Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

ΑΙΓΙΝΑ, ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ...


Αίγινα, το αντιφατικό νησί...

Πηγαίνω συχνά (παραθεριστής από παιδί) ακόμα και το χειμώνα, μ' αρέσει η γκριζάδα της θάλασσας, οι άνετες (λόγω έλλειψης πολλών αυτοκινήτων) ποδηλατάδες μέχρι την Πέρδικα, τα τσίπουρα στην ψαραγορά, το ατέλειωτο διάβασμα στο σπιτάκι μας συνοδεία μυρωδάτου καπνού πίπας (να κόβεις την κάπνα με το ψαλίδι) και τσίπουρου και οι ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΒΡΑΔΥΕΣ  στην "Τιτίνα"!
Ναι, υπάρχει χειμερινός κινηματογράφος  200-300 θέσεων (!) που ανελλιπώς προβάλει, από Πέμπτη μέχρι Δευτέρα, κινηματογραφικές ταινίες. Και ΤΙ ταινίες: μέσα στην παγωνιά της προηγούμενης εβδομάδας προβλήθηκε η εκπληκτική ισπανική Blancanieves, η μοντέρνα μεταφορά του παραμυθιού της Χιονάτης στον κόσμο των ταυρομαχιών τραβηγμένη σε ασπρόμαυρα βουβά (!) πλάνα!!!
Η ταινία ήταν η επίσημη συμμετοχή της Ισπανίας στα Όσκαρ του 2013 και έχει σαρώσει 10 βραβεία Γκόγια και μας άφησε, τους μόνο 4 θεατές της, ΑΝΑΥΔΟΥΣ: η δύναμη της μαυρόασπρης εικόνας, οι ανθρώπινες μορφές (βγαλμένες θαρρείς από φωτογραφίες του Μπαλάφα), η απίστευτη μουσική, η αφαιρετική σκηνοθεσία μας καθήλωσε... Βγήκαμε μαγεμένοι, ανάλαφροι...

Κατηφορίζοντας από το σινεμά προς τα καφέ της παραλίας βρήκαμε τις γνωστές αιγινήτικες εικόνες: κόσμος προσηλωμένος στις οθόνες τηλεοράσεων (έπαιζε το "σημαντικό" ματς Eintracht Φρανκφούρτης - ΑΠΟΕΛ γαρ...) συνοδεία φραπεδιάς ή μπύρας, συζητήσεις για το "κατόρθωμα" του Ολυμπιακού να προκριθεί στον επόμενο γύρο του Champions League, αρειμάνιο κάπνισμα σε ΟΛΟΥΣ τους κλειστούς χώρους...

Πιο δίπλα, ο Παναγιώτης χωμένος στα ράφια του ευρωπαϊκού επιπέδου βιβλιοπωλείου που έστησε σε ένα νησί που ΔΕΝ διαβάζει, "Το Λυχνάρι", προμηθεύει τους, αθηναϊκής προέλευσης, βιβλιόφιλους  με ΟΠΟΙΟ βιβλίο ζητήσουν (και δεν το έχει, πράγμα σπάνιο...) εντός 24 ωρών...

Ξεμακραίνοντας από το κέντρο σε πνίγει η μπόχα από τα αμάζευτα σκουπίδια που έχουν μετατρέψει τα περίχωρα (και όχι μόνο...) σε σκουπιδότοπο αποπνέοντας εικόνα εγκατάλειψης και αφροντισιάς δρόμων και παραλιών...

Διάσπαρτα δισκάκια με νερό/φαγητό για τα αδέσποτα φανερώνουν στοργικά χέρια φιλόζωων (το νησί φημίζεται για τη φιλοζωία του: εκτός από τους τοπικούς συλλόγους προστασίας αδέσποτων περηφανεύεται και για το ΕΚΠΑΖ, το κέντρο προστασίας άγριων ζώων) που καθημερινά περιθάλπουν τους τετράποδους φίλους μας...

Γλυκές αλλά ΚΑΙ αποκρουστικές εικόνες μιας αντιφατικότητας που χαρακτηρίζει ένα νησί με αξεπέραστο αττικό αλλά ΚΑΙ αιγαιοπελαγίτικο τοπίο...

4 σχόλια:

Αλεξιάννα είπε...

Η αντιφατικότητα που χαρακτηρίζει και την Ελλάδα, όσο κι αν δεν θέλεις να το παραδεχτείς. Γιατί αντιφατικότητα σημαίνει κακά αλλά και καλά (αυτά είναι που δεν θες να παραδεχτείς)...

τσότσος είπε...

Ακριβώς αυτό λέει και ο τίτλος της ανάρτησης... Βλέπω ΚΑΙ τα δύο, απλά προς το παρόν υπερισχύουν συντριπτικά τα πρώτα και δεν με ενδιαφέρει (πια) αν κάποτε τα καλά πάρουν το πάνω χέρι...

Μαριλένα είπε...

αγαπώ την Αίγινα.. τα πρώτα μας καλοκαίρια στην Αγ. Μαρίνα, δεν υπήρχε καν ηλεκτρικό. λάμπες πετρελαίου και πάγο που κουβαλούσαμε για το ψυγείο. σκέψου..
πρέπει να ήταν το '65 μάλλον.
τον χειμώνα, ειναι εξαιρετικά!
θα μου επιτρέψεις να επισυνάψω μια ανάρτηση απ' τα παλιά; φέτος βλέπεις, δεν πήγαμε καθόλου.. κι όλο τον καιρό, το σπίτι είχα στο νου μου..
παρα-φλυάρισα :)
http://www.isimeria.com/2012/06/blog-post.html

τσότσος είπε...

Χαίρομαι για την επικοινωνία, Μαριλένα, σε ευχαριστώ για την γλυκειά ανάρτηση!
Πηγαίνω στην Αίγινα από το 1959 (παιδί τόυε...), έχω καλές αλλά και γλυκόπικρες αναμνήσεις από το νησί. Τα τελευταία χρόνια περνάω καλά έχοντας "απομονώσει" ό,τι με στεναχωρεί εκεί.
Σου εύχομαι τα καλύτερα για το νέο χρόνο!