπως και με το φούμο (σούζα στη Γερμανία ο θεριακλής ελληναράς, με τις ώρες άκαπνος υπό τον φόβο του "Άουσβιτς", εδώ που πιάνει τον κώλο του συντοπίτη του δημοτικοαστυνομικού πουλάει το ζορμπαλίκι του...).

Δεν μας αντέχω...

ΚΟΙΝΟΣ ΝΟΥΣ

Tου Άρη Δαβαράκη (protagon.gr) 
Υπάρχουνε λοιπόν κάποιοι Έλληνες, πολλοί από τους οποίους έχω την τύχη να είναι και καλοί μου φίλοι, εντάξει άνθρωποι, σωστοί και δημιουργικοί – που θα έλεγες πως ζούνε σε μια άλλη, παράλληλη πραγματικότητα, εντελώς διαφορετική από την πραγματικότητα των άλλων Ελλήνων, εκείνων που ανήκουν στην... φριχτά ταλαιπωρημένη από την σκληρή ύφεση, ευρύτερη πληθυσμιακά, κοινωνία. Δεν σταματάει το βλέμμα τους στους μετανάστες ή τους ναρκομανείς στους δρόμους, δεν πιστεύουν καθόλου σε «καταστροφολογικά» σενάρια, δεν μποτιλιάρονται ποτέ πάνω από μια φορά το μήνα, προσέχουν την διατροφή τους, ακούνε Τρίτο Πρόγραμμα και αποφεύγουν τις εντάσεις. Η άποψή τους για το Μνημόνιο είναι πως «μόνο έτσι υπάρχει ελπίδα να μπει μία τάξη επιτέλους σ’ αυτόν τον τόπο», είναι αισιόδοξοι για τα οικονομικά και το Χρηματιστήριο, ανακουφίζονται κατά βάθος όταν βλέπουν πως «ελέγχεται κάπως» αυτή η ξαφνική εξέγερση (που βαφτίστηκε κιόλας «Επανάσταση του Νείλου»), είναι εξαιρετικά ευτυχείς που «ο Γιώργος έχει απομονώσει όλο το παλιό ΠΑΣΟΚ και κυβερνάει μόνος του με την Τρόϊκα» και, γενικά, «δεν ανησυχούν πια καθόλου».

Κατά την (πάρα πολύ σοβαρή) άποψή τους, όλα θα πάνε καλά. Ήδη έχουν δρομολογηθεί αποφάσεις και εξελίξεις που θα μεταμορφώσουν την Ελλάδα που ξέραμε μέχρι σήμερα, σε κάτι καινούργιο – αν όχι ιδανικό, πάντως πολύ καλύτερο από την Ελλάδα που παρέδωσε στον Γ.Α.Π ο Κώστας Καραμανλής τον Οκτώβριο του 2009. Οι φορείς αυτών των απόψεων συμπαθούν τον κ. Μπουτάρη και τον κ. Καμίνη ιδιαιτέρα και ελπίζουν πως σε ανθρώπους τέτοιους θα αποφασίσουμε επιτέλους, από δω και μπρός, να βασιστούμε. Καταλαβαίνουνε ειλικρινά το τεράστιο πρόβλημα που προκαλείται στους φτωχούς, τους συνταξιούχους, τους άνεργους και τους χαμηλόμισθους (ανατροπές που οδηγούν μέρα τη μέρα εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στην απόγνωση), αλλά, με λύπη τους, αποδέχονται την ανάγκη «να γίνουν κάποιες θυσίες». Οι φίλοι (και οι γνωστοί) αυτοί, πιστεύουν πως πρέπει να απολυθεί, ή έστω να μετατεθεί άμεσα, τουλάχιστον το 50% των αναξιοκρατικά προσληφθέντων στο Δημόσιο κομματόσκυλων τα τελευταία 30 χρόνια (για να μην πω και 37), ακούν τον Τσίπρα να φωνάζει «Δεν πληρώνω» και ντρέπονται που ηγείται μέρους της αριστεράς ένας τόσο επικίνδυνα επιπόλαιος πολιτικός και εκτιμούν τις προσπάθειες της ΕΕ «να διασώσει την Ελλάδα», παρά τις αντιδράσεις που συναντά σε όλα τα επίπεδα.

Αυτή η πολιτισμένη και ψύχραιμη Ελλάδα περιλαμβάνει ανθρώπους από όλο το πολιτικό φάσμα (είναι εντυπωσιακό πόσοι «αριστεροί» είναι κοινωνοί αυτής της άποψης) και ο πυρήνας της είναι η κοινωνία των εχόντων περιουσίες ικανές να υπερβούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τις άμεσες ταμειακές δυσκαμψίες που, ενδεχομένως να εμφανισθούν κάποια στιγμή. Υπάρχει ρευστό εδώ αρκετό για τις τρέχουσες ανάγκες και, λίγο ακόμα, κάπου αλλού, «για μια δύσκολη στιγμή». Έτσι κι αλλιώς αυτού του είδους οι Έλληνες δεν είναι μανιώδεις καταναλωτές ούτε τους ενδιαφέρει να αγοράζουνε κάθε χρόνο άχρηστες σαχλαμάρες. Το “value for money” ήτανε πάντοτε το σύνθημά τους, γι’ αυτό και το παλιό τους παλτό μοιάζει ακόμα ολοκαίνουργιο. Ξέρουν να ταξιδεύουν, ξέρουν να τρώνε, ξέρουν να επενδύουν – χωρίς απαραιτήτως και να «ξοδεύουν». Άλλο να αγοράζεις ακριβά υλικά αγαθά που θα τα φοράς ή θα τα χρησιμοποιείς για δεκαετίες εσύ και τα παιδιά σου (που λέει ο λόγος) κι’ άλλο να «βγαίνεις για ψώνια».

ΕΧΕΙ ΑΔΙΚΟ;;  Και καλά να διαμαρτύρονται αυτοί που χάνουν τη δουλειά τους, που τα φέρνουν δύσκολα βόλτα και αγωνίζονται για την επιβίωση (ναι, γι'αυτούς έχει άδικο...). Ξέρω όμως αρκετούς που, καπνίζοντας το πούρο τους και πίνοντας τον εσπρέσσο τους στο Κολωνάκι, καταφέρνονται στον "προδότη" Παπανδρέου και την κατοχική κυβέρνησή του...Διάολε, αυτοί οι "έχοντες" θά'πρεπε να επικροτούν αυτά που γίνονται για να γίνουμε επιτέλους "Ευρώπη"!

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΓΗΣ...

Έχουμε φαγωθεί να γκρινιάζουμε (και με το δίκιο μας) για τα λαμόγια, τους καρεκλοκένταυρους, τους τεμπέληδες που μας διαφεντεύουν τα τελευταία χρόνια θρονιασμένοι σε σημαντικά ή όχι πόστα...
Έχουμε απηυδίσει με όλους αυτούς τους μαλάκες που πουλάνε μούρη, εκμεταλλεύονται τη μικρή ή μεγάλη θεσούλα τους για να ¨"βελτιώσουν" τα οικονομικά τους, να εξελιχθούν στην ιεραρχία, να ζήσουν τελικά ως παράσιτα ξεζουμίζοντάς μας ποικιλοτρόπως...
Έχει γίνει πλέον "δόγμα" ότι όποιος πιάσει μια καρέκλα θα την εκμεταλλευτεί μέχρι εκεί που δεν παίρνει "επενδύοντας" τον μικρό (συνήθως) κόπο του για να λύσει το πρόβλημα της ζωής του...

Και όμως:

Υπάρχουν και οι ΑΓΝΟΙ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ (όχι με την συκοφαντημένη έννοια του όρου) που το μοναδικό μέλημά τους είναι να ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ χωρίς άνω τελείες και υποσημειώσεις που συνήθως μπαίνουν σε τέτοιου είδους "συμβόλαια" με υπουργούς, διοικητές, αφεντικά...
Είναι αυτοί που κρατάνε στη θέση της αυτή τη δύσμοιρη χώρα, που τραβάνε το κουπί ενάντια στο ρεύμα του ωχαδελφισμού, της αρπαχτής, της αλαζονείας, της σπουδαιοφάνειας...

Θέλω να πιστεύω ότι ζουν και εργάζονται πολλοί φτιαγμένοι από τέτοια πάστα ανάμεσά μας...

Εγώ πάντως έχω την εύνοια της τύχης να έχω γνωρίσει έναν τέτοιο σεμνό Έλληνα (με το Ε κεφαλαίο):

Με τιμά με την φιλία του ένας αφανής "εργάτης" που είναι η ΨΥΧΗ ευαίσθητου υπουργείου όπου τον βρίσκεις στο γραφείο του από τις 7 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ.
Και δεν είναι μόνο ότι δουλεύει πέρα από τα ανθρώπινα όρια βάζοντας σε κίνδυνο την ψυχική και σωματική του υγεία (και άλλοι το κάνουν αλλά, είπαμε, με ανταλλάγματα), κυριολεκτικά "λύνει και δένει", όλα περνάνε από τα χέρια του με μοναδικό κριτήριο τί είναι ΣΥΜΦΕΡΟΝ για την Ελλάδα και πώς θα προσθέσει το λιθαράκι του (είναι και ταπεινός ο άτιμος...) για να πάνε τα πράγματα μπροστά...

Τί και αν οι γνωστές φάτσες τον πλησιάζουν προς ίδιον όφελος, τί και αν του παρουσιάζονται ευκαιρίες να "ανελιχθεί" και αυτός, τί και αν, εκμεταλλευόμενοι την καλή και ανιδιοτελή καρδιά του, του "την φέρνουν" οι καπάτσοι καταπατώντας τα νόμιμα δικαιώματά του...
Τί και αν μπορεί να "χτυπήσει" διεθνή καρριέρα (όντας ένας από τους ελάχιστους που έχουμε με ΒΑΘΙΕΣ γνώσεις του αντικειμένου με το οποίο ασχολείται)... Αυτός ΕΚΕΙ, στο καθήκον: "πώς να τα παρατήσω και να φύγω, δεν μου πάει συνειδησιακά" λέει όταν, φουρκισμένος εγώ για τα ζόρια που τραβάει και γνωστός φιλοτομαριστής, τον παροτρύνω να τα μουτζώσει όλα και να κοιτάξει το συμφέρον του... Αυτή η αίσθηση καθήκοντος τον έκανε να παρατήσει περίοπτη θέση στις Βρυξέλλες για να βοηθήσει το πολιτικό πρόσωπο που του το ζήτησε...

Δεν θα μπορούσε όμως να αντιδρά διαφορετικά γιατί η ψυχή του (όνομα και πράγμα...) έχει μόνο μια έννοια, ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ, ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ:

Ξέρω περίπτωση που δάνεισε σημαντικό ποσό σε "άγνωστό" του συνάδελφο όταν αυτός έκανε ΝΥΞΗ για παροδικές οικονομικές δυσκολίες και, όταν αυτός του επέστρεψε το ποσό μετά από κάποιους μήνες, ο άνθρωπός μας το είχε ξεχάσει και ευχαριστούσε τον χρεώστη του για την επιστροφή των ΔΙΚΩΝ ΤΟΥ χρημάτων!

Κλέβουν τις ιδέες και τις επιστημονικές δουλειές του δημοσιεύοντάς τις με την υπογραφάρα τους και ο δικός μας, παρόλη την πικρία του, δεν προβαίνει σε ενέργειες εναντίον τους ("δεν πειράζει, αρκεί που φάνηκε η δουλειά μου χρήσιμη και θα βοηθηθεί έστω και λίγο η Ελλάδα"...).

Του προτείνεις να τον φιλοξενήσεις για λίγο καιρό στο σπίτι σου όταν δουλεύαμε μαζί στο εξωτερικό (για να μην χρειαστεί να νοικιάσει για 3 μήνες μέχρι να φύγει για Ελλάδα) και μετά από ομηρική μάχη δέχεται υπό τον όρο να πληρώνει μέρος του ενοικίου και να κερνάει ΟΛΑ τα φαγοπότια των 3 αυτών μηνών...

Χρειάζεσαι αίμα για την εγχείρησή σου και αυτός τρέχει πρώτος απ'όλους να δώσει (για τον φίλο-αδελφό του λέει) ξεκλέβοντας 1 ώρα ανάμεσα σε πολλαπλά επαγγελματικά ραντεβού του...

Και πόσο βαθιά "νυχτωμένος" είναι: "και εσύ στη θέση μου το ίδιο θα έκανες"...
Κυριολεκτικά κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια...

Όσο λοιπόν υπάρχουν τέτοιοι έχω ελπίδα ότι το καράβι τελικά δεν θα βουλιάξει...