Αντιγράφω (και προσυπογράφω) από την τσούγδω:
Η χρήση της λέξης "κηπουρός" για να χαρακτηρίσουν κάποιοι προσωπικές επιλογές του Γιώργου Παπανδρέου χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το καλοκαίρι από τον Γιώργο Φλωρίδη στην εκπομπή "Φάκελοι".
Δεν γνώριζα τότε τη "θεωρία του κηπουρού" που λέει λίγο πολύ οτι ο βασιλιάς μπορούσε να διορίσει Πρωθυπουργό όποιον ήθελε, ακόμα και τον κηπουρό του. Κάτι το οποίο φυσικά σημαίνει οτι όποιος διορίζει σε συγκεκριμένες θέσεις άτομα που βρίσκονται κοντά σε αυτόν, έχει σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία, ηγεμονικές τάσεις.
Ας δούμε λίγο ποιοί θεωρούνταν κηπουροί του Γιώργου Παπανδρέου...
Η κυρία Τίνα Μπιρμπίλη και οι κύριοι Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Δημήτρης Δρούτσας, Παύλος Γερουλάνος, Ηλίας Μόσιαλος, Γιάννης Ραγκούσης.
Η Τίνα Μπιρμπίλη ήταν ένα από τα άτομα που δέχθηκαν τρομερό πόλεμο από τη μέρα που ανέλαβε το νεοσύστατο Υπουργείο Περιβάλλοντος. Η πράσινη ακτιβίστρια με τις ... πράσινες εμμονές της, δημιούργησε πρόβλημα σε διάφορους μπετολάγνους, οπαδούς του δόγματος "Οικοδομή, αγάπη μου". Δύσκολα ξεχνιέται το μπαϊράκι που σήκωσαν βουλευτές του Πασοκ με αφορμή το νομοσχέδιο για τη δόμηση στις περιοχές Natura. Πρώτη φορά είχαμε Υπουργείο Περιβάλλοντος και μάλιστα με Υπουργό σχετική με το αντικείμενο. Ένα άλλο βασικό πρόβλημα της Τίνας Μπιρμπίλη ήταν οτι όπως λένε οι φήμες, ο Γιώργος Παπανδρέου τη γνώρισε σε γυμναστήριο, κάτι το οποίο προφανώς την καθιστά μη αξιόλογη, γιατί ως γνωστόν τα αξιόλογα στελέχη ή τα συναντάς σε εκδηλώσεις ή στα συστήνουν... χορηγοί.
Ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, ευρωβουλευτής του Πασοκ, άνθρωπος ηπίων τόνων, που κατέχει τα Οικονομικά, στην αρχή δεν αμφισβητούνταν ιδιαίτερα από κανέναν, εισέπραξε όμως όλη τη φθορά, κατηγορήθηκε οτι δεν διαπραγματεύτηκε και στο τέλος αντικαταστάθηκε μετά την καλοκαιρινή ανταρσία βουλευτών, που θεώρησαν ικανοποιητική την αντικατάστασή του από τον μελλοντικό ηγέτη του Πασοκ, ο οποίος μπορεί να μην κατέχει τα οικονομικά, αλλά έχει λέγειν.
Ο Δημήτρης Δρούτσας, επίσης άνθρωπος ηπίων τόνων, δεν κατηγορήθηκε ιδιαίτερα από κανέναν, προσωπικά δεν μπορώ να αξιολογήσω το έργο του, όπως και το έργο οποιουδήποτε Υπουργού Εξωτερικών, καθώς αυτό φαίνεται με τα χρόνια και με τις συμμαχίες που διαμορφώνονται.
Ο Παύλος Γερουλάνος, άνθρωπος ηπίων τόνων και αυτός, όπως άλλωστε όλοι οι κατά Φλωρίδη "κηπουροί", ανέλαβε ένα Υπουργείο μέσω του οποίου πολλοί προκάτοχοί του δια των επιδοτήσεων στον χώρο της τέχνης, δημιούργησαν πολλές χρήσιμες συμμαχίες. Δεν ξέρω κατά πόσο έπραξε το ίδιο, το έργο του δεν μπορώ να το κρίνω, αλλά θα θυμάμαι για αρκετό καιρό την επιστολή του Θανάση Παπαγεωργίου που ένιωσε προσβεβλημένος με τη μικρή επιδότηση που πήρε.
Ο Ηλίας Μόσιαλος, άνθρωπος με βιογραφικό που απλά το χαζεύεις και σκέφτεσαι οτι το πιθανότερο είναι να μη το αποκτήσεις ποτέ, εξελέγη βουλευτής Επικρατείας. Μέχρι τον Ιούνιο του 2011 δεν είχε αναλάβει κάποια θέση και στον τελευταίο ανασχηματισμό ανέλαβε Υπουργός Επικρατείας. Λίγο καιρό αφ΄οτου ανέλαβε τα καθήκοντά του παρουσίασε σχέδιο αναδιάρθρωσης της ΕΡΤ και ξεκίνησε η .... επανάσταση τόσο από την ΕΡΤ όσο και από βουλευτές που πήγαν να πάθουν καρδιακό, ακούγοντας οτι σκέφτεται να κλείσει την ΕΤ1 και κυρίως το περιοδικό που κάθε Έλληνας αγοράζει φανατικά, τη "Ραδιοτηλεόραση". Δεν έχει αυτή τη στιγμή κάποια υπουργική θέση, στην ΕΡΤ πάντως, όπως και μέσα στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ, ακόμη τον βρίζουν.
Ο Γιάννης Ραγκούσης, τέως δήμαρχος Πάρου και επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του Πασοκ, ανέλαβε το Υπουργείο Εσωτερικών στην πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου. Επι Υπουργείας του πέρασε ο Καλλικράτης, ο νόμος για την ιθαγένεια, ενώ έγινε πραγματικότητα η Διαύγεια. Στη συνέχεια ανέλαβε το Υπουργείο Υποδομών, ενώ τώρα είναι αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Αποτελεί το κόκκινο πανί των εκλεγμένων στελεχών του Πασοκ καθώς υπήρξαν υπόνοιες οτι διανοήθηκε να σκεφτεί να θέσει υποψηφιότητα για την ηγεσία του Πασοκ όντας μη εκλεγμένος.
Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί; Είναι μη εκλεγμένοι! Διορισμένοι από τον Γιώργο Παπανδρέου, οπότε σύμφωνα με το σκεπτικό των πραγματικών εκπροσώπων του Ελληνικού λαού όπως η Θεοδώρα Τζάκρη, είναι και μη αξιόλογοι. Φυσικά δεν μπορούν να έχουν καμία φιλοδοξία και εξυπακούεται οτι είναι κατώτεροι των εκλεγμένων με σταυρό βουλευτών. Άλλωστε η δήλωση "δεν υπήρξα ποτέ κηπουρός" που παίζει πολύ τον τελευταίο καιρό, είναι κάτι σαν παράσημο που από εδώ και πέρα θα πρέπει να κοσμεί κάθε βιογραφικό βουλευτή ή Υπουργού.
Υπάρχει τρόπος να εκλείψουν αυτά τα πολιτικά ζωύφια, οι κηπουροί, που τόσο ενοχλούν, αρκεί να κινητοποιηθούν οι πραγματικοί εκπρόσωποι του Ελληνικού λαού.
Κηπουροί είναι: Οι βουλευτές Επικρατείας και οι εξωκοινοβουλευτικοί Υπουργοί.
Άρα:
- Κατάργηση του θεσμού των βουλευτών Επικρατείας τον οποίο εισήγαγε ο Κων/νος Καραμανλής προκειμένου να συμπεριλάβει μετά την τραυματική περίοδο της δικτατορίας στα ψηφοδέλτιά του εξέχοντες επιστήμονες, καταξιωμένες προσωπικότητες Ελλήνων που διέπρεπαν στο εξωτερικό, αλλά και προσωπικότητες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο δεν θα ήσαν διατεθειμένες να κατέβουν στο στίβο της πολιτικής.
- Πλήρης σύνδεση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, να μην επιτρέπεται δια νόμου να υπάρχουν εξωκοινοβουλευτικοί Υπουργοί.
Έτσι και μόνο έτσι θα σταματήσουν να υπάρχουν οι τόσο ενοχλητικοί για κάποιους "κηπουροί". Όποιος χρησιμοποιεί αυτό τον προσβλητικό χαρακτηρισμό, θα πρέπει να έχει και τα κότσια να προτείνει αυτά τα τόσο απλά πράγματα, εκτός βέβαια αν βαθιά μέσα του... ζαχαρώνει μία θέση στο Επικρατείας. Περιμένω λοιπόν από τα τόσο αξιόλογα εκλεγμένα με σταυρό στελέχη, να πάρουν τις σχετικές πρωτοβουλίες, αλλιώς καλύτερα να μην ξαναχρησιμοποιήσουν τη λέξη "κηπουροί".
Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012
Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012
ΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΤΩ ΚΑΙΣΑΡΙ
Για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους:
Οι άτσαλες, σκληρές προσπάθειες των τελευταίων 2 ετών έχουν στόχο την ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ του ελλείμματος στα προ του 2004 επίπεδα: μέχρι τότε δανειζόμασταν περίπου 8-10 δις το χρόνο, την 2ετία 2008-2009 25-35 δις το χρόνο (μιλάμε για πρωτογενή ελλείμματα, χωρίς τα τοκοχρεολύσια δηλαδή). Ποιος φούσκωσε και ξεχείλωσε έτσι τον δημόσιο τομέα ώστε να ματώνουμε σήμερα;;
Ο περί ού ο λόγος αύξησε το χρέος κατά 60% περίπου σε 5 χρόνια. Και οι μεν Παπανδρέου και Σημίτης το πήγαν στα 180 δις δίνοντας αξιοπρεπή διαβίωση στους απόκληρους την περίοδο 1981-1989 (ο πρώτος) και φτιάχνοντας ευρωπαϊκού επιπέδου έργα (ο δεύτερος). Ο αρχιμαλάκας "κουρασμένος" τί έφτιαξε προσθέτοντας 120 δις στο συνολικό χρέος;; (το 2009 το πρωτογενές έλλειμμα έφτασε στο πρωτοφανές ύψος των 24 δις και το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών από 5% του ΑΕΠ το 2003 έφτασε το 15% το 2008! - παγκόσμια πρωτιά...).
Απλά ο λοβοτομημένος νεοέλληνας από τα φτισίδια του Οκτωβρίου 2009 (θυμάστε που οι ΝΔκράτες δεν τολμούσαν να βγουν στο δρόμο;) τα χώνει τώρα στους ΠΑΣΟΚους, όχι γιατί απέτυχαν να βάλουν μια τάξη στο μπουρδέλο (μακάρι να ήταν αυτό το κίνητρο) αλλά γιατί δεν κατάφεραν:
- και δανεικά να βρουν (που βρήκαν)
- και εκτός ΔΝΤ και ΕΕ πηγές χρηματοδότησης να βρουν π.χ. από τους Ρώσους, Κινέζους κλπ. (που ΔΕΝ μας δάνειζαν παραπέποντάς μας στο ΔΝΤ)
- και χαμηλά επιτόκια να εξασφαλίσουν (που εξασφάλισαν αν λάβουμε υπόψη ότι οι αγορές μας δάνειζαν με 10άρια στις αρχές του 2010)
- και να διαγράψουν το χρέος στο ΣΥΝΟΛΟ του (ε, μόνο κατά 50-60% κατάφεραν) ακολουθώντας την κλασσική ελληνική συνταγή "δανεικά κι αγύριστα"
- και την λογιστριούλα Μέρκελ δεν κόντραραν όταν επέμενε σε όρους γρήγορου νοικοκυρέματος (παρεπιπτόντως: η λογιστριούλα ασκεί αφόρητες πιέσεις στους γερμανούς κατόχους ελληνικών ομολόγων να συμμετάσχουν στο PSI...)
Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω:
Υποτίθεται ότι ο Έλληνας, εκτός από την τσέπη του, λατρεύει τα παιδιά του, όμως η γενιά μας δεν θέλει να πιει το πικρό ποτήρι μπας και οι επόμενες καταφέρουν να ζήσουν σε κράτος της προκοπής με νοικοκυρεμένα οικονομικά. Άρα, επί της ουσίας, ο "περήφανος", "αλτρουιστής" σημερινός καραμπουζουκλής μεταθέτει το "φαρμάκι" στα παιδιά του...
Γιατί, μη γελιόμαστε, "δη πάρτυ ιτς οβερ" (που έλεγε και ο Σιούφας): δανεικά και αγύριστα γιοκ πλέον από τώρα και στο εξής...Και χώρες-μπουρδέλα, όπως καλή ώρα η δική μας, αποκλείεται πλέον να βρίσκουν ευρώπουλα στα δέντρα...
Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...
Βαυκαλιζόμουνα σαν μαλάκας επί χρόνια ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν σοβαρής (κυκλοφοριακά) επιρροής tabloids σε αντίθεση με Γερμανία/Αγγλία όπου η Bild, Daily Mail και λοιπές πατσαβούρες ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις.
Παρέβλεπα το γεγονός ότι οι δικές μας "κίτρινες" (Χώρα, Αυριανή κλπ.) κρέμονταν στα μανταλάκια δίπλα στις "σοβαρές" και είχαν το ίδιο impact στον περαστικό, που έτσι κι αλλιώς έχει πάψει προ πολλού να αγοράζει εφημερίδες...
Ώσπου, ακούγοντας τις παντός είδους μαλακίες που διακινούνται πλέον στο ελλαδιστάν περί γκαουλάιτερ, broker Παπανδρέου, συμφωνημένου σχεδίου υποδούλωσης του "περιούσιου" στο Δ' Ράιχ και δεν συμμαζεύεται, άρχισα να προβληματίζομαι για το ρόλο των ΜΜΕ στη χώρα μας...
Σκέφτηκα ότι οι δικές μας φυλλάδες (σοβαρές και μη), τα κανάλια και οι αστοιχείωτοι, αμόρφωτοι μαρκουτσοφόροι κάνουν το ίδιο ή και περισσότερο κακό από την κάθε Bild, για τον απλούστατο λόγο αφού:
Πραγματικά ενθουσιάστηκα που έτσι απαντάμε στους κάθε λογής Φαλμεράιερ αν και, από ό,τι φαίνεται, ΜΟΝΟ τις μαλακίες των προγόνων μας κληρονομήσαμε...
Παρέβλεπα το γεγονός ότι οι δικές μας "κίτρινες" (Χώρα, Αυριανή κλπ.) κρέμονταν στα μανταλάκια δίπλα στις "σοβαρές" και είχαν το ίδιο impact στον περαστικό, που έτσι κι αλλιώς έχει πάψει προ πολλού να αγοράζει εφημερίδες...
Ώσπου, ακούγοντας τις παντός είδους μαλακίες που διακινούνται πλέον στο ελλαδιστάν περί γκαουλάιτερ, broker Παπανδρέου, συμφωνημένου σχεδίου υποδούλωσης του "περιούσιου" στο Δ' Ράιχ και δεν συμμαζεύεται, άρχισα να προβληματίζομαι για το ρόλο των ΜΜΕ στη χώρα μας...
Σκέφτηκα ότι οι δικές μας φυλλάδες (σοβαρές και μη), τα κανάλια και οι αστοιχείωτοι, αμόρφωτοι μαρκουτσοφόροι κάνουν το ίδιο ή και περισσότερο κακό από την κάθε Bild, για τον απλούστατο λόγο αφού:
- Η κάθε Bild έχει σαν αντίβαρο εφημερίδες ΜΕΓΑΛΗΣ κυκλοφορίας εγνωσμένου κύρους που ενημερώνουν, από τη δική τους σκοπιά ασφαλώς και με βάση τα συμφέροντα της χώρας τους, την κοινή γνώμη που τις λαμβάνει σοβαρά υπόψη.
- Στη Γερμανία η συντριπτική πλειοψηφία βλέπει τα επίσης εγνωσμένης αξίας ΚΡΑΤΙΚΑ κανάλια ARD/ZDF, ενώ εμείς, εκτός από την αποχαύνωση που μας "προσφέρουν" Τράγκες, Παπαγιάννηδες και λοιποί, καταπίνουμε αμάσητα τις "περισπούδαστες" αναλύσεις Πρετεντέρηδων, Βαρουφάκηδων και δεν συμμαζεύεται, που αλωνίζουν στα ιδιοτελών συμφερόντων MEGA, KONTRA, ALTER κλπ. Ούτε λόγος βέβαια να παρακολουθήσουμε την ψύχραιμη ΝΕΤ, αυτή βλέπεις έχει αλωθεί από την ΠΑΣΟΚική προπαγάνδα...
- Αντί η κεντρική άποψη της κοινής γνώμης να ήταν η ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ των δισταγμών της προηγούμενης κυβέρνησης να εφαρμόσει το ΘΕΟΣΤΑΛΤΟ μνημόνιο, αναλωνόμαστε σε μαλακοαναλύσεις περί συνομωσίας των "ξένων" (σιγά μην τους πούμε εταίρους...) και νοσταλγούμε την δραχμή μας που θα την κάναμε στο πιτς φυτίλι "πετσετάκια" για να απογειώσουμε τις "αστείρευτες" εξαγωγές μας (λες και όταν την είχαμε κοντράραμε τη Γερμανία στις εξαγωγές...).
- Χάβουμε αμάσητα τα "ζάππεια" του "εν δυνάμει" που, έτσι όπως το ξεκίνησε (ευτυχώς, μετά τις φάπες από τη Μέρκελ, κάτι αρχίζει να καταλαβαίνει...), πήγαινε φουλ για νόμπελ οικονομίας υποσχόμενος ανάπτυξη ΧΩΡΙΣ δραστικό νοικοκύρεμα και χωρίς περικοπές (βλέπεις, Ιταλοί, Πορτογάλοι, Ιρλανδοί και Ισπανοί δεν έχουν τέτοιου βεληνεκούς οικονομολόγο και ακολουθούν την πεπατημένη των περικοπών).
- Η συσσωρευμένη μαλακία όλων αυτών των τυχάρπαστων, αφού διήγειρε την συντριπτική πλειοψηφία των κρυψίνοων, κουτσομπόληδων, αλαζόνων καραβλαχονεοελλήνων, διοχετεύτηκε σε αντίστοιχου μεγέθους ηγετίσκους της πολιτικής σκηνής που ονειρεύονται μεγαλεία θώκων και εθνοσωτήριες απελευθερωτικές εκστρατείες και εφορμούν να διαλύσουν όποια ψήγματα αξιοπιστίας μας έχουν απομείνει.
- Το τελευταίο "φρούτο" που μας ταλανίζει είναι ότι ΟΛΑ τα χρήματα που μας δανείζουν πάνε για να σωθούν οι "κακές' τράπεζες και όχι ο λαουτζίκος, ξεχνώντας ότι το μεγαλύτερο μέρος των δανεικών των τελευταίων δεκαετιών (που ζητάμε να διαγραφούν ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥΣ) πήγαν για να αυξηθούν μισθοί και συντάξεις που, αλλιώς (χωρίς δανεικά δηλαδή) θα ήταν επί δεκαετίες καθηλωμένοι/ες σε επίπεδα χρεοκοπίας (πώς αλλιώς θα αυξάνονταν σε μια ελλειματική χώρα με χαμηλή παραγωγικότητα; χωρίς δανεικά;). Τώρα πρέπει να πληρώσουμε σ'αυτούς που μας δάνειζαν το ποσοστό ευημερίας που απολαμβάναμε χωρίς να το δικαιούμαστε (αφού ΔΕΝ το χρηματοδοτούσαν οι πόροι που παράγαμε). Άλλωστε, αφού το πρωτογενές έλλειμμά μας είναι ακόμα ψηλό, ή θα είχαμε περαιτέρω περικοπές ή θα δανειζόμασταν (από πού αν δεν ήταν το μνημόνιο; α, ξέχασα, οι αδελφοί μας Ρώσοι θα μας τα έδιναν χωρίς όρους τιμώντας τον λαό που τους έδωσε τα φώτα της Ορθοδοξίας...).
Πραγματικά ενθουσιάστηκα που έτσι απαντάμε στους κάθε λογής Φαλμεράιερ αν και, από ό,τι φαίνεται, ΜΟΝΟ τις μαλακίες των προγόνων μας κληρονομήσαμε...
Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012
ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ; (ΜΠΑ...)
ΤΟ ΝΕΟ "ΟΙΚΑΔΕ" ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑΣ
Το ημερολόγιο έγραφε 1922. Λίγες βδομάδες προτού το ελληνικό στρατηγείο συμπτυχθεί στη Σμύρνη και αποστείλει τις περίφημες διαταγές του σε ώτα μη ακουόντων (γιατί τα στρατεύματα είχαν ήδη διαλυθεί και άτακτα συνέρρεαν στα παράλια της Μικράς Ασίας), στην «παλιά» Ελλάδα, η κούραση και η απελπισία του κόσμου, το βάρος των ευθυνών του πολιτικού κατεστημένου, η αντικειμενική αδυναμία εύρεσης μιας σωτήριας λύσης, όλα αυτά μαζί και καθένα χωριστά είχαν πλάσει το νεοφανές, και θνησιγενές ιδεολόγημα του «οίκαδε». Ποιο ήταν το περιεχόμενο αυτού του ιδεολογικού υποπροϊόντος της κρίσης; ότι ο πόλεμος δεν επρόκειτο να κερδηθεί. Ότι οι ξένοι μας είχαν προδώσει, και οι πολιτικοί μας επίσης. Ότι οι ελπίδες και οι θυσίες είχαν φτάσει το μέγιστο βαθμό τους, ότι αυτά που βίωνε η χώρα ήταν τα «χειρότερα», και χειρότερα δε μπορούσαν να γίνουν. Και ότι γι’αυτό ακριβώς το λόγο, μόνη λύση, ήταν η αποχώρηση των στρατευμάτων, η εγκατάλειψη της μικρασίας, η πολιτική και οικονομική περιχαράκωσή μας «Οίκαδε»: στη φιλόξενη αγκαλιά της παλαιάς Ελλάδας, μακριά από το κρύο, μακριά από τη βία και το θάνατο που μας περίμενε στην Ανατολή.
Το ιδεολόγημα του Οίκαδε «έπιασε» το σφυγμό της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Ήτανε βέβαια λιγάκι ύποπτο ότι το υποστήριξαν και το προώθησαν κυρίως οι πολιτικοί που μας είχαν φτάσει στα όρια της πανωλεθρίας. Βασικός υπερασπιστής του, ο Γ.Βλάχος, εκδότης της φιλοβασιλικής Καθημερινής. Αντικατόπτριζε όμως μια κοινωνία στο «μεταίχμιο», ανάμεσα στην άρνηση και στην αποδοχή αυτού που (νόμιζε πως) ερχότανε. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο επηρέασε την κοινή γνώμη η ιδεολογία του Οίκαδε. Δεν ήταν άλλωστε λαϊκή η επανάσταση που σάρωσε το θρόνο μετά την καταστροφή αλλά στρατιωτική. Μπορούμε όμως, με την άνεση των 90 χρόνων που μας χωρίζουν από τότε να αντιληφθούμε, τον εξορθολογισμό του παράλογου, που επιχειρεί το ανθρώπινο πνεύμα, σε ακραίες συνθήκες. Σήμερα γνωρίζουμε πως η ήττα στη Μικρά Ασία, αποτέλεσε ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία των εθνικών καταστροφών. Πως εξάλειψε εθνολογικά, πολιτιστικά και κοινωνικά, μια ολόκληρη μειονότητα από το χάρτη της Τουρκίας, και οδήγησε στην προσφυγιά 1,2 εκατομμύρια ψυχές. Τότε όμως, μέσα στον πυρετό του πολέμου και των μανιασμένων εθνοκαθάρσεων εκατέρωθεν, είχε φανεί ως εθνικά περήφανη λύση: πετάμε την πετσέτα αποχωρώντας από το διεθνές γαϊτανάκι των εμπαιγμών και της υποκριτικής διπλωματίας. Αφήνουμε τους άλλους να τα βγάλουν πέρα, και κλεινόμαστε σπίτια μας (οίκαδε). Ο Βλάχος, απ τις σελίδες της Καθημερινής παραινούσε τους «ξένους» να « παραλάβουν τας σημαίας τας οποίας έστησαν εις τα πρόθυρα της Κωνσταντινουπόλεως όταν επλησίαζεν ο Έλλην ελευθερωτής και ας τας στήσουν εκεί όπου θα πλησιάση σφαγεύς ο Τούρκος». Και κατέληγε : «Σήμερον φρονούμεν σπουδαίως ότι η περίοδος των προσπαθειών αυτών αίτινες έπρεπε να υπάρξουν, των θυσιών αίτινες έπρεπε να καταβληθούν, αν δεν έληξε, λήγει.».
Η πρόβλεψη αποδείχτηκε εγκληματικά λαθεμένη. Οι θυσίες δεν σταμάτησαν. Πολλαπλασιάστηκαν σε ανείπωτο βαθμό καθώς οι δυστυχισμένες ανθρώπινες μάζες εγκατέλειπαν τη Σμύρνη. Οι ξένοι φυσικά έδωσαν στις παραινέσεις του κου Βλάχου περί «σημαιών» τη δέουσα (μηδενική) βαρύτητα . Και η Ελλάδα ασφαλώς και δεν πέθανε, αλλά βίωσε ό,τι πιο κοντινό υπήρχε σε θάνατο.
Τώρα ας επιστρέψουμε λίγο στο σήμερα. Η χώρα βρίσκεται και πάλι στο μεταίχμιο. Εδώ και τρία χρόνια περίπου βιώνει μια μανιασμένη μάχη με τους εταίρους της, τους δανειστές της και τον ίδιο της τον εαυτό. Οι ψηφισμένες δανειακές συμβάσεις οδήγησαν την ελληνική πολιτική τάξη σε υφεσιακές πολιτικές, ως στρατηγική επιλογή για την αποφυγή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Το τελικό αποτέλεσμα θυσίασε την ευημερία της μεσαίας τάξης, όχι σε κάποιο υποτιθέμενο βωμό των επί γης δανειστών μας, αλλά στο ναό του κρατισμού και της πελατειακής δημοκρατίας. Στη θέση των απολύσεων και των λουκέτων σε άχρηστους φορείς και οργανισμούς , είδαμε οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Στη θέση των εσόδων από αποκρατικοποιήσεις, νιώσαμε στο πετσί μας την ένταση της φορολογικής λεηλασίας. Για το έτος 2010, το ελληνικό κράτος εγγυήθηκε κοινοπρακτικά δάνεια του ζημιογόνου ΟΣΕ ύψους περίπου 800 εκ. Ευρώ, όσα περίπου εισέπραξε το 2011 από το καταστροφικό «χαράτσι» στα ακίνητα. Υπό αυτές τις συνθήκες, το να μιλάμε για αναδιανομή πλούτου του παραγωγικού μέρους της κοινωνίας προς το μη-παραγωγικό, δε θα ήταν υπερβολή, πράγμα που οι δανειστές μας δεν παρέλειψαν να επισημάνουν.
Η λαϊκή δυσαρέσκεια έφτασε, όπως ήταν αναμενόμενο, στα όρια της κοινωνικής έκρηξης. Μαζί της εισέβαλαν χειμαρρωδώς στο χώρο των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων, ένα σωρό σενάρια «εναλλακτικών λύσεων», που όλα ως κοινό παρονομαστή είχαν τη λεγόμενη «στάση πληρωμών». Τα επιχειρήματα, και οι προτεινόμενες στρατηγικές «εξόδου» από την κρίση είναι τόσες πολλές που δεν μπορεί κανείς να απαντήσει σε όλες μέσα στον περιορισμένο χώρο ενός κειμένου. Ακούστηκαν ανεκδιήγητες αντιφάσεις, όπως ότι τα δάνεια που λάβαμε σε συνθήκες δημοκρατίας ήταν επαχθή, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιες φωνές διεκδικούσαν να διεκδικηθεί στο ακέραιο το αναγκαστικό δάνειο που η γερμανική δικτατορία έλαβε από την Ελλάδα ( παρεπιπτόντως, το επαχθές ενός δανείου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πολίτευμα του έθνους που το αναλαμβάνει). Ακούστηκαν και άλλα ευτράπελα, όπως ότι πληρώνουμε αδίκως , ακόμα και σήμερα, προπολεμικά δάνεια, σουλτανικά δάνεια, δάνεια της ανεξαρτησίας (στην πραγματικότητα τα προπολεμικά δάνεια αποπληρώθηκαν το 1998, και μέχρι τότε συνιστούσαν ποσοστό λιγότερο του 1% των συνολικών δανειακών υποχρεώσεων της χώρας). Ότι το ξανθό γένος του Προέδρου Πούτιν θα μας έσωζε, αν οι δοσιλογικές κυβερνήσεις δεν προχωρούσαν στην ανάληψη δανείου από το ΔΝΤ (ενώ ως γνωστόν το 2010, ο πολύς Μεντβέντεφ είχε συστήσει στον Γ.Α.Π. την προσφυγή στο ΔΝΤ για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας). Αλλά το μεγαλύτερο και πιο ανθεκτικό απ’όλα τα παραμύθια της κρίσης, είναι ότι η χρεωκοπία αποτελεί μονόδρομο για την έξοδο από την κόλαση που ζούμε.
Ενώ λοιπόν οι συζητήσεις κορυφώνονταν για την ψήφιση του νέου Μνημονίου, χιλιάδες Έλληνες, απλοί πολίτες, βροντοφώναξαν την αντίθεσή τους σε αυτό. Στα ραδιόφωνα, στις τηλεοράσεις, στις πλατείες, διατράνωσαν και συνεχίζουν να διατρανώνουν πως προτιμούν μια άμεση χρεωκοπία από την «εσαεί εξάρτησή μας από τους δανειστές και την ΕΕ». Αρωγοί και εμπνευστές αυτών των πρωτοβουλιών, κόμματα και προσωπικότητες που πρωταγωνίστησαν στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και της υπερχρέωσης. Στο πλάι τους «ρεαλιστές» οικονομολόγοι όπως ο κος Βαρουφάκης, που συστήνουν να χρεωκοπήσουμε μ’ένα χαμόγελο, να «αγκαλιάσουμε» τους φόβους μας, εκβιάζοντας έτσι την γηραιά Ευρώπη. Ο κος Βαξεβάνης, μέσα στη θολούρα της κρίσης, και στην γενική διασάλευση της κοινωνικής ψυχραιμίας, έρχεται να εξορθολογίσει για μια ακόμα φορά στην ελληνική ιστορία το παράλογο λέγοντας: «η στάση πληρωμών θα εγκαινιάσει μια δύσκολη περίοδο, όχι όμως δυσκολότερη από αυτή που θα ξεκινήσει αν πτωχεύσουμε στο μέλλον με άλλους όρους. Η χώρα θα γίνει ανταγωνιστική. Η Αργεντινή είναι ένα από τα διεθνή παραδείγματα που αποδεικνύουν πως η στάση πληρωμών, δεν είναι πτώχευση που περιγράφουν στα δελτία ειδήσεων.». Στο ίδιο άρθρο, οι ξένοι κακίζονται για την εκμετάλλευση της χώρας, όταν τις εποχές των παχιών αγελάδων, το ελληνικό κράτος δανειζόταν για να αγοράζει γερμανικά όπλα, «εκπαιδεύοντας» τους Έλληνες στις μίζες (στην πραγματικότητα, η νοοτροπία της αγοράς οπλισμού ως αντάλλαγμα για την παροχή εύκολων δανείων, ήταν συνήθης για το ελληνικό κράτος ήδη από την εποχή του Βενιζέλου, και χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα από τους Έλληνες πολιτικούς για να ανοίξουν νέες αγορές κεφαλαίων στον αδηφάγο ελληνικό κρατισμό.).
Η όλη επιχειρηματολογία συνιστά , από πολλές πλευρές, το νέο Οίκαδε. Σε συνθήκες κοινωνικής κρίσης, που τα όρια της λογικής και του παραλογισμού συγχέονται, ένα μέρος της πολιτικής τάξης και της διανόησης προσπαθούν -για άγνωστους λόγους , ψυχολογικούς και μη- να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να αμβλύνουν τις γωνίες της επερχόμενης καταστροφής, να αθωώσουν την κοινωνία από τις ευθύνες της, και να παρουσιάσουν την τελική ήττα ως σωτηρία. «Είμαστε μπλεγμένοι σε μια μάχη εκ των προτέρων χαμένη» μας λένε. «Οι ξένοι μας ενέπλεξαν στα παιχνιδάκια τους , οι αγορές μας ξεπούλησαν στο παγκόσμιο παζάρι, δε φταίμε εμείς. Ας αποδεχτούμε το αναπόφευκτο, ας υποταχτούμε στη μοίρα μας, ας τερματίσουμε τις θυσίες εδώ και τώρα, αρκετά υποφέραμε». Στους λίγους που θα αντιτείνουν πως αυτή η λύση συνιστά το πολιτικό αντίστοιχο της ευθανασίας, απαντούν απερίσκεπτα, πως στην πραγματικότητα, πρόκειται για συνταγή ανάνηψης.
Φυσικά, η συνταγή του οίκαδε, είναι δημοφιλής, δημοφιλέστατη στην κοινή γνώμη, που ανακατεύτηκε σε μια περιπέτεια, τις διαστάσεις της οποίας ούτε είχε προβλέψει, ούτε μπορεί πλήρως να κατανοήσει. Είναι δημοφιλέστατη και σε μια μερίδα του πολιτικού κόσμου, καθώς συνιστά την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη συμμετοχή του στη διεφθαρμένη 30ετία του υπερδανεισμού και των οικονομικών εγκλημάτων σε βάρος του λαού μας. Δεν παύει όμως να είναι μια «μαγική εικόνα», μια ψεύτικη ελπίδα, που η πολιτική της αξία θα εξαϋλωθεί την επόμενη της καταστροφής, όπως ακριβώς εξαϋλώθηκε το οίκαδε του Βλάχου, στη θέα των εκατομμυρίων μικρασιατών προσφύγων, που στοιβάζονταν στα λιμάνια και τους σταθμούς.
Επειδή ακριβώς, το νέο Οίκαδε , όπως και το παλιό, απευθύνεται στο θυμικό και την αγανάκτηση, όχι την κοινή λογική, δεν στηρίζεται σε ορθολογικά επιχειρήματα και ψύχραιμους συλλογισμούς. Ακόμα λοιπόν αναμένουμε απάντηση από τους οπαδούς της πτώχευσης σε αμείλικτα ερωτήματα:
1. Ποιος θα χρηματοδοτήσει τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, μετά την ελληνική στάση πληρωμών. Υπενθυμίζουμε ότι τόσο οι μεν όσο και τα δε, ανέλαβαν με ευθύνες της πολιτικής τάξης, ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, των οποίων η αξία μετά την πτώχευση θα μηδενιστεί.
2. Ποιος θα εγγυηθεί την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μετά την χρεωκοπία, και την ταυτόχρονη έκθεση της Ελλάδας ως αφερέγγυας και αναξιόχρεης χώρας στα ευρωπαϊκά κράτη-δανειστές της.
3. Ποιος θα εγγυηθεί μια συνετή νομισματική πολιτική σε περίπτωση εξόδου μας από το ευρώ και επιστροφής μας στη δραχμή. Η υποτίμηση της δραχμής και η εγκατάλειψή μας από την ΕΚΤ θα σημάνουν άμεσους κινδύνους για τα πιστωτικά ιδρύματα, περικοπή πιστώσεων και συναλλαγών ακόμα και ιδιωτικών νομικών προσώπων στο εξωτερικό, ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, πιθανό υπερπληθωρισμό και γενικευμένη εξαθλίωση. Nαι ή όχι;
4. Η πτώχευση συνεπάγεται βραχυπρόθεσμη καταρράκωση των δημοσίων εσόδων και της δημόσιας πίστης. Σε συνθήκες πρωτογενούς ελλείμματος, αυτό μετά βεβαιότητας θα διογκωθεί, και ο αναγκαστικός ισοσκελισμός θα αποκτήσει διαστάσεις κοινωνικής βαρβαρότητας (με κλείσιμο νοσοκομείων, παύση πληρωμών συντάξεων κλπ). Θα είναι εκείνη η Ελλάδα καλύτερη από τη σημερινή;
Δεν περιμένουμε απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Ούτε οι οπαδοί του πρώτου οίκαδε, ούτε και οι οπαδοί του δεύτερου μπορούν να προσφέρουν κάτι παραπάνω από ευχολόγια. Οι συγκρίσεις με χώρες σαν την Αργεντινή προϋποθέτουν αληθινή γνώση της εξαθλίωσης που έφερε η κρίση τις πρώτες ημέρες μετά τη στάση πληρωμών. Υπήρξαν εποχές μετά τη χρεωκοπία, που στην Αργεντινή το 55% του λαού βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας, πολιορκώντας τράπεζες και υπουργεία. Ακόμα και σήμερα, ανεξάρτητοι αναλυτές υποστηρίζουν πως ο πληθωρισμός της χώρας-υποδείγματος για τους οπαδούς του σύγχρονου Οίκαδε, ανέρχεται στο 25%. Φυσικά, αυτός ο συνδυασμός πτώχευσης και πληθωρισμού δεν μας είναι καθόλου άγνωστος. Τον Απρίλιο του 1932, εγκαταλείφθηκε η σταθεροποίηση της δραχμής. Από τότε, μέχρι το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου η δραχμή θα απωλέσει το 60% της ονομαστικής της αξίας. Το ίδιο έτος, ο Βενιζέλος ζητά από τη Δημοσιονομική Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών αλλά και από τις τρείς Μεγάλες Δυνάμεις, πενταετή αναστολή στην καταβολή χρεολυσίων του εξωτερικού δανεισμού. Η χώρα χρεωκοπεί, ο κόσμος γίνεται φτωχότερος, οι πολυπόθητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όχι μόνο δε γίνονται, αλλά αντικαθίστανται από διαδοχικά πραξικοπήματα που φέρνουν τελικά την πτώχευση του ίδιου του κοινοβουλευτισμού, και τον Ιωάννη Μεταξά στην εξουσία.
Από τις 17.11.1974 μέχρι τις 4.10.2009 πέρασαν 34 χρόνια , 10 μήνες και 17 ημέρες. Από αυτές το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε τα 18 χρόνια και 24 ημέρες και η ΝΔ κυβέρνησε 15 χρόνια, 11 μήνες και 26 ημέρες. Η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή υπετετραπλασίασε το δημόσιο χρέος. Η κυβέρνηση Παπανδρέου το οκταπλασίασε. Η κυβέρνηση Σημίτη διπλασίασε το χρέος που βρήκε από τον προκάτοχό της. Και τέλος ο Καραμανλής ο νεώτερος, παρέδωσε το χρέος αυξημένο κατά 107,5 δις ευρώ, ή αλλιώς 58% από όσο το παρέλαβε.Πολλά από τα μέτρα που έπρεπε να λάβουν εκείνες οι κυβερνήσεις, τα περιλαμβάνει το νέο κείμενο του Μνημονίου. Ιδιωτικοποιήσεις και εξορθολογισμός των δαπανών. Κατάργηση φόρων και κρατήσεων υπέρ τρίτων. Περιορισμός του προσωπικού του δημόσιου τομέα. Απλούστευση του φορολογικού συστήματος, κατάργηση του γιγάντιου Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων. Φυσικά τα αρνητικά στοιχεία του Μνημονίου είναι και αυτά μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Όμως τα περισσότερα δε θα ήταν αναγκαία αν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις είχαν εφαρμοστεί τα προηγούμενα δύο χρόνια. Συζητάμε σήμερα βαρυγκομώντας για τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150.000 τη στιγμή που μόνο για το 2005, οι «γαλάζιες» προσλήψεις έφθασαν τις 151.600 . Προσπαθούμε να αντιληφθούμε πώς φτάσαμε σε αυτήν την κομματοκρατούμενη ολιγαρχία, όταν το 1986, το 96% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ είχαν ενταχθεί στη δημόσια διοίκηση. Προσδωκούμε σε σωτηρία με την επιστροφή μας στη δραχμή , όταν επί τριάντα χρόνια ζούσαμε έναν νομισματικό και μακροοικονομικό λαϊκισμό γιγάντιων διαστάσεων, ενώ μόνη εποχή σταθεροποίησης του νομίσματος υπήρξε αυτή που προηγήθηκε της ένταξής μας στο ευρώ, οπότε στοχεύαμε στην ουσιαστική σύγκλιση με τις ευρωπαϊκές οικονομίες, χάρη στις πολιτικές του Λουκά Παπαδήμου (τότε διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος). Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε πως τόσο κατά τη σύνδεσή μας με την ΕΟΚ, όσο και κατά τη σύνδεσή μας με το ευρώ, η ευρωπαϊκή προοπτική αποτέλεσε το θεσμικό «αντίβαρο» στην τριτοκοσμική νοοτροπία των ηγετών, των συνδικάτων και της πολιτικής νομενκλατούρας .
Αντίθετα με την εποχή της μικρασιατικής καταστροφής, σήμερα οι οπαδοί της ούτως ειπείν «συνέχισης» του αγώνα, έχουν ένα απτό όραμα, και ένα ουσιαστικό εργαλείο στα χέρια τους. Μια ευρωπαϊκή προοπτική –μονόδρομο για την πορεία μας ως χώρας του πολιτισμένου κόσμου. Ένα παρελθόν χρεωκοπιών και φτώχειας που δεν οδήγησαν σε κάποια ουσιαστική κάθαρση, σαν αυτή που μας υπόσχονται οι οπαδοί του οίκαδε αλλά σε καταστροφές και δικτατορίες. Παραδείγματα από το παρελθόν για την φτώχεια και την εξαθλίωση που προκαλεί η διεθνής απομόνωση. Στεκόμαστε λοιπόν εδώ , στο τελικό σύνορο, ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τους επόμενους μήνες, θα παιχτεί μια ολόκληρη φάση της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ας ελπίσουμε ότι στην τελική επιλογή, θα βαρύνει περισσότερο η σοφία, παρά η αγανάκτηση του λαού και των ταγών του.
Το ιδεολόγημα του Οίκαδε «έπιασε» το σφυγμό της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Ήτανε βέβαια λιγάκι ύποπτο ότι το υποστήριξαν και το προώθησαν κυρίως οι πολιτικοί που μας είχαν φτάσει στα όρια της πανωλεθρίας. Βασικός υπερασπιστής του, ο Γ.Βλάχος, εκδότης της φιλοβασιλικής Καθημερινής. Αντικατόπτριζε όμως μια κοινωνία στο «μεταίχμιο», ανάμεσα στην άρνηση και στην αποδοχή αυτού που (νόμιζε πως) ερχότανε. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσο επηρέασε την κοινή γνώμη η ιδεολογία του Οίκαδε. Δεν ήταν άλλωστε λαϊκή η επανάσταση που σάρωσε το θρόνο μετά την καταστροφή αλλά στρατιωτική. Μπορούμε όμως, με την άνεση των 90 χρόνων που μας χωρίζουν από τότε να αντιληφθούμε, τον εξορθολογισμό του παράλογου, που επιχειρεί το ανθρώπινο πνεύμα, σε ακραίες συνθήκες. Σήμερα γνωρίζουμε πως η ήττα στη Μικρά Ασία, αποτέλεσε ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία των εθνικών καταστροφών. Πως εξάλειψε εθνολογικά, πολιτιστικά και κοινωνικά, μια ολόκληρη μειονότητα από το χάρτη της Τουρκίας, και οδήγησε στην προσφυγιά 1,2 εκατομμύρια ψυχές. Τότε όμως, μέσα στον πυρετό του πολέμου και των μανιασμένων εθνοκαθάρσεων εκατέρωθεν, είχε φανεί ως εθνικά περήφανη λύση: πετάμε την πετσέτα αποχωρώντας από το διεθνές γαϊτανάκι των εμπαιγμών και της υποκριτικής διπλωματίας. Αφήνουμε τους άλλους να τα βγάλουν πέρα, και κλεινόμαστε σπίτια μας (οίκαδε). Ο Βλάχος, απ τις σελίδες της Καθημερινής παραινούσε τους «ξένους» να « παραλάβουν τας σημαίας τας οποίας έστησαν εις τα πρόθυρα της Κωνσταντινουπόλεως όταν επλησίαζεν ο Έλλην ελευθερωτής και ας τας στήσουν εκεί όπου θα πλησιάση σφαγεύς ο Τούρκος». Και κατέληγε : «Σήμερον φρονούμεν σπουδαίως ότι η περίοδος των προσπαθειών αυτών αίτινες έπρεπε να υπάρξουν, των θυσιών αίτινες έπρεπε να καταβληθούν, αν δεν έληξε, λήγει.».
Η πρόβλεψη αποδείχτηκε εγκληματικά λαθεμένη. Οι θυσίες δεν σταμάτησαν. Πολλαπλασιάστηκαν σε ανείπωτο βαθμό καθώς οι δυστυχισμένες ανθρώπινες μάζες εγκατέλειπαν τη Σμύρνη. Οι ξένοι φυσικά έδωσαν στις παραινέσεις του κου Βλάχου περί «σημαιών» τη δέουσα (μηδενική) βαρύτητα . Και η Ελλάδα ασφαλώς και δεν πέθανε, αλλά βίωσε ό,τι πιο κοντινό υπήρχε σε θάνατο.
Τώρα ας επιστρέψουμε λίγο στο σήμερα. Η χώρα βρίσκεται και πάλι στο μεταίχμιο. Εδώ και τρία χρόνια περίπου βιώνει μια μανιασμένη μάχη με τους εταίρους της, τους δανειστές της και τον ίδιο της τον εαυτό. Οι ψηφισμένες δανειακές συμβάσεις οδήγησαν την ελληνική πολιτική τάξη σε υφεσιακές πολιτικές, ως στρατηγική επιλογή για την αποφυγή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Το τελικό αποτέλεσμα θυσίασε την ευημερία της μεσαίας τάξης, όχι σε κάποιο υποτιθέμενο βωμό των επί γης δανειστών μας, αλλά στο ναό του κρατισμού και της πελατειακής δημοκρατίας. Στη θέση των απολύσεων και των λουκέτων σε άχρηστους φορείς και οργανισμούς , είδαμε οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Στη θέση των εσόδων από αποκρατικοποιήσεις, νιώσαμε στο πετσί μας την ένταση της φορολογικής λεηλασίας. Για το έτος 2010, το ελληνικό κράτος εγγυήθηκε κοινοπρακτικά δάνεια του ζημιογόνου ΟΣΕ ύψους περίπου 800 εκ. Ευρώ, όσα περίπου εισέπραξε το 2011 από το καταστροφικό «χαράτσι» στα ακίνητα. Υπό αυτές τις συνθήκες, το να μιλάμε για αναδιανομή πλούτου του παραγωγικού μέρους της κοινωνίας προς το μη-παραγωγικό, δε θα ήταν υπερβολή, πράγμα που οι δανειστές μας δεν παρέλειψαν να επισημάνουν.
Η λαϊκή δυσαρέσκεια έφτασε, όπως ήταν αναμενόμενο, στα όρια της κοινωνικής έκρηξης. Μαζί της εισέβαλαν χειμαρρωδώς στο χώρο των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων, ένα σωρό σενάρια «εναλλακτικών λύσεων», που όλα ως κοινό παρονομαστή είχαν τη λεγόμενη «στάση πληρωμών». Τα επιχειρήματα, και οι προτεινόμενες στρατηγικές «εξόδου» από την κρίση είναι τόσες πολλές που δεν μπορεί κανείς να απαντήσει σε όλες μέσα στον περιορισμένο χώρο ενός κειμένου. Ακούστηκαν ανεκδιήγητες αντιφάσεις, όπως ότι τα δάνεια που λάβαμε σε συνθήκες δημοκρατίας ήταν επαχθή, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιες φωνές διεκδικούσαν να διεκδικηθεί στο ακέραιο το αναγκαστικό δάνειο που η γερμανική δικτατορία έλαβε από την Ελλάδα ( παρεπιπτόντως, το επαχθές ενός δανείου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πολίτευμα του έθνους που το αναλαμβάνει). Ακούστηκαν και άλλα ευτράπελα, όπως ότι πληρώνουμε αδίκως , ακόμα και σήμερα, προπολεμικά δάνεια, σουλτανικά δάνεια, δάνεια της ανεξαρτησίας (στην πραγματικότητα τα προπολεμικά δάνεια αποπληρώθηκαν το 1998, και μέχρι τότε συνιστούσαν ποσοστό λιγότερο του 1% των συνολικών δανειακών υποχρεώσεων της χώρας). Ότι το ξανθό γένος του Προέδρου Πούτιν θα μας έσωζε, αν οι δοσιλογικές κυβερνήσεις δεν προχωρούσαν στην ανάληψη δανείου από το ΔΝΤ (ενώ ως γνωστόν το 2010, ο πολύς Μεντβέντεφ είχε συστήσει στον Γ.Α.Π. την προσφυγή στο ΔΝΤ για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας). Αλλά το μεγαλύτερο και πιο ανθεκτικό απ’όλα τα παραμύθια της κρίσης, είναι ότι η χρεωκοπία αποτελεί μονόδρομο για την έξοδο από την κόλαση που ζούμε.
Ενώ λοιπόν οι συζητήσεις κορυφώνονταν για την ψήφιση του νέου Μνημονίου, χιλιάδες Έλληνες, απλοί πολίτες, βροντοφώναξαν την αντίθεσή τους σε αυτό. Στα ραδιόφωνα, στις τηλεοράσεις, στις πλατείες, διατράνωσαν και συνεχίζουν να διατρανώνουν πως προτιμούν μια άμεση χρεωκοπία από την «εσαεί εξάρτησή μας από τους δανειστές και την ΕΕ». Αρωγοί και εμπνευστές αυτών των πρωτοβουλιών, κόμματα και προσωπικότητες που πρωταγωνίστησαν στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και της υπερχρέωσης. Στο πλάι τους «ρεαλιστές» οικονομολόγοι όπως ο κος Βαρουφάκης, που συστήνουν να χρεωκοπήσουμε μ’ένα χαμόγελο, να «αγκαλιάσουμε» τους φόβους μας, εκβιάζοντας έτσι την γηραιά Ευρώπη. Ο κος Βαξεβάνης, μέσα στη θολούρα της κρίσης, και στην γενική διασάλευση της κοινωνικής ψυχραιμίας, έρχεται να εξορθολογίσει για μια ακόμα φορά στην ελληνική ιστορία το παράλογο λέγοντας: «η στάση πληρωμών θα εγκαινιάσει μια δύσκολη περίοδο, όχι όμως δυσκολότερη από αυτή που θα ξεκινήσει αν πτωχεύσουμε στο μέλλον με άλλους όρους. Η χώρα θα γίνει ανταγωνιστική. Η Αργεντινή είναι ένα από τα διεθνή παραδείγματα που αποδεικνύουν πως η στάση πληρωμών, δεν είναι πτώχευση που περιγράφουν στα δελτία ειδήσεων.». Στο ίδιο άρθρο, οι ξένοι κακίζονται για την εκμετάλλευση της χώρας, όταν τις εποχές των παχιών αγελάδων, το ελληνικό κράτος δανειζόταν για να αγοράζει γερμανικά όπλα, «εκπαιδεύοντας» τους Έλληνες στις μίζες (στην πραγματικότητα, η νοοτροπία της αγοράς οπλισμού ως αντάλλαγμα για την παροχή εύκολων δανείων, ήταν συνήθης για το ελληνικό κράτος ήδη από την εποχή του Βενιζέλου, και χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα από τους Έλληνες πολιτικούς για να ανοίξουν νέες αγορές κεφαλαίων στον αδηφάγο ελληνικό κρατισμό.).
Η όλη επιχειρηματολογία συνιστά , από πολλές πλευρές, το νέο Οίκαδε. Σε συνθήκες κοινωνικής κρίσης, που τα όρια της λογικής και του παραλογισμού συγχέονται, ένα μέρος της πολιτικής τάξης και της διανόησης προσπαθούν -για άγνωστους λόγους , ψυχολογικούς και μη- να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να αμβλύνουν τις γωνίες της επερχόμενης καταστροφής, να αθωώσουν την κοινωνία από τις ευθύνες της, και να παρουσιάσουν την τελική ήττα ως σωτηρία. «Είμαστε μπλεγμένοι σε μια μάχη εκ των προτέρων χαμένη» μας λένε. «Οι ξένοι μας ενέπλεξαν στα παιχνιδάκια τους , οι αγορές μας ξεπούλησαν στο παγκόσμιο παζάρι, δε φταίμε εμείς. Ας αποδεχτούμε το αναπόφευκτο, ας υποταχτούμε στη μοίρα μας, ας τερματίσουμε τις θυσίες εδώ και τώρα, αρκετά υποφέραμε». Στους λίγους που θα αντιτείνουν πως αυτή η λύση συνιστά το πολιτικό αντίστοιχο της ευθανασίας, απαντούν απερίσκεπτα, πως στην πραγματικότητα, πρόκειται για συνταγή ανάνηψης.
Φυσικά, η συνταγή του οίκαδε, είναι δημοφιλής, δημοφιλέστατη στην κοινή γνώμη, που ανακατεύτηκε σε μια περιπέτεια, τις διαστάσεις της οποίας ούτε είχε προβλέψει, ούτε μπορεί πλήρως να κατανοήσει. Είναι δημοφιλέστατη και σε μια μερίδα του πολιτικού κόσμου, καθώς συνιστά την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη συμμετοχή του στη διεφθαρμένη 30ετία του υπερδανεισμού και των οικονομικών εγκλημάτων σε βάρος του λαού μας. Δεν παύει όμως να είναι μια «μαγική εικόνα», μια ψεύτικη ελπίδα, που η πολιτική της αξία θα εξαϋλωθεί την επόμενη της καταστροφής, όπως ακριβώς εξαϋλώθηκε το οίκαδε του Βλάχου, στη θέα των εκατομμυρίων μικρασιατών προσφύγων, που στοιβάζονταν στα λιμάνια και τους σταθμούς.
Επειδή ακριβώς, το νέο Οίκαδε , όπως και το παλιό, απευθύνεται στο θυμικό και την αγανάκτηση, όχι την κοινή λογική, δεν στηρίζεται σε ορθολογικά επιχειρήματα και ψύχραιμους συλλογισμούς. Ακόμα λοιπόν αναμένουμε απάντηση από τους οπαδούς της πτώχευσης σε αμείλικτα ερωτήματα:
1. Ποιος θα χρηματοδοτήσει τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, μετά την ελληνική στάση πληρωμών. Υπενθυμίζουμε ότι τόσο οι μεν όσο και τα δε, ανέλαβαν με ευθύνες της πολιτικής τάξης, ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, των οποίων η αξία μετά την πτώχευση θα μηδενιστεί.
2. Ποιος θα εγγυηθεί την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μετά την χρεωκοπία, και την ταυτόχρονη έκθεση της Ελλάδας ως αφερέγγυας και αναξιόχρεης χώρας στα ευρωπαϊκά κράτη-δανειστές της.
3. Ποιος θα εγγυηθεί μια συνετή νομισματική πολιτική σε περίπτωση εξόδου μας από το ευρώ και επιστροφής μας στη δραχμή. Η υποτίμηση της δραχμής και η εγκατάλειψή μας από την ΕΚΤ θα σημάνουν άμεσους κινδύνους για τα πιστωτικά ιδρύματα, περικοπή πιστώσεων και συναλλαγών ακόμα και ιδιωτικών νομικών προσώπων στο εξωτερικό, ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, πιθανό υπερπληθωρισμό και γενικευμένη εξαθλίωση. Nαι ή όχι;
4. Η πτώχευση συνεπάγεται βραχυπρόθεσμη καταρράκωση των δημοσίων εσόδων και της δημόσιας πίστης. Σε συνθήκες πρωτογενούς ελλείμματος, αυτό μετά βεβαιότητας θα διογκωθεί, και ο αναγκαστικός ισοσκελισμός θα αποκτήσει διαστάσεις κοινωνικής βαρβαρότητας (με κλείσιμο νοσοκομείων, παύση πληρωμών συντάξεων κλπ). Θα είναι εκείνη η Ελλάδα καλύτερη από τη σημερινή;
Δεν περιμένουμε απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Ούτε οι οπαδοί του πρώτου οίκαδε, ούτε και οι οπαδοί του δεύτερου μπορούν να προσφέρουν κάτι παραπάνω από ευχολόγια. Οι συγκρίσεις με χώρες σαν την Αργεντινή προϋποθέτουν αληθινή γνώση της εξαθλίωσης που έφερε η κρίση τις πρώτες ημέρες μετά τη στάση πληρωμών. Υπήρξαν εποχές μετά τη χρεωκοπία, που στην Αργεντινή το 55% του λαού βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας, πολιορκώντας τράπεζες και υπουργεία. Ακόμα και σήμερα, ανεξάρτητοι αναλυτές υποστηρίζουν πως ο πληθωρισμός της χώρας-υποδείγματος για τους οπαδούς του σύγχρονου Οίκαδε, ανέρχεται στο 25%. Φυσικά, αυτός ο συνδυασμός πτώχευσης και πληθωρισμού δεν μας είναι καθόλου άγνωστος. Τον Απρίλιο του 1932, εγκαταλείφθηκε η σταθεροποίηση της δραχμής. Από τότε, μέχρι το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου η δραχμή θα απωλέσει το 60% της ονομαστικής της αξίας. Το ίδιο έτος, ο Βενιζέλος ζητά από τη Δημοσιονομική Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών αλλά και από τις τρείς Μεγάλες Δυνάμεις, πενταετή αναστολή στην καταβολή χρεολυσίων του εξωτερικού δανεισμού. Η χώρα χρεωκοπεί, ο κόσμος γίνεται φτωχότερος, οι πολυπόθητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όχι μόνο δε γίνονται, αλλά αντικαθίστανται από διαδοχικά πραξικοπήματα που φέρνουν τελικά την πτώχευση του ίδιου του κοινοβουλευτισμού, και τον Ιωάννη Μεταξά στην εξουσία.
Από τις 17.11.1974 μέχρι τις 4.10.2009 πέρασαν 34 χρόνια , 10 μήνες και 17 ημέρες. Από αυτές το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε τα 18 χρόνια και 24 ημέρες και η ΝΔ κυβέρνησε 15 χρόνια, 11 μήνες και 26 ημέρες. Η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή υπετετραπλασίασε το δημόσιο χρέος. Η κυβέρνηση Παπανδρέου το οκταπλασίασε. Η κυβέρνηση Σημίτη διπλασίασε το χρέος που βρήκε από τον προκάτοχό της. Και τέλος ο Καραμανλής ο νεώτερος, παρέδωσε το χρέος αυξημένο κατά 107,5 δις ευρώ, ή αλλιώς 58% από όσο το παρέλαβε.Πολλά από τα μέτρα που έπρεπε να λάβουν εκείνες οι κυβερνήσεις, τα περιλαμβάνει το νέο κείμενο του Μνημονίου. Ιδιωτικοποιήσεις και εξορθολογισμός των δαπανών. Κατάργηση φόρων και κρατήσεων υπέρ τρίτων. Περιορισμός του προσωπικού του δημόσιου τομέα. Απλούστευση του φορολογικού συστήματος, κατάργηση του γιγάντιου Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων. Φυσικά τα αρνητικά στοιχεία του Μνημονίου είναι και αυτά μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Όμως τα περισσότερα δε θα ήταν αναγκαία αν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις είχαν εφαρμοστεί τα προηγούμενα δύο χρόνια. Συζητάμε σήμερα βαρυγκομώντας για τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150.000 τη στιγμή που μόνο για το 2005, οι «γαλάζιες» προσλήψεις έφθασαν τις 151.600 . Προσπαθούμε να αντιληφθούμε πώς φτάσαμε σε αυτήν την κομματοκρατούμενη ολιγαρχία, όταν το 1986, το 96% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ είχαν ενταχθεί στη δημόσια διοίκηση. Προσδωκούμε σε σωτηρία με την επιστροφή μας στη δραχμή , όταν επί τριάντα χρόνια ζούσαμε έναν νομισματικό και μακροοικονομικό λαϊκισμό γιγάντιων διαστάσεων, ενώ μόνη εποχή σταθεροποίησης του νομίσματος υπήρξε αυτή που προηγήθηκε της ένταξής μας στο ευρώ, οπότε στοχεύαμε στην ουσιαστική σύγκλιση με τις ευρωπαϊκές οικονομίες, χάρη στις πολιτικές του Λουκά Παπαδήμου (τότε διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος). Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε πως τόσο κατά τη σύνδεσή μας με την ΕΟΚ, όσο και κατά τη σύνδεσή μας με το ευρώ, η ευρωπαϊκή προοπτική αποτέλεσε το θεσμικό «αντίβαρο» στην τριτοκοσμική νοοτροπία των ηγετών, των συνδικάτων και της πολιτικής νομενκλατούρας .
Αντίθετα με την εποχή της μικρασιατικής καταστροφής, σήμερα οι οπαδοί της ούτως ειπείν «συνέχισης» του αγώνα, έχουν ένα απτό όραμα, και ένα ουσιαστικό εργαλείο στα χέρια τους. Μια ευρωπαϊκή προοπτική –μονόδρομο για την πορεία μας ως χώρας του πολιτισμένου κόσμου. Ένα παρελθόν χρεωκοπιών και φτώχειας που δεν οδήγησαν σε κάποια ουσιαστική κάθαρση, σαν αυτή που μας υπόσχονται οι οπαδοί του οίκαδε αλλά σε καταστροφές και δικτατορίες. Παραδείγματα από το παρελθόν για την φτώχεια και την εξαθλίωση που προκαλεί η διεθνής απομόνωση. Στεκόμαστε λοιπόν εδώ , στο τελικό σύνορο, ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τους επόμενους μήνες, θα παιχτεί μια ολόκληρη φάση της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ας ελπίσουμε ότι στην τελική επιλογή, θα βαρύνει περισσότερο η σοφία, παρά η αγανάκτηση του λαού και των ταγών του.
Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012
ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΚΛΠ....
Ρε κωλογερμαναράδες, μας γαμάτε χωρίς σάλιο, αμάν πια!
Δεν έχετε καταλάβει ότι εδώ είναι η πατρίδα του Λεωνίδα και του Παλαιολόγου, προτιμάμε να πεθάνουμε παρά να υποκύψουμε στις "παράλογες" αξιώσεις σας, άι σιχτίρ!
Δηλαδή τί θέλετε, να πεθάνουμε όλοι; Δώστε μας τα λεφτά και άστε μας ήσυχους να κάνουμε ανάπτυξη... Γιατί, τί να το κάνεις να νοικοκυρευτούμε χωρίς ανάπτυξη; Το λέει και ο "εν δυνάμει"...
Δώστε μας λοιπόν το χρήμα και άστε μας να πορευτούμε με την ησυχία μας και, μόλις "αναπτυχθούμε", τουτέστιν ξανακαβαλήσουμε τα καγιέν σας, θα σας τα δίνουμε λίγα-λίγα όποτε "διευκολυνόμεθα"...
Και τί μας νοιάζει εμάς που έχεις να δώσεις λόγο, ρε άθλιε λογιστάκο Σόιμπλε, στους Γερμανούς φορολογούμενους; Εξήγησέ τους ότι, επειδή δεν δώσατε πίσω τις πολεμικές αποζημιώσεις και επειδή απευθύνεστε σε περιούσιο λαό που σας ξεστράβωσε κάποτε και γίνατε άνθρωποι, θα είστε πολύ επιεικείς μαζί μας γιατί μην σας πάρει και σας σηκώσει.. Άντε μη στείλουμε τον Γλέζο και κατεβάσει τη σημαία σας από το Reichstag!
Δεν υποφέρεστε άλλο...
Και για να καταλάβετε ποιοι είμαστε και πώς θα συμπεριφερόμαστε εμείς, σκεφτείτε την εξής περίπτωση:
Η Ελλαδάρα, ο ομφαλός της γής, με σκληρή (και κυρίως αποτελεσματική) δουλειά την δεκαετία 2000 -2010 απολαμβάνει τριπλό Α από τους οίκους και είναι το κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Και ξαφνικά ανακαλύπτει ότι η γείτων Βουλγαρία (με τα καλά νούμερα άρτι εισαχθείσα στην ευρωζώνη) ξεκατινιάστηκε και έβγαλε τα κρυμένα ελλείμματά της στη φόρα με αποτέλεσμα να μην την δανείζει κανείς... Τους γαμάς, κύριε πρόεδρε ή δεν τους γαμάς που εξαιτίας τους θα κινδύνευε το ευρώ μας;
Όμως εμείς, ανώτεροι γαρ άνθρωποι, πιστοί στο λόγο του Ευαγγελίου ("ο έχων δύο χιτώνας..."), δίνουμε τόπο στην οργή και με περισσή ευκολία δίνουμε στον ζήτουλα Παπανδρέωφ ό,τι ζητήσει: χαμηλότοκα δάνεια που θα μας τα πληρώνουν οι φίλοι Βούλγαροι όποτε έχουν θετικό αναπτυξιακό πρόσημο.
Κάπου όμως δεν θέλουμε να πιαστούμε και κορόιδα και βάζουμε κάποιους όρους: ρε Βούλγαροι, άντε βάλτε γρήγορα σε τάξη τα οικονομικά σας και στρώστε το κράτος σας μη σας πάρει ο διάολος.
Τον πρώτο χρόνο κάτι πάνε να κάνουν οι γείτονες, τον δεύτερο όμως το ρίχνουν στο σορολόπ και ξαναβγαίνει ο Παπανδρέωφ στη ζητιανιά...
Νοιώθουμε βέβαια ότι κάτι δεν πάει καλά, τους τα ξανακουμπάμε όμως υπό τον φόβο μην καταρεύσει το κοινό μας νόμισμα. Στέλνουμε καλού-κακού τα τζιμάνια μας π.χ. Προβόπουλο, Στουρνάρα κλπ. να ρίχνουν πότε-πότε μια ματιά που ακούνε τα εξ αμάξης από τους Σαμάρωφ, Τσίπρεφ κλπ.
Και ανακαλύπτουμε τί; ότι το δούλεμα πάει σύννεφο και ότι, μόλις ο Παπανδρέωφ φέρνει τα σχετικά νομοσχέδια στη βουλή τους, καίγεται η Σόφια υπό τον ήχο συνθημάτων περί "ιμπεριαλιστών Ελλήνων που, δεν φτάνει που μας φάγανε την Θεσσαλονίκη, θέλουν να μας πάρουν και την Φιλιππούπολη"! Ο δε κύριος Σαμάρωφ να ωρύεται ότι, μόλις γίνει πρωθυπουργός, θα τα επαναδιαπραγματευτεί όλα όσα με κόπο περάσαμε εμείς από τη Βουλή μας!
Και μόλις ψελίσουμε "ρε βουλγαράκια, για δείτε κατά Ιταλία, Ιρλανδία και Πορτογαλία μεριά, αυτοί έχουν βγάλει το σκασμό και δουλεύουν ξέροντας ότι δεν υπάρχει άλλη καλύτερη συνταγή', οι άξεστοι Σλάβοι μας πετάνε στη μούρη ένα ξεγυρισμένο "χέστηκα τι κάνουν οι άλλοι μαλάκες, εμείς έχουμε την περηφάνεια μας, οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν, δεν μας ενδιαφέρει τί κάνουν, εμείς ξέρουμε καλύτερα"...
Εμείς όμως, στοχοπροσηλωμένοι και αλληλέγγυοι με τον φίλο βουλγαρικό λαό, τους δίνουμε το χρήμα ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ και περιμένουμε πότε οι Βούλγαροι θα "δεήσουν" να σοβαρευτούν...
Και όποτε ο Καρατζαφέρης ξεστομίζει κουβέντες περί αγοράς της Βάρνας και να τους κόψουμε το βήχα, σύσσωμο το κοινοβούλιό μας τον επαναφέρει στην τάξη...
Αυτός είναι ο σωστός τρόπος, κυρία μου, να συμπεριφέρεσαι σε ένα ανήμπορο (και κουτοπόνηρο λαό, μην το ξεχνάμε αλλά ας μην το κάνουμε θέμα...) και όχι να αφήνεις το λογιστή σου και τον σχιστομάτη αντικαγκελλάριό σου να μας βγάζουν γλώσσα...
Αλλά είπαμε: όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες εσείς τρώγατε ακόμα βελανίδια και δεν έχετε ιδέα από ανθρωπιά, ευγένεια και αλληλεγγύη, μόνο τα λεφτά των φορολογουμένων σας σκέφτεστε...
Δεν έχετε καταλάβει ότι εδώ είναι η πατρίδα του Λεωνίδα και του Παλαιολόγου, προτιμάμε να πεθάνουμε παρά να υποκύψουμε στις "παράλογες" αξιώσεις σας, άι σιχτίρ!
Δηλαδή τί θέλετε, να πεθάνουμε όλοι; Δώστε μας τα λεφτά και άστε μας ήσυχους να κάνουμε ανάπτυξη... Γιατί, τί να το κάνεις να νοικοκυρευτούμε χωρίς ανάπτυξη; Το λέει και ο "εν δυνάμει"...
Δώστε μας λοιπόν το χρήμα και άστε μας να πορευτούμε με την ησυχία μας και, μόλις "αναπτυχθούμε", τουτέστιν ξανακαβαλήσουμε τα καγιέν σας, θα σας τα δίνουμε λίγα-λίγα όποτε "διευκολυνόμεθα"...
Και τί μας νοιάζει εμάς που έχεις να δώσεις λόγο, ρε άθλιε λογιστάκο Σόιμπλε, στους Γερμανούς φορολογούμενους; Εξήγησέ τους ότι, επειδή δεν δώσατε πίσω τις πολεμικές αποζημιώσεις και επειδή απευθύνεστε σε περιούσιο λαό που σας ξεστράβωσε κάποτε και γίνατε άνθρωποι, θα είστε πολύ επιεικείς μαζί μας γιατί μην σας πάρει και σας σηκώσει.. Άντε μη στείλουμε τον Γλέζο και κατεβάσει τη σημαία σας από το Reichstag!
Δεν υποφέρεστε άλλο...
Και για να καταλάβετε ποιοι είμαστε και πώς θα συμπεριφερόμαστε εμείς, σκεφτείτε την εξής περίπτωση:
Η Ελλαδάρα, ο ομφαλός της γής, με σκληρή (και κυρίως αποτελεσματική) δουλειά την δεκαετία 2000 -2010 απολαμβάνει τριπλό Α από τους οίκους και είναι το κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Και ξαφνικά ανακαλύπτει ότι η γείτων Βουλγαρία (με τα καλά νούμερα άρτι εισαχθείσα στην ευρωζώνη) ξεκατινιάστηκε και έβγαλε τα κρυμένα ελλείμματά της στη φόρα με αποτέλεσμα να μην την δανείζει κανείς... Τους γαμάς, κύριε πρόεδρε ή δεν τους γαμάς που εξαιτίας τους θα κινδύνευε το ευρώ μας;
Όμως εμείς, ανώτεροι γαρ άνθρωποι, πιστοί στο λόγο του Ευαγγελίου ("ο έχων δύο χιτώνας..."), δίνουμε τόπο στην οργή και με περισσή ευκολία δίνουμε στον ζήτουλα Παπανδρέωφ ό,τι ζητήσει: χαμηλότοκα δάνεια που θα μας τα πληρώνουν οι φίλοι Βούλγαροι όποτε έχουν θετικό αναπτυξιακό πρόσημο.
Κάπου όμως δεν θέλουμε να πιαστούμε και κορόιδα και βάζουμε κάποιους όρους: ρε Βούλγαροι, άντε βάλτε γρήγορα σε τάξη τα οικονομικά σας και στρώστε το κράτος σας μη σας πάρει ο διάολος.
Τον πρώτο χρόνο κάτι πάνε να κάνουν οι γείτονες, τον δεύτερο όμως το ρίχνουν στο σορολόπ και ξαναβγαίνει ο Παπανδρέωφ στη ζητιανιά...
Νοιώθουμε βέβαια ότι κάτι δεν πάει καλά, τους τα ξανακουμπάμε όμως υπό τον φόβο μην καταρεύσει το κοινό μας νόμισμα. Στέλνουμε καλού-κακού τα τζιμάνια μας π.χ. Προβόπουλο, Στουρνάρα κλπ. να ρίχνουν πότε-πότε μια ματιά που ακούνε τα εξ αμάξης από τους Σαμάρωφ, Τσίπρεφ κλπ.
Και ανακαλύπτουμε τί; ότι το δούλεμα πάει σύννεφο και ότι, μόλις ο Παπανδρέωφ φέρνει τα σχετικά νομοσχέδια στη βουλή τους, καίγεται η Σόφια υπό τον ήχο συνθημάτων περί "ιμπεριαλιστών Ελλήνων που, δεν φτάνει που μας φάγανε την Θεσσαλονίκη, θέλουν να μας πάρουν και την Φιλιππούπολη"! Ο δε κύριος Σαμάρωφ να ωρύεται ότι, μόλις γίνει πρωθυπουργός, θα τα επαναδιαπραγματευτεί όλα όσα με κόπο περάσαμε εμείς από τη Βουλή μας!
Και μόλις ψελίσουμε "ρε βουλγαράκια, για δείτε κατά Ιταλία, Ιρλανδία και Πορτογαλία μεριά, αυτοί έχουν βγάλει το σκασμό και δουλεύουν ξέροντας ότι δεν υπάρχει άλλη καλύτερη συνταγή', οι άξεστοι Σλάβοι μας πετάνε στη μούρη ένα ξεγυρισμένο "χέστηκα τι κάνουν οι άλλοι μαλάκες, εμείς έχουμε την περηφάνεια μας, οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν, δεν μας ενδιαφέρει τί κάνουν, εμείς ξέρουμε καλύτερα"...
Εμείς όμως, στοχοπροσηλωμένοι και αλληλέγγυοι με τον φίλο βουλγαρικό λαό, τους δίνουμε το χρήμα ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ και περιμένουμε πότε οι Βούλγαροι θα "δεήσουν" να σοβαρευτούν...
Και όποτε ο Καρατζαφέρης ξεστομίζει κουβέντες περί αγοράς της Βάρνας και να τους κόψουμε το βήχα, σύσσωμο το κοινοβούλιό μας τον επαναφέρει στην τάξη...
Αυτός είναι ο σωστός τρόπος, κυρία μου, να συμπεριφέρεσαι σε ένα ανήμπορο (και κουτοπόνηρο λαό, μην το ξεχνάμε αλλά ας μην το κάνουμε θέμα...) και όχι να αφήνεις το λογιστή σου και τον σχιστομάτη αντικαγκελλάριό σου να μας βγάζουν γλώσσα...
Αλλά είπαμε: όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες εσείς τρώγατε ακόμα βελανίδια και δεν έχετε ιδέα από ανθρωπιά, ευγένεια και αλληλεγγύη, μόνο τα λεφτά των φορολογουμένων σας σκέφτεστε...
Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012
ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ...
Πολλές φορές απλά πράγματα μας κάνουν να σκεφθούμε τα μεγαλύτερα.
Σήμερα σκεφτόμουνα κι ένιωσα περήφανη για άλλη μια φορά για την κόρη μας που πέτυχε την ανώτερη διάκριση τελειώνοντας το σχολείο, που δεν ακολούθησε τις σειρήνες του κόσμου και σπούδασε αυτό που ήθελε η ψυχή της, και δούλευε από τον πρώτο χρόνο των σπουδών της για να μπορέσει να σταθεί μόνη της στα πόδια της. Άλλο ένα αριστείο την συνοδεύει τώρα μετά το τέλος των μεταπτυχιακών της σπουδών.
Σήμερα θυμήθηκα και τον θαυμασμό που ένιωθα για την Ελλάδα μας στην διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων μας! Το καλύτερο πρόσωπο της Ελλάδας μας παρουσιάστηκε σε όλον τον κόσμο μέσα σε δεκαπέντε ημέρες.
Εχθές θαύμασα τους κατοίκους του Ζάγκρεμπ που αντέχουν τόσο κρύο χωρίς να δείχνουν ότι βασανίζονται.
Σήμερα θαύμασα έναν ανώνυμο σχολιαστή της προηγούμενης ανάρτησης του Τσότσου που είπε ότι παρότι άνεργος θα έρθει στην Αθήνα να διαδηλώσει υπέρ του Παπανδρέου εάν τολμήσουν να τον τραβήξουν στα δικαστήρια.
Εχθές το βράδυ σκεφτόμουνα και θαύμαζα τους πολίτες της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας που μέσα σ´ αυτήν την φοβερή κρίση υπομένουν κι ελπίζουν για καλύτερες ημέρες.
Σήμερα θυμήθηκα τον παππού μου που 40 χρόνων μετανάστευσε στον Καναδά με την γιαγιά μου και την μητέρα μου για να παλέψουν για μια καλύτερη ζωή. Άνεργος ήταν τότε και δεν άντεξε το κρύο και την ζωή του Καναδά για πολλά χρόνια, πρόλαβε όμως να σπουδάσει οπτικός εκεί δουλεύοντας ταυτόχρονα, μάζεψε ένα κομπόδεμα, ήρθε ξανά στην Αθήνα κι άνοιξε ένα μικρό μαγαζάκι με οπτικά. Ποτέ δεν τον θυμάμαι να παραπονιέται, η σύνταξη μικρή αλλά κι οι ανάγκες μικρές. Ποτέ δεν αναπολούσε με πικρία την θέση του στο διπλωματικό σώμα και τα μεγαλεία που είχε πριν μείνει άνεργος.
Σήμερα σκεφτόμουνα και ένιωσα περήφανη για άλλη μια φορά για τον άντρα μου που δούλεψε και έμεινε 4 χρόνια στην μακρινή βόρεια χώρα της Ευρώπης και διέπρεψε. Δεν σταμάτησε εκεί, δούλεψε άλλα 2 χρόνια στην γειτονική αλλά εχθρική χώρα, πετυχαίνοντας κι εκεί τα καλύτερα.Σήμερα σκεφτόμουνα κι ένιωσα περήφανη για άλλη μια φορά για την κόρη μας που πέτυχε την ανώτερη διάκριση τελειώνοντας το σχολείο, που δεν ακολούθησε τις σειρήνες του κόσμου και σπούδασε αυτό που ήθελε η ψυχή της, και δούλευε από τον πρώτο χρόνο των σπουδών της για να μπορέσει να σταθεί μόνη της στα πόδια της. Άλλο ένα αριστείο την συνοδεύει τώρα μετά το τέλος των μεταπτυχιακών της σπουδών.
Σήμερα θυμήθηκα και τον θαυμασμό που ένιωθα για την Ελλάδα μας στην διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων μας! Το καλύτερο πρόσωπο της Ελλάδας μας παρουσιάστηκε σε όλον τον κόσμο μέσα σε δεκαπέντε ημέρες.
Και τα θαυμάσια τελείωσαν ξαφνικά μόλις θυμήθηκα την σημερινή Ελλάδα... Πού είναι η περηφάνεια μας, ο θαυμασμός του κόσμου για το πείσμα και τη θέλησή μας; Πού είναι η ελπίδα μας; Πού είναι το ευρηματικό μυαλό; Η ευφυία μας που μας επιτρέπει να βρίσκουμε λύσεις στα δύσκολα;
Μας έβαλαν τα γυαλιά όλοι οι άλλοι λαοί, σ´ αυτόν τον πόλεμο δείχνουμε να μην αντέχουμε, να μην έχουμε την θέληση να ζήσουμε και να ελπίσουμε.
Η περηφάνεια μας έγινε ψευτομαγκιά,
Το δημιουργικό μας πείσμα έγινε κακόγουστο αστείο,
Η υπομονή μας έγινε μιζέρια,
Η ευφυία μας εξαντλείται σε κόλπα για να γλυτώσουμε τον ιδρώτα και τα δάκρυα,
Η θέλησή μας φαίνεται να ξοδεύτηκε στο χτίσιμο του πολυτελούς σπιτιού και στην αγορά του πολυτελούς αυτοκινήτου..
ΓΙΑΤΙ;;;;;;;
Ζητείται ελπίδα, ζητείται αγάπη για την ζωή, ζητείται θέληση, ζητείται να δούμε κατάματα την αλήθεια και να προχωρήσουμε!
Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012
ΔΩΣΕ ΘΑΡΡΟΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΑΤΗ...
Το θράσος τους δεν περιγράφεται:
Τα έκαναν που τα έκαναν σκατά στην καταραμένη 5ετία τους, μας πουλάνε μούρη (και το χάβουν μερικοί) ότι τόσο κατάστρεψε τη χώρα ο ΓΑΠ που το 2020 το χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ θα είναι το ίδιο όσο αυτοί το άφησαν το 2009 παρόλα τα επώδυνα μέτρα (120%)...
Μοιάζουν με το μαλάκα που πηδάει από τον 20ο όροφο και, φτάνοντας στον 12ο, καυχιέται ότι είναι σε καλύτερη θέση από ότι στον 8ο (όπου υπάρχει το δίχτυ ασφάλειας που προνόησαν η "κακιά" Ευρώπη, το "καταραμένο" ΔΝΤ και ο "προδότης" ΓΑΠ να βάλουν για να σωθεί από βέβαιο θάνατο και να βοηθηθεί μετά μήπως καταφέρει να ξανανέβει στον 12ο)...
Σκέφτομαι ότι η βασική μαλακία του ΓΑΠ, όσον αφορά τον ίδιο και το κόμμα του, ήταν που επέμενε στις πρόωρες εκλογές και δεν άφησε το νεραϊδοβούβαλο να υποστεί το μαρτύριο μέχρι τέλους φτάνοντας το χρέος στο 300%...
Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Παπανδρέου, κυρίως ότι δεν διέγνωσε έγκαιρα το μέγεθος της φωτιάς και δεν εφάρμοσε το μνημόνιο, αλλά, διάολε, να κομπορρημονεί ο εμπρηστής για την αποτυχία του πυροσβέστη, ε, αυτό πάει πολύ!
Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι παρέδωσαν "θωρακισμένη" οικονομία που την ξεθεμελίωσε ο Γιώργος και ότι έχουν τα μαγικά "ζάππεια" στο τσεπάκι που ΔΕΝ εφάρμοζαν όσο ήταν στα πράγματα ("Γιώργο άστο για αργότερα" το σήμα κατατεθέν του χοντρού...).
Και αφού ήταν ΤΟΣΟ θωρακισμένη η οικονομία, γιατί ο αντωνάκης είπε σε συνέντευξή του ότι "έπρεπε να πάρουμε μέτρα τον Ιούνιο του 09 και ας μας έριχναν";; Και τι είδους μέτρα ήταν αυτά; Φαντάζομαι μαγικά: μείωση φόρων, ιδιωτικοποιήσεις σε καμμιά ντουζίνα χρόνια, πάγωμα μισθών κλπ. Τόσο απλά που δεν τα έχει σκεφτεί κανείς στην Ευρώπη...
Και γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας (φιλαράκια του Καραμανλή μην το ξεχνάμε) είχαν πει τον Φεβρουάριο του 09 στον δυστυχή Παπαθανασίου ότι "έτσι όπως πάτε στο τέλος του χρόνου θα χρεοκοπήσετε" και πανικοβλημένος ο ίδιος τους παρακάλεσε να μην γραφτεί η ρήση αυτή στα πρακτικά για να μην γίνει πανικός και παρουσίασε στη Λαγκάρντ τα μέτρα της "λαδόκολλας";;
Αυτή λοιπόν είναι η κατάρα της Ελλάδας: το θράσος του φταίχτη που επιπλέον ετοιμάζεται να κυβερνήσει, ενώ αυτός που πάλεψε (και απέτυχε, ναι, μόνος εναντίον όλων) παραδίδεται στη χλεύη...
Ρε δεν πάτε στο διάολο...
Τα έκαναν που τα έκαναν σκατά στην καταραμένη 5ετία τους, μας πουλάνε μούρη (και το χάβουν μερικοί) ότι τόσο κατάστρεψε τη χώρα ο ΓΑΠ που το 2020 το χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ θα είναι το ίδιο όσο αυτοί το άφησαν το 2009 παρόλα τα επώδυνα μέτρα (120%)...
Μοιάζουν με το μαλάκα που πηδάει από τον 20ο όροφο και, φτάνοντας στον 12ο, καυχιέται ότι είναι σε καλύτερη θέση από ότι στον 8ο (όπου υπάρχει το δίχτυ ασφάλειας που προνόησαν η "κακιά" Ευρώπη, το "καταραμένο" ΔΝΤ και ο "προδότης" ΓΑΠ να βάλουν για να σωθεί από βέβαιο θάνατο και να βοηθηθεί μετά μήπως καταφέρει να ξανανέβει στον 12ο)...
Σκέφτομαι ότι η βασική μαλακία του ΓΑΠ, όσον αφορά τον ίδιο και το κόμμα του, ήταν που επέμενε στις πρόωρες εκλογές και δεν άφησε το νεραϊδοβούβαλο να υποστεί το μαρτύριο μέχρι τέλους φτάνοντας το χρέος στο 300%...
Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Παπανδρέου, κυρίως ότι δεν διέγνωσε έγκαιρα το μέγεθος της φωτιάς και δεν εφάρμοσε το μνημόνιο, αλλά, διάολε, να κομπορρημονεί ο εμπρηστής για την αποτυχία του πυροσβέστη, ε, αυτό πάει πολύ!
Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι παρέδωσαν "θωρακισμένη" οικονομία που την ξεθεμελίωσε ο Γιώργος και ότι έχουν τα μαγικά "ζάππεια" στο τσεπάκι που ΔΕΝ εφάρμοζαν όσο ήταν στα πράγματα ("Γιώργο άστο για αργότερα" το σήμα κατατεθέν του χοντρού...).
Και αφού ήταν ΤΟΣΟ θωρακισμένη η οικονομία, γιατί ο αντωνάκης είπε σε συνέντευξή του ότι "έπρεπε να πάρουμε μέτρα τον Ιούνιο του 09 και ας μας έριχναν";; Και τι είδους μέτρα ήταν αυτά; Φαντάζομαι μαγικά: μείωση φόρων, ιδιωτικοποιήσεις σε καμμιά ντουζίνα χρόνια, πάγωμα μισθών κλπ. Τόσο απλά που δεν τα έχει σκεφτεί κανείς στην Ευρώπη...
Και γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας (φιλαράκια του Καραμανλή μην το ξεχνάμε) είχαν πει τον Φεβρουάριο του 09 στον δυστυχή Παπαθανασίου ότι "έτσι όπως πάτε στο τέλος του χρόνου θα χρεοκοπήσετε" και πανικοβλημένος ο ίδιος τους παρακάλεσε να μην γραφτεί η ρήση αυτή στα πρακτικά για να μην γίνει πανικός και παρουσίασε στη Λαγκάρντ τα μέτρα της "λαδόκολλας";;
Αυτή λοιπόν είναι η κατάρα της Ελλάδας: το θράσος του φταίχτη που επιπλέον ετοιμάζεται να κυβερνήσει, ενώ αυτός που πάλεψε (και απέτυχε, ναι, μόνος εναντίον όλων) παραδίδεται στη χλεύη...
Ρε δεν πάτε στο διάολο...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
