ΜΕ ΕΝΑ ΣΜΠΑΡΟ...

Είδες η ΠΟΕ-ΟΤΑ;
Και δεν εργάζονται οι υπάλληλοι της καθαριότητας και πληρώνονται αφού ΔΕΝ κάνουν απεργία αλλά κατάληψη ΧΥΤΑ και γκαράζ απορριματοφόρων με αποτέλεσμα να μην μπορούν τα δικαστήρια να λύσουν τα χέρια των αρχών περί παράνομης/καταχρηστικής απεργίας (αφού δεν απεργούν)...

Είδες οι βενζινάδες;
Εκμεταλλεύτηκαν τον πανικό του κόσμου που ήθελε να γεμίζει το ρεζερβουάρ του για να μην ξεμείνει και τσίμπησαν λίγο και τις τιμές...
Και εξασφαλισμένη πελατεία και άκοπα πιο πολλά φράγκα στην τσέπη...

Είδες οι ΠΡΟΠΟτζήδες;
Και δελτία πούλησαν και η φήμη τους για γουρλίδικα πρακτορεία εκτοξεύτηκε και εξυπηρέτησαν μεγαλογιατρούς δίνοντάς τους (με το αζημίωτο) κερδισμένα δελτία (που ο κερδίσας τυχερός παράταγε στο πρακτορείο) για να τα βάλουν στην φορολογική τους δήλωση και να δικαιολογήσουν έτσι τις φουσκομένες τραπεζικές καταθέσεις τους...

Τελικά, ρε Τόμσεν, πού έμπλεξες (αν έμπλεξες δηλαδή, τη δουλειά σου κάνεις και χέστηκες αν η Ελλαδίτσα πτωχεύσει, χέστηκες όμως γιατί εκτελείς εντολές που σου λένε να προσπαθήσεις να σώσεις αυτή την απερίγραπτη χώρα γιατί αλλιώς θα καταρρεύσει το ευρώ...): πού να το φανταστείς ότι έχεις να κάνεις με "περιούσιο" Έλληνα που:

• αυτός δεν φταίει  αλλά οι κοινοτικοί που δεν του τράβηξαν το αυτί όταν, επί αλήστου μνήμης "καταλληλότερου", διπλασιάστηκαν  οι διορισμοί στο δημόσιο και εκτοξεύτηκαν στην καταραμένη 5ετία του οι δημόσιες δαπάνες  από 27 στα 50 δις το χρόνο (τους τελευταίους μήνες της "νέας διακυβέρνησης" δανειζόταν το δημόσιο 1 δις την εβδομάδα...)
• οι κουτόφραγκοι του χρωστάνε γιατί τους έδωσε τα φώτα του πολιτισμού και άρα είναι υποχρέωσή τους, από ευγνωμοσύνη προφανώς, να τον συνδράμουν (τσάμπα) με δανεικά και αγύριστα
• κατηγορεί τους συμπολίτες του ότι φοροδιαφεύγουν αλλά και ο ίδιος, όχι μόνο φοροδιαφεύγει λιγώτερο ή περισσότερο "αθώα" (δεν κόβει απόδειξη στον πελάτη του), αλλά ούτε την στοιχειώδη τσίπα έχει και να κονομήσει (διάολε!) αλλά και να αποδώσει στο κράτος (την κοινωνία δηλαδή) ΜΕΡΟΣ των κλοπιμαίων
• και παραπονιέται για την απροθυμία των ξένων να επενδύσουν στον "ομφαλό της γής" και την ίδια στιγμή φυγαδεύει τα μυθώδη κεφάλαιά του στο εξωτερικό
•  και κλαίγεται για την επικείμενη χρεοκοπία και έχει "παίξει" CDS για να κονομήσει από αυτήν
•  και βγάζει "δεκάρικους" για τους τεμπέληδες δημόσιους υπάλληλους και πάει 2-3 ώρες αργότερα στην (δημόσια) υπηρεσία του
• και τα φράγκικα ευρόπουλα θέλει και την τρόικα επιδιώκει (με τις καταλήψεις) να διώξει
• και μαγικές λύσεις κατεβάζει η γκλάβα του (λογικό, περιούσιος λαός είναι...) και εθνοπροδότες πολιτικούς ανεβάζει στην εξουσία
• και τεράστιο μυαλό κουβαλάει και μνήμη χρυσόψαρου διαθέτει

Ρε δεν πάμε (που πάμε) στο διάολο!

ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ!

ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ; Δυστυχώς όπως φαίνεται...

Ο κούκος που δεν θα φέρει την άνοιξη

Tου Χαριδημου Κ. Τσουκα (καθηγητή στα Πανεπιστήμια Κύπρου και Warwick)

Επειτα από τρεις μήνες διακυβέρνησης, είναι πλέον εμφανής η δυσκολία του πρωθυπουργού να πάρει γρήγορες, συνεπείς και στρατηγικά σχεδιασμένες αποφάσεις, ιδιαίτερα στην οικονομία. Δεν εκπλήσσει. Θέλει από τη μια να είναι συνεπής με όσα «φιλολαϊκά» μέτρα αφρόνως εξήγγειλε προεκλογικά, αλλά από την άλλη πιέζεται από την αμείλικτη οικονομική πραγματικότητα Αποτέλεσμα; Βραδύτητα, παλινωδίες, αντιφάσεις. Ετοιμάζει πρόγραμμα περικοπών στις δημόσιες δαπάνες, αλλά συναινεί στην πανάκριβη εθελουσία έξοδο των λιμενεργατών του Πειραιά, παγώνει τους «υψηλούς» μισθούς στο Δημόσιο, αλλά αρνείται να περικόψει τα σκανδαλώδη προνόμια των υπαλλήλων της Βουλής, θέλει να μαζέψει φόρους, αλλά σπέρνει τη σύγχυση. Λαϊκισμός και υπευθυνότητα δύσκολα συμβιβάζονται.

Υποτίθεται ότι το καινούργιο στοιχείο που κομίζει στον δημόσιο βίο ο πρωθυπουργός είναι η ανοιχτή διακυβέρνηση: η διαβούλευση και η αλλαγή του τρόπου στελέχωσης του κράτους με την υποβολή βιογραφικών. Καινούργια ιδέα πράγματι είναι, αλλά δεν συνιστά «επανάσταση» –αλλαγή υποδείγματος– όπως ο ίδιος δήλωσε: είναι μια νέα κίνηση στο υπάρχον παιχνίδι. Αλλαγή υποδείγματος θα συνιστούσε η ανατροπή, όχι η ανακαίνιση, βαθιών ελλαδικών δομών, όπως είναι η χρόνια πολιτικοποίηση του κράτους. Η πραγματική τομή λ.χ. θα ήταν η δημιουργία μιας πολιτικά ανεξάρτητης ελίτ στη δημόσια διοίκηση. Ο Παπανδρέου δεν επέλεξε τους άριστους έναντι των αρεστών για να στελεχώσουν τα υπουργεία, αλλά, στην καλύτερη περίπτωση, τους άριστους μεταξύ των αρεστών. Θα διόριζε ποτέ ο πρωθυπουργός της Σουηδίας επικεφαλής της υπηρεσίας δίωξης οικονομικού εγκλήματος ένα συνδικαλιστή του κόμματός του;
Ο Παπανδρέου Γ΄ είναι ένας αμλετικός χαρακτήρας: διαπερνάται από αμφιβολίες που μειώνουν την αποφασιστικότητα της δράσης του. Το βλέπει κανείς και στη γλώσσα του σώματός του – αποπνέει αβεβαιότητα και προσωρινότητα. Ξέρει πώς θα ’θελε να είναι η Ελλάδα («η Δανία του Νότου»), έχει τα σωστά φιλελεύθερα - κοινωνιστικά ένστικτα, αλλά δεν γνωρίζει πώς να τα μεταποιήσει σε βιώσιμες στρατηγικές αλλαγής, γι’ αυτό και εξαντλείται σε γενικότητες. Μεγάλωσε σε μια προβεβλημένη πολιτική οικογένεια, κύριο γνώρισμα της οποίας ήταν η «φιλολαϊκότητα» –να είναι αρεστοί στο «λαό»– γι’ αυτό και δυσκολεύεται να πάρει τις σκληρές αποφάσεις που το κυβερνάν αναπόφευκτα επιβάλλει. Οι Παπανδρέου έμαθαν να υπόσχονται, να παρέχουν στους «μη προνομιούχους», όχι να τους δυσαρεστούν.

Ο πρωθυπουργός δεν διαθέτει βιωματική γνώση των προβλημάτων, βλέπει την Ελλάδα με την οπτική γωνία ενός «φιλέλληνα» που εκπλήσσεται με την αθλιότητα της χώρας, αλλά δεν γνωρίζει βαθιά, σωματικά, τον ψυχισμό της, τις φοβίες της, τους ιστορικούς εθισμούς της, κι αυτό φαίνεται στον άνευρο λόγο του. Αναπληρώνει την ελλιπή γνώση του ελλαδικού πλαισίου με γενικόλογες διακηρύξεις και δάνεια ιδεολογήματα («διαβούλευση», «συμμετοχή»).

Ο κ. Παπανδρέου έγινε πολιτικός επειδή γεννήθηκε σε πολιτική οικογένεια, η καρδιά του όμως είναι αλλού. Πριν από κάμποσα χρόνια, σε μια στιγμή αυθεντικότητας, εξέφρασε σε συνέντευξή του την επιθυμία ότι, αν δεν ήταν πολιτικός, θα ήθελε να ηγείται μιας Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης.
Ο κ. Παπανδρέου δεν έχει νοοτροπία κυβερνήτη, αλλά επικεφαλής think tank, περιβαλλοντικής ή φιλανθρωπικής οργάνωσης – ανθρώπου, δηλαδή, που δεν τον έλκει τόσο η εκτελεστική όσο η συμβολική εξουσία. Γι’ αυτό του πάει ο ρόλος του προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπως θα του ταίριαζε ο ρόλος του Γραμματέα του ΟΗΕ ή της Διεθνούς Αμνηστίας.

Ο ενδιάθετος κοσμοπολιτισμός του και μια αμερικανικής προελεύσεως σωτηριολογική προδιάθεση τον ωθούν να ασχολείται ενεργά με τα διεθνή κοινά. Με την εγχώρια πολιτική πλήττει, πιθανόν επειδή θα πρέπει να ασχοληθεί και με τη «λάντζα», όχι μόνο με υψιπετείς σκοπούς. Ίσως θεωρεί τα δημόσια ήθη πολύ πρωτόγονα για τη δική του «εκλεπτυσμένη» νοοτροπία (περίπτωση Ρατζίβ Γκάντι).
Σε κάθε περίπτωση, δίνει την εντύπωση ανθρώπου που παρατηρεί αλλά δεν μετέχει.

Είναι πειστικός όταν μιλάει για θέματα μειονοτήτων και μεταναστών (για τα οποία έχει προσωπική εμπειρία και ευαισθησία). Οι καλύτερες στιγμές του είναι όταν ενεργεί ως υπουργός Εξωτερικών – ένας ρόλος που εμπεριέχει λιγότερο την άσκηση εκτελεστικής εξουσίας και περισσότερο τη διαβούλευση. Οπως προσφυώς ελέχθη, ο Παπανδρέου είναι ένας υπουργός Εξωτερικών με αρμοδιότητες πρωθυπουργού. Ουσιαστικά είναι ένας do-gooder που αισθάνεται άβολα με συγκρούσεις.
Η περιλάλητη «διαβούλευση» είναι ένας εύσχημος τρόπος να μην αποφασίζει.

Εκπλήσσονται μερικοί με τις κυβερνητικές «αρρυθμίες» και τον ανεπαρκή συντονισμό. Κακώς. Είχαμε αρκετά δείγματα γραφής από τον πρωθυπουργό με την ιδιότητά του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Η παροιμιώδης χαλαρότητα του κόμματος, τα διαρκώς ανανεούμενα όργανα, η μεταβλητή γεωμετρία των ανθρώπων που τον περιβάλλουν και η απουσία πολιτικών ανακλαστικών ήταν ήδη γνωστά. Γιατί να κάνει κάτι διαφορετικό ως πρωθυπουργός; Οι αρρυθμίες σύντομα θα εξελιχθούν σε εμφράγματα.

Οσοι περίμεναν ο νέος πρωθυπουργός όχι μόνο να γυρίσει σελίδα, αλλά να αλλάξει βιβλίο, πιθανότατα θα απογοητευθούν. Οι βαθιές δομές που καθηλώνουν τη χώρα είναι αμφίβολο αν θα αλλάξουν. Αλλαγές θα γίνουν, αλλά θα είναι ασύνδετες και περιπτωσιακές. Νέοι θεσμοί πιθανόν να δημιουργηθούν, αλλά οι υπάρχοντες είναι λιγότερο πιθανό να μεταρρυθμιστούν σοβαρά. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ρήξη με τον κομματισμό, τον κρατισμό, την πολιτική πόλωση, τον λαϊκισμό, τον κομματικό καιροσκοπισμό – ρήξη, δηλαδή, με όσα συνέχουν το σημερινό πολιτικό σύστημα, ένα νέο παιχνίδι. Η χώρα χρειάζεται επειγόντως έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, αλλά επιλέγει πολιτικές μετριότητες.
Φυσικά το πληρώνει – κυριολεκτικά!

ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ...

Ναι, έχει δίκιο ο Λοβέρδος!

1) Υπάρχει σύστημα "χτυπήματος" καρτών εισόδου σε υπουργείο και γι αυτό το λόγο το 80% των υπαλλήλων έχουν δηλώσει ωράριο εργασίας 7.00 - 15.00 αφού δεν υπάρχει έλεγχος προσέλευσης και ο "επαγγελματίας", αφού χτυπήσει τις κάρτες στις 7.00 εξαφανίζεται μετά δρέποντας τους "καρπούς" της "υπηρεσίας" που προσφέρει στους συναδέλφους του... Έτσι "νόμιμα" φεύγουν οι "ευεργετημένοι" στις 15.00 αφού έχουν πιάσει δουλειά (νομότυπα) στις 7.00... Έχουν γίνει συγκεκριμένες προτάσεις σε ευσυνείδητους υπαλλήλους να μπουν και αυτοί στο "σύστημα" για να σταματήσουν να χαλάνε την πιάτσα ακολουθώντας τυπικά το ωράριο...

2) Με ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ εξαιρέσεις, αν δεις υπάλληλο προσηλωμένο στην οθόνη του υπολογιστή του, τότε ή με αθλητικά θα ασχολείται ή θα ενημερώνεται διαβάζοντας εφημερίδες...

3) Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δεν λειτουργεί σε συγκεκριμένες διευθύνσεις γιατί οι γραμματείς αρνούνται να εκπαιδευτούν στις "νέες" τεχνολογίες και κανείς δεν τους/τις υποχρεώνει...

4) Η χρήση τηλεφώνου για προσωπικές δουλειές πάει σύννεφο με αποκορύφωμα να δυσανασχετούν οι υποφαινόμενοι αν τους απασχολήσεις για υπηρεσιακό θέμα την ώρα του τηλεφωνήματος...

5) Οι εξαιρέσεις που λέγαμε δουλεύουν ασταμάτητα για να αντεπεξέλθουν στον αυξημένο όγκο δουλειάς ακολουθώντας τον προσωπικό τους κώδικα ηθικής και συνέπειας αλλά, φευ, στις προαγωγές μένουν απέξω αφού κανείς δεν ασχολείται να αξιολογήσει το έργο τους...

6) Στις κρίσεις όλοι, μα ΟΛΟΙ οι υπάλληλοι αυτοαξιολογούνται με 10 που επικυρώνεται από τους προϊσταμένους τους... Εάν δε κάποιος "αφελής" από τους ευσυνείδητους αυτοαξιολογηθεί με 8 -9 (γιατί προφανώς δεν πιστεύει ότι είναι τέλειος για να δώσει στον εαυτό του το "δεκάρι") μένει πίσω με το "ατράνταχτο" επιχείρημα: "αφού ΜΟΝΟΣ του δεν θεωρεί τον εαυτό του τέλειο, γιατί να τον θεωρήσω εγώ και να του ανεβάσω την βαθμολογία"...

Και μιλάμε για υπηρεσία αιχμής σε "μοντέρνο" υπουργείο...

ΕΛΕΟΣ!

Μπα, οι εστιάτορες, σουβλατζήδες και λοιποί δεν"αντέχουν" τη νέα αύξηση του ΦΠΑ και αρνούνται να τον πληρώσουν!

Γιατί, βλέπεις, μέχρι να ανθίσει το κίνημα των αποδείξεων, τον πλήρωναν...
Γιαυτό ο χυμός σε νησιά με ΦΠΑ σημαντικά χαμηλότερο σε σχέση με την Αθήνα κοστίζει το ίδιο (5 €) όπως στο Κολωνάκι... Γιαυτό οι περισσότερες φορολογικές παραβάσεις διαπιστώθηκαν στα νησιά με χαμηλό ΦΠΑ...
Γιαυτό ένα απλό τσάι (φακελάκι σε ξεστό νερό) κοστίζει 4 €, γιατί οι "καημένοι" έχουν αυξημένα έξοδα που γίνονται "δυσβάσταχτα" με τον νέο ΦΠΑ!

Μέχρι πέρυσι τον ενθυλάκωναν χωρίς να τον αποδίδουν και χωρίς φυσικά να σου κάνουν την "έντιμη" εξήγηση του υδραυλικού: τόσα με απόδειξη, τόσα χωρίς...

Γιαυτό γεμίσαμε σε κάθε γωνιά με κάθε λογής καφετέριες, σουβλατζίδικα, ταβέρνες, ΄προσοδοφόρο γαρ το επάγγελμα...

Πέρα από το γεγονός της ΠΑΡΑΛΟΓΑ απότομης αύξησής του, ο ΦΠΑ ΔΕΝ αποδιδόταν σχεδόν ποτέ...  Και τα κροκοδείλια δάκρυα περί απολύσεων εργαζόμενων και κλεισιμάτων μαγαζιών τα ακούω βερεσέ...

Αρκετά πια μας έγδαραν και κονόμαγαν, ας απορροφήσουν λοιπόν μέρος ή όλη την αύξηση τιμών που θα προκύψει...

Θα το εκτιμήσουμε δεόντος!

ΚΛΑΤΑΡΕ...

Γυρίσαμε λοιπόν από τις διακοπές και τί βλέπουμε;

Μια κλαταρισμένη κυβέρνηση που διστάζει, διστάζει, διαπιστώνει, διαπιστώνει, διαρκώς γλουγλου και αυγά τίποτα...
Αυτή τουλάχιστον είναι η κυριαρχούσα εικόνα που διαχέεται και μάλλον δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα...

Πώς όμως θα μπορούσε να είναι αλλιώς;
Ποιοι θα κάνουν σε μέρες/μήνες τις τομές που δεν έγιναν επί δεκαετίες; Ποιος "πατέρας" (ΠΑΣΟΚ) θα φάει "τα παιδιά" του (συνδικάλες, δημόσιους υπαλλήλους);
Γίνονται αυτά; Φαίνεται πως δεν μπορούν να γίνουν...

Ο πρωθυπουργός φαντάζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα: καινοτόμες ιδέες (που μάλλον δεν τις συμμερίζεται κανείς...), γενναίες διαπιστώσεις (που δεν οδηγούν σε ριζοσπαστικές ενέργειες...), λείπει όμως "το μπλοκάκι του Σημίτη", η καθημερινή παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου (που υποτίθεται θα έκανε ο Πάγκαλος...).
Οι περισσότεροι υπουργοί τρέμουν το πολιτικό κόστος, η προηγούμενη καθημερινή "δοσοληψία" τους με τους ψηφοφόρους και τα ρουσφέτια τούς κάνει τώρα να τρέμουν να εξηγήσουν την αναγκαιότητα κάποιων μέτρων, πόσο μάλλον να τα υλοποιήσουν...

Άσε που, αν ισχύει ό,τι υποψιάζομαι (ότι δηλ. μας δίνουν το χρήμα γιατί, λόγω φόβου κατάρρευσης του ευρώ, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς), τότε, στο μυαλό ορισμένων, θα τριβιλίζει η ιδέα ότι αφού έτσι κι αλλιώς μας τα δίνουν γιατί να "πονέσουμε" κι άλλο την κοινωνία...

Βέβαια, λέω εγώ, είναι κέρδος που εθίζεται η κοινή γνώμη σε αναγκαίες αλλαγές (αξιολόγηση πανεπιστημιακών, άρση μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων, κλείσιμο άχρηστων οργανισμών, άρση τραπεζικού απορρήτου φοροφυγάδων κλπ.), αδιανόητα πράγματα πριν από 2 μόλις χρόνια...

Τί να το κάνεις όμως όταν ο μέσος Έλληνας έχει ακόμα "κατσαπλιάδικη" νοοτροπία ("το δικό μου συμφέρον, η τσέπη μου, πάνω απ'όλα");

Ποιος δημόσιος υπάλληλος θα εφαρμόσει αυτά που απαιτούνται όταν επί δεκαετίες έχει γαλουχηθεί ότι και αξιοπρεπή μισθό θα παίρνει και μόνιμος θα είναι; Που δεν καταλαβαίνει ότι η μονιμότητα είναι οικονομικά αποτιμούμενο αγαθό, η έλλειψη του οποίου στον ιδιωτικό τομέα αναπληρώνεται (θα έπρεπε) με αντίστοιχο χρήμα; (Γιαυτό οι top managers εταιρειών, οι προπονητές κλπ. τα παίρνουν χοντρά γιατί σήμερα είναι αύριο δεν είναι...).

Ο μεγάλος ασθενής λοιπόν παίρνει στο βυθό όλους μας...

Και το θέμα είναι ότι, αν χαθεί αυτή η ευκαιρία (ΝΑΙ, το μνημόνιο ΕΙΝΑΙ ευκαιρία) και αν οι Λοβερδοβενιζελοδιαμαντοπούλες δεν τα καταφέρουν, τότε... Θα τα εφαρμόσουν οι Σταϊκούρες/ Λαζαρίδηδες/Φαήλοι;

Τρέμω σε αυτή την ιδέα...

ΜΑΛΑΚΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΖΩΗ...

Πρέπει να το παραδεχτούμε, στα οικονομικά, παρόλες τις κατηγορίες ότι τα κάναμε σκατά, είμαστε μάγκες, πρέπει να μας απονεμηθεί Νόμπελ αποτελεσματικής οικονομικής διαχείρισης!

Με φοροδιαφυγή στο φουλ, λαδώματα/λαμογιές στον υπέρτατο βαθμό, σπατάλες μέχρι εκεί που δεν παίρνει, αντιπαραγωγικό δημόσιο τομέα, εισαγωγές στα ύψη και εξαγωγές στο ναδίρ (μέχρι πρότινος), με ανελαστικά έξοδα συντήρησης εκατοντάδων λιμανιών, δεκάδων αεροδρομίων λόγω γεωμορφολογίας, με τεράστιες αμυντικές δαπάνες (5% του ΑΕΠ, Δανία: 1%...) έχουμε ΠΑΡΟΜΟΙΑ προβλήματα όχι μόνο με τα υπόλοιπα "γουρούνια" αλλά ΚΑΙ με την Αγγλία!!! Με χώρες δηλαδή που υποτίθεται ΔΕΝ έχουν προβλήματα φοροδιαφυγής, σπατάλης και αντιπαραγωγικού δημόσιου τομέα.

Δηλαδή σκέψου να είχαμε μαζέψει διαφεύγοντες φόρους, να νοικοκυρεύαμε το δημόσιο, να μην τεμπελιάζαμε την ώρα της δουλειάς, να τα βρίσκαμε με τους Τούρκους, όχι 3% έλλειμμα, ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ θα είχαμε...

Άσε που, αν δεν είχαμε τέτοια "προδοτική" κυβέρνηση και εφαρμόζαμε τις θαυματουργές συνταγές του "εν δυνάμει...", θα είχαμε ΗΔΗ λύσει προβλήματα χρέους και ελλειμμάτων...

Αλλά και αυτοί οι μαλάκες οι τροϊκανοί βρε παιδί μου, αντί να επιμείνουν ΜΟΝΟ στην εξάλειψη της φοροδιαφυγής και τον περιορισμό της σπατάλης, αφού η αντιμετώπισή τους είναι, όπως λέμε, το αυγό του Κολόμβου (ώστε να φτάσουμε στα επίπεδα των άλλων νοικοκύρηδων λαών), μας επιβάλουν κουρέματα μισθών/συντάξεων, τη ΜΟΝΗ συνταγή που ξέρουν και εφαρμόζουν ΚΑΙ στους νοικοκύρηδες Πορτογάλους (από ό,τι λέγεται η φοροδιαφυγή εκεί είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα) και τα (πρώην) παιδιά θαύματα τους Ιρλανδούς...

Για να σοβαρευτούμε όμως...

Ή και οι άλλοι έχουν τέτοιου είδους προβλήματα (φοροδιαφυγή/σπατάλη), άρα στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι και άρα είναι ΠΟΛΥΠΛΟΚΗ/ΔΥΣΚΟΛΗ η αντιμετώπισή τους (γιαυτό καταφεύγουν στην εύκολη λύση των απολύσεων και της υπερφορολόγησης των συνήθων "υποζυγίων"...), ή τα σχετικά νούμερα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΑ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΠΟΥ ΑΠΟ ΜΟΝΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΑΡΚΟΥΝ!!

Για να μην παρεξηγηθώ:

Τα λαμόγια να πάνε φυλακή, οι φοροφυγάδες να πληρώσουν τα ΜΕΓΙΣΤΑ πρόστιμα, οι αργόσχολοι υπάλληλοι να ελεγχθούν και εν ανάγκη να απολυθούν, το επιβάλει η στοιχειώδης κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη.
Μην τρελλαθούμε όμως κιόλας, δεν αρκούν αυτά για να λύσουν το πρόβλημα...
Φυσικά, αν τα καταφέρναμε σ'αυτά τα θέματα, οι περικοπές θα ήταν μικρότερες, αλλά το θέμα είναι αν θα μου περικόψουν κατά 300 αντί 400 Ευρώ το μισθό; Γιατί, ψυχανεμίζομαι, περί ΑΥΤΟΥ πρόκειται...

Ως συνήθως βλέπουμε μόνο το δέντρο:
Βαυκαλιζόμαστε ότι, αν δημεύονταν μερικές τρανταχτές περιουσίες και πήγαιναν σπίτι τους μερικοί αργόσχολοι (που αναντίρρητα ΕΤΣΙ πρέπει να γίνει, είπαμε, δικαιοσύνη παντού...), οι υπόλοιποι συνεπείς θα τρώγαμε με χρυσά κουτάλια...

ΜΑΡΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Η κοινή συνισταμένη σχολίων και ρεπορτάζ των ξένων ΜΜΕ, ειδικά των γερμανόφωνων, εστιάζονται στα εξής 2 βασικά συμπεράσματα:

1. Η Ελλάδα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού πέρυσι και, αν δεν βοηθούσαν οι ευρωπαίοι εταίροι, θα είχε χρεοκοπήσει. Ε, είναι αξιοπερίεργο να σε βρίζουν ενώ τους βοηθάς...
2. Οι Ευρωπαίοι, συνειδητοποιώντας ότι τυχόν χρεοκοπία της Ελλάδας θα συμπαρασύρει και τους υπόλοιπους, έχουν αποφασίσει να μας σώσουν ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ. Το κακό είναι ότι το ίδιο έχουμε συνειδητοποιήσει και ΕΜΕΙΣ ("θέλουν δε θέλουν θα μας τα ακουμπήσουν"), άρα ΟΥΤΕ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ χρειάζεται να κάνουμε, ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΟΥΜΕ μεταξύ μας αφού, ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ, θα πέφτει το παραδάκι. Γιαυτό το λόγο έχει αρχίσει και το γαϊτανάκι με την 5η δόση: στον πανικό τους ότι τους (ξανα)κοροϊδέψαμε, οι κουτόφραγκοι μας απειλούν μπας και συνειδητοποιήσουμε τί διακυβεύεται (κούνια που τους κούναγε...).

Πέρα από το ανήθικο του πράγματος (σε δανείζει ο άλλος και εσύ του απαντάς "εις υγείαν των κορόιδων"), μπορεί να εξελιχθεί η όλη ιστορία σε μπούμεραγκ: οι γερμανικές τράπεζες έχουν "ξεφορτώσει" το σημαντικότερο μέρος των δικών μας "χαρτιών", το πρόβλημα είναι οι γαλλικές. Μόλις (αν) κάνουν και αυτές το ίδιο (δύσκολο αλλά ποτέ δεν ξέρεις...) και με πάτημα τυχόν αναρρίχηση στην πρωθυπουργία του αντωνάκη, δύσκολο είναι να βρουν τα κατάλληλα επιχειρήματα να "την κάνουν";

Και τότε να δω πώς θα εφαρμόσουμε το "μοντέλο" Αργεντινής... Τότε να δούμε προς τα πού θα κατευθύνονται οι μούτζες...