Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ; (ΜΠΑ...)

ΤΟ ΝΕΟ "ΟΙΚΑΔΕ" ΚΑΙ ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΠΑΝΩΛΕΘΡΙΑΣ

Το ημερολόγιο έγραφε  1922. Λίγες βδομάδες προτού το ελληνικό στρατηγείο συμπτυχθεί στη Σμύρνη και αποστείλει τις περίφημες διαταγές του σε ώτα μη ακουόντων (γιατί τα  στρατεύματα είχαν ήδη διαλυθεί και άτακτα συνέρρεαν στα παράλια της Μικράς Ασίας), στην «παλιά» Ελλάδα, η κούραση και η απελπισία του κόσμου, το βάρος των ευθυνών του πολιτικού κατεστημένου, η αντικειμενική αδυναμία εύρεσης μιας σωτήριας λύσης, όλα αυτά μαζί και καθένα χωριστά είχαν πλάσει το νεοφανές, και θνησιγενές ιδεολόγημα του «οίκαδε». Ποιο ήταν το περιεχόμενο αυτού του  ιδεολογικού υποπροϊόντος της κρίσης; ότι ο πόλεμος δεν επρόκειτο να κερδηθεί. Ότι οι ξένοι μας είχαν προδώσει, και οι πολιτικοί μας επίσης. Ότι οι ελπίδες και οι θυσίες είχαν φτάσει το μέγιστο βαθμό τους, ότι αυτά που βίωνε η χώρα ήταν τα «χειρότερα», και χειρότερα δε μπορούσαν να γίνουν. Και ότι γι’αυτό ακριβώς το λόγο, μόνη λύση, ήταν η αποχώρηση των στρατευμάτων, η εγκατάλειψη της μικρασίας, η πολιτική και οικονομική περιχαράκωσή μας «Οίκαδε»: στη φιλόξενη αγκαλιά της παλαιάς Ελλάδας, μακριά από το κρύο, μακριά από τη βία και το θάνατο που μας περίμενε στην Ανατολή.

Το ιδεολόγημα του Οίκαδε «έπιασε» το σφυγμό της πλειοψηφίας των Ελλήνων. Ήτανε βέβαια λιγάκι ύποπτο ότι το υποστήριξαν και το προώθησαν κυρίως οι πολιτικοί που μας είχαν φτάσει στα όρια της πανωλεθρίας.  Βασικός υπερασπιστής του, ο Γ.Βλάχος, εκδότης της φιλοβασιλικής Καθημερινής. Αντικατόπτριζε όμως μια κοινωνία στο «μεταίχμιο», ανάμεσα στην άρνηση και στην αποδοχή αυτού που (νόμιζε πως) ερχότανε.  Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε  πόσο επηρέασε την κοινή γνώμη η ιδεολογία του Οίκαδε. Δεν ήταν άλλωστε λαϊκή η επανάσταση που σάρωσε το θρόνο μετά την καταστροφή αλλά στρατιωτική. Μπορούμε όμως, με την άνεση των 90 χρόνων που μας χωρίζουν από τότε να αντιληφθούμε, τον εξορθολογισμό του παράλογου, που επιχειρεί το ανθρώπινο πνεύμα, σε ακραίες συνθήκες. Σήμερα γνωρίζουμε πως η ήττα στη Μικρά Ασία, αποτέλεσε  ορόσημο στην παγκόσμια ιστορία των εθνικών καταστροφών. Πως εξάλειψε εθνολογικά, πολιτιστικά και κοινωνικά, μια ολόκληρη μειονότητα από το χάρτη της Τουρκίας, και οδήγησε στην προσφυγιά 1,2 εκατομμύρια ψυχές. Τότε όμως, μέσα στον πυρετό του πολέμου και των μανιασμένων εθνοκαθάρσεων εκατέρωθεν, είχε φανεί ως εθνικά περήφανη λύση: πετάμε την πετσέτα αποχωρώντας από το διεθνές γαϊτανάκι των εμπαιγμών και της υποκριτικής διπλωματίας. Αφήνουμε τους άλλους να τα βγάλουν πέρα, και κλεινόμαστε σπίτια μας (οίκαδε). Ο Βλάχος, απ τις σελίδες της Καθημερινής  παραινούσε τους «ξένους» να  « παραλάβουν τας σημαίας τας οποίας έστησαν εις τα πρόθυρα της Κωνσταντινουπόλεως όταν επλησίαζεν ο Έλλην ελευθερωτής και ας τας στήσουν εκεί όπου θα πλησιάση σφαγεύς ο Τούρκος». Και κατέληγε :  «Σήμερον φρονούμεν σπουδαίως ότι η περίοδος των προσπαθειών αυτών αίτινες έπρεπε να υπάρξουν, των θυσιών αίτινες έπρεπε να καταβληθούν, αν δεν έληξε, λήγει.».

Η πρόβλεψη αποδείχτηκε εγκληματικά λαθεμένη. Οι θυσίες δεν σταμάτησαν. Πολλαπλασιάστηκαν σε ανείπωτο βαθμό καθώς οι δυστυχισμένες ανθρώπινες μάζες εγκατέλειπαν τη Σμύρνη. Οι ξένοι φυσικά έδωσαν στις παραινέσεις του κου Βλάχου περί «σημαιών» τη δέουσα (μηδενική) βαρύτητα . Και η Ελλάδα ασφαλώς και δεν πέθανε, αλλά βίωσε ό,τι πιο κοντινό υπήρχε σε θάνατο.

Τώρα ας επιστρέψουμε λίγο στο σήμερα. Η χώρα βρίσκεται και πάλι στο μεταίχμιο. Εδώ και τρία χρόνια περίπου βιώνει μια μανιασμένη μάχη με τους εταίρους της, τους δανειστές της και τον ίδιο της τον εαυτό. Οι ψηφισμένες δανειακές συμβάσεις οδήγησαν την ελληνική πολιτική τάξη σε υφεσιακές πολιτικές, ως στρατηγική επιλογή για την αποφυγή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων.  Το τελικό αποτέλεσμα θυσίασε την ευημερία της μεσαίας τάξης, όχι σε κάποιο υποτιθέμενο βωμό των επί γης δανειστών μας, αλλά στο ναό του κρατισμού και της πελατειακής δημοκρατίας.  Στη θέση των απολύσεων και των λουκέτων σε άχρηστους φορείς και οργανισμούς , είδαμε οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Στη θέση των εσόδων από αποκρατικοποιήσεις, νιώσαμε στο πετσί μας την ένταση της φορολογικής λεηλασίας. Για το έτος 2010, το ελληνικό κράτος εγγυήθηκε κοινοπρακτικά δάνεια του ζημιογόνου ΟΣΕ ύψους περίπου 800 εκ. Ευρώ, όσα περίπου εισέπραξε το 2011 από το καταστροφικό «χαράτσι» στα ακίνητα. Υπό αυτές τις συνθήκες, το να μιλάμε για αναδιανομή πλούτου του παραγωγικού μέρους της κοινωνίας προς το μη-παραγωγικό, δε θα ήταν υπερβολή,  πράγμα που οι δανειστές μας δεν παρέλειψαν να επισημάνουν.

Η λαϊκή δυσαρέσκεια έφτασε, όπως ήταν αναμενόμενο, στα όρια της κοινωνικής έκρηξης. Μαζί της εισέβαλαν χειμαρρωδώς στο χώρο των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων, ένα σωρό σενάρια «εναλλακτικών λύσεων», που όλα ως κοινό παρονομαστή είχαν τη λεγόμενη «στάση πληρωμών». Τα επιχειρήματα, και οι προτεινόμενες στρατηγικές «εξόδου» από την κρίση είναι τόσες πολλές που δεν μπορεί κανείς να απαντήσει σε όλες μέσα στον περιορισμένο χώρο ενός κειμένου.  Ακούστηκαν ανεκδιήγητες αντιφάσεις, όπως ότι τα δάνεια που λάβαμε σε συνθήκες δημοκρατίας ήταν επαχθή, ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιες φωνές διεκδικούσαν να διεκδικηθεί στο ακέραιο το αναγκαστικό δάνειο που η γερμανική δικτατορία έλαβε από την Ελλάδα ( παρεπιπτόντως, το επαχθές ενός δανείου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το πολίτευμα του έθνους που το αναλαμβάνει).  Ακούστηκαν και άλλα ευτράπελα, όπως ότι πληρώνουμε αδίκως , ακόμα και σήμερα,  προπολεμικά δάνεια, σουλτανικά δάνεια, δάνεια της ανεξαρτησίας (στην πραγματικότητα τα προπολεμικά δάνεια αποπληρώθηκαν το 1998, και μέχρι τότε συνιστούσαν ποσοστό λιγότερο του 1% των συνολικών δανειακών υποχρεώσεων της χώρας). Ότι το ξανθό γένος του Προέδρου Πούτιν θα μας έσωζε, αν οι δοσιλογικές κυβερνήσεις δεν προχωρούσαν στην ανάληψη δανείου από το ΔΝΤ (ενώ ως γνωστόν το 2010, ο πολύς Μεντβέντεφ είχε συστήσει στον Γ.Α.Π. την προσφυγή στο ΔΝΤ για την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας). Αλλά το μεγαλύτερο και πιο ανθεκτικό απ’όλα τα παραμύθια της κρίσης, είναι ότι η χρεωκοπία αποτελεί μονόδρομο για την έξοδο από την κόλαση που ζούμε.

Ενώ λοιπόν οι συζητήσεις κορυφώνονταν για την ψήφιση του νέου Μνημονίου, χιλιάδες Έλληνες, απλοί πολίτες, βροντοφώναξαν την αντίθεσή τους σε αυτό. Στα ραδιόφωνα, στις τηλεοράσεις, στις πλατείες, διατράνωσαν και συνεχίζουν να διατρανώνουν πως προτιμούν μια άμεση χρεωκοπία από την «εσαεί εξάρτησή μας από τους δανειστές και την ΕΕ». Αρωγοί και εμπνευστές αυτών των πρωτοβουλιών, κόμματα και προσωπικότητες που πρωταγωνίστησαν στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης και της υπερχρέωσης. Στο πλάι τους «ρεαλιστές» οικονομολόγοι όπως ο κος Βαρουφάκης, που συστήνουν να χρεωκοπήσουμε μ’ένα χαμόγελο, να «αγκαλιάσουμε» τους φόβους μας, εκβιάζοντας έτσι την γηραιά Ευρώπη. Ο κος Βαξεβάνης, μέσα στη θολούρα της κρίσης, και στην γενική διασάλευση της κοινωνικής ψυχραιμίας, έρχεται να εξορθολογίσει για μια ακόμα φορά στην ελληνική ιστορία το παράλογο λέγοντας:  «η στάση πληρωμών θα εγκαινιάσει μια δύσκολη περίοδο, όχι όμως δυσκολότερη από αυτή που θα ξεκινήσει αν πτωχεύσουμε στο μέλλον με άλλους όρους. Η χώρα θα γίνει ανταγωνιστική. Η Αργεντινή είναι ένα από τα διεθνή παραδείγματα που αποδεικνύουν πως η στάση πληρωμών, δεν είναι πτώχευση που περιγράφουν στα δελτία ειδήσεων.».  Στο ίδιο άρθρο, οι ξένοι κακίζονται για την εκμετάλλευση της χώρας, όταν τις εποχές των παχιών αγελάδων, το ελληνικό κράτος δανειζόταν για να αγοράζει γερμανικά όπλα, «εκπαιδεύοντας» τους Έλληνες στις μίζες (στην πραγματικότητα, η νοοτροπία της αγοράς οπλισμού ως αντάλλαγμα για την παροχή εύκολων δανείων, ήταν συνήθης για το ελληνικό κράτος ήδη από την εποχή του Βενιζέλου, και χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα από τους Έλληνες πολιτικούς για να ανοίξουν νέες αγορές κεφαλαίων στον αδηφάγο ελληνικό κρατισμό.).

Η όλη επιχειρηματολογία συνιστά , από πολλές πλευρές, το νέο Οίκαδε. Σε συνθήκες κοινωνικής κρίσης, που τα όρια της λογικής και του παραλογισμού συγχέονται, ένα μέρος της πολιτικής τάξης και της διανόησης προσπαθούν -για άγνωστους λόγους , ψυχολογικούς και μη-  να τετραγωνίσουν τον κύκλο, να αμβλύνουν τις γωνίες της επερχόμενης καταστροφής, να αθωώσουν την κοινωνία από τις ευθύνες της, και να παρουσιάσουν την τελική ήττα ως σωτηρία. «Είμαστε μπλεγμένοι σε μια  μάχη εκ των προτέρων χαμένη» μας λένε. «Οι ξένοι μας ενέπλεξαν στα παιχνιδάκια τους , οι αγορές μας ξεπούλησαν στο παγκόσμιο παζάρι, δε φταίμε εμείς. Ας αποδεχτούμε το αναπόφευκτο, ας υποταχτούμε στη μοίρα μας, ας τερματίσουμε τις θυσίες εδώ και τώρα, αρκετά υποφέραμε». Στους λίγους που θα αντιτείνουν πως αυτή η λύση συνιστά το πολιτικό αντίστοιχο της ευθανασίας, απαντούν απερίσκεπτα, πως στην πραγματικότητα, πρόκειται για συνταγή ανάνηψης.

Φυσικά, η συνταγή του οίκαδε, είναι δημοφιλής, δημοφιλέστατη στην κοινή γνώμη, που ανακατεύτηκε σε μια περιπέτεια, τις διαστάσεις της οποίας ούτε είχε προβλέψει, ούτε μπορεί πλήρως να κατανοήσει.  Είναι δημοφιλέστατη και σε μια μερίδα του πολιτικού κόσμου, καθώς συνιστά την κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τη συμμετοχή του στη διεφθαρμένη 30ετία του υπερδανεισμού και των οικονομικών εγκλημάτων σε βάρος του λαού μας. Δεν παύει όμως να είναι μια «μαγική εικόνα», μια ψεύτικη ελπίδα, που η πολιτική της αξία θα εξαϋλωθεί την επόμενη της καταστροφής, όπως ακριβώς εξαϋλώθηκε το οίκαδε του Βλάχου, στη θέα των εκατομμυρίων μικρασιατών προσφύγων, που στοιβάζονταν στα λιμάνια και τους σταθμούς.

Επειδή ακριβώς, το νέο Οίκαδε , όπως και το παλιό, απευθύνεται στο θυμικό και την αγανάκτηση, όχι την κοινή λογική, δεν στηρίζεται σε ορθολογικά επιχειρήματα και ψύχραιμους συλλογισμούς. Ακόμα λοιπόν αναμένουμε απάντηση από τους οπαδούς της πτώχευσης σε αμείλικτα ερωτήματα:

1. Ποιος θα χρηματοδοτήσει τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, μετά την ελληνική στάση πληρωμών. Υπενθυμίζουμε ότι τόσο οι μεν όσο και τα δε, ανέλαβαν με ευθύνες της πολιτικής τάξης, ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, των οποίων η αξία μετά την πτώχευση θα μηδενιστεί.
2. Ποιος θα εγγυηθεί την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μετά την χρεωκοπία, και την ταυτόχρονη έκθεση της Ελλάδας ως αφερέγγυας και αναξιόχρεης χώρας στα ευρωπαϊκά κράτη-δανειστές της.
3. Ποιος θα εγγυηθεί μια συνετή νομισματική πολιτική σε περίπτωση εξόδου μας από το ευρώ και επιστροφής μας στη δραχμή. Η υποτίμηση της δραχμής και η εγκατάλειψή μας από την ΕΚΤ θα σημάνουν άμεσους κινδύνους για τα πιστωτικά ιδρύματα, περικοπή πιστώσεων και συναλλαγών ακόμα και ιδιωτικών νομικών προσώπων  στο εξωτερικό, ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, πιθανό υπερπληθωρισμό και γενικευμένη εξαθλίωση. Nαι ή όχι;
4. Η πτώχευση συνεπάγεται βραχυπρόθεσμη καταρράκωση των δημοσίων εσόδων και της δημόσιας πίστης. Σε συνθήκες πρωτογενούς ελλείμματος, αυτό μετά βεβαιότητας θα διογκωθεί, και ο αναγκαστικός  ισοσκελισμός θα αποκτήσει διαστάσεις κοινωνικής βαρβαρότητας (με κλείσιμο νοσοκομείων, παύση πληρωμών συντάξεων κλπ). Θα είναι εκείνη η Ελλάδα καλύτερη από τη σημερινή;

Δεν περιμένουμε απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα. Ούτε οι οπαδοί του πρώτου οίκαδε, ούτε και οι οπαδοί του δεύτερου μπορούν να προσφέρουν κάτι παραπάνω από ευχολόγια. Οι συγκρίσεις με χώρες σαν την Αργεντινή προϋποθέτουν αληθινή γνώση της εξαθλίωσης που έφερε η κρίση τις πρώτες ημέρες μετά τη στάση πληρωμών. Υπήρξαν εποχές μετά τη χρεωκοπία, που στην Αργεντινή το 55% του λαού βρισκόταν κάτω από το όριο της φτώχειας, πολιορκώντας τράπεζες και υπουργεία. Ακόμα και σήμερα, ανεξάρτητοι αναλυτές υποστηρίζουν πως ο πληθωρισμός της χώρας-υποδείγματος για τους οπαδούς του σύγχρονου Οίκαδε, ανέρχεται στο 25%. Φυσικά, αυτός ο συνδυασμός πτώχευσης και πληθωρισμού δεν μας είναι καθόλου άγνωστος. Τον Απρίλιο του 1932, εγκαταλείφθηκε η σταθεροποίηση της δραχμής. Από τότε, μέχρι το Δεκέμβρη του ίδιου χρόνου η δραχμή θα απωλέσει το 60% της ονομαστικής της αξίας. Το ίδιο έτος, ο Βενιζέλος ζητά από τη Δημοσιονομική Επιτροπή της Κοινωνίας των Εθνών αλλά και από τις τρείς Μεγάλες Δυνάμεις, πενταετή αναστολή στην καταβολή χρεολυσίων του εξωτερικού δανεισμού. Η χώρα χρεωκοπεί, ο κόσμος γίνεται φτωχότερος, οι πολυπόθητες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις όχι μόνο δε γίνονται, αλλά αντικαθίστανται από διαδοχικά πραξικοπήματα που φέρνουν τελικά την πτώχευση του ίδιου του κοινοβουλευτισμού, και τον Ιωάννη Μεταξά στην εξουσία.
Από τις 17.11.1974 μέχρι τις 4.10.2009 πέρασαν 34 χρόνια , 10 μήνες και 17 ημέρες. Από αυτές το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε τα 18 χρόνια και 24 ημέρες και η ΝΔ κυβέρνησε 15 χρόνια, 11 μήνες και 26 ημέρες. Η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή υπετετραπλασίασε το δημόσιο χρέος. Η κυβέρνηση Παπανδρέου το οκταπλασίασε. Η κυβέρνηση Σημίτη διπλασίασε το χρέος που βρήκε από τον προκάτοχό της. Και τέλος ο Καραμανλής ο νεώτερος, παρέδωσε το χρέος  αυξημένο κατά 107,5 δις ευρώ, ή αλλιώς 58% από όσο το παρέλαβε.Πολλά από τα μέτρα που έπρεπε να λάβουν εκείνες οι κυβερνήσεις, τα περιλαμβάνει το νέο κείμενο του Μνημονίου. Ιδιωτικοποιήσεις και εξορθολογισμός των δαπανών. Κατάργηση φόρων και κρατήσεων υπέρ τρίτων. Περιορισμός του προσωπικού του δημόσιου τομέα. Απλούστευση του φορολογικού συστήματος, κατάργηση του γιγάντιου Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων. Φυσικά τα αρνητικά στοιχεία του Μνημονίου είναι και αυτά μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Όμως τα περισσότερα δε θα ήταν αναγκαία αν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις είχαν εφαρμοστεί τα προηγούμενα δύο χρόνια. Συζητάμε σήμερα βαρυγκομώντας για τη μείωση του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων κατά 150.000 τη στιγμή που μόνο για το 2005, οι «γαλάζιες» προσλήψεις έφθασαν τις 151.600 . Προσπαθούμε να αντιληφθούμε πώς φτάσαμε σε αυτήν την κομματοκρατούμενη ολιγαρχία, όταν το 1986, το 96% των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ είχαν ενταχθεί στη δημόσια διοίκηση. Προσδωκούμε σε σωτηρία με την επιστροφή μας στη δραχμή , όταν επί τριάντα χρόνια ζούσαμε έναν νομισματικό και μακροοικονομικό λαϊκισμό γιγάντιων διαστάσεων, ενώ μόνη εποχή σταθεροποίησης του νομίσματος υπήρξε αυτή που προηγήθηκε της ένταξής μας στο ευρώ, οπότε στοχεύαμε στην ουσιαστική σύγκλιση με τις ευρωπαϊκές οικονομίες, χάρη στις πολιτικές του Λουκά Παπαδήμου (τότε διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος). Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε πως  τόσο κατά τη σύνδεσή μας με την ΕΟΚ, όσο και κατά τη σύνδεσή μας με το ευρώ, η ευρωπαϊκή προοπτική αποτέλεσε το θεσμικό «αντίβαρο» στην τριτοκοσμική νοοτροπία των ηγετών, των συνδικάτων και της πολιτικής νομενκλατούρας .

Αντίθετα με την εποχή της μικρασιατικής καταστροφής, σήμερα οι οπαδοί της ούτως ειπείν «συνέχισης»  του αγώνα, έχουν ένα απτό όραμα, και ένα ουσιαστικό εργαλείο στα χέρια τους. Μια ευρωπαϊκή προοπτική –μονόδρομο για την πορεία μας ως χώρας του πολιτισμένου κόσμου. Ένα παρελθόν χρεωκοπιών και φτώχειας που δεν οδήγησαν σε κάποια ουσιαστική κάθαρση, σαν αυτή που μας υπόσχονται οι οπαδοί του οίκαδε αλλά σε καταστροφές και δικτατορίες. Παραδείγματα από το παρελθόν για την φτώχεια και την εξαθλίωση που προκαλεί η διεθνής απομόνωση. Στεκόμαστε λοιπόν εδώ , στο τελικό σύνορο, ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τους επόμενους μήνες, θα παιχτεί μια ολόκληρη φάση της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Ας ελπίσουμε ότι στην τελική επιλογή, θα βαρύνει περισσότερο η σοφία, παρά η αγανάκτηση του λαού και των ταγών του.



ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ...(http://www.gsarigiannidis.com/)

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΚΛΠ....

Ρε κωλογερμαναράδες, μας γαμάτε χωρίς σάλιο, αμάν πια!
Δεν έχετε καταλάβει ότι εδώ είναι η πατρίδα του Λεωνίδα και του Παλαιολόγου, προτιμάμε να πεθάνουμε παρά να υποκύψουμε στις "παράλογες" αξιώσεις σας, άι σιχτίρ!

Δηλαδή τί θέλετε, να πεθάνουμε όλοι; Δώστε μας τα λεφτά και άστε μας ήσυχους να κάνουμε ανάπτυξη... Γιατί, τί να το κάνεις να νοικοκυρευτούμε χωρίς ανάπτυξη; Το λέει και ο "εν δυνάμει"...
Δώστε μας λοιπόν το χρήμα και άστε μας να πορευτούμε με την ησυχία μας και, μόλις "αναπτυχθούμε", τουτέστιν ξανακαβαλήσουμε τα καγιέν σας, θα σας τα δίνουμε λίγα-λίγα όποτε "διευκολυνόμεθα"...

Και τί μας νοιάζει εμάς που έχεις να δώσεις λόγο, ρε άθλιε λογιστάκο Σόιμπλε, στους Γερμανούς φορολογούμενους; Εξήγησέ τους ότι, επειδή δεν δώσατε πίσω τις πολεμικές αποζημιώσεις και επειδή απευθύνεστε σε περιούσιο λαό που σας ξεστράβωσε κάποτε και γίνατε άνθρωποι, θα είστε πολύ επιεικείς μαζί μας γιατί μην σας πάρει και σας σηκώσει.. Άντε μη στείλουμε τον Γλέζο και κατεβάσει τη σημαία σας από το Reichstag!

Δεν υποφέρεστε άλλο...

Και για να καταλάβετε ποιοι είμαστε και πώς θα συμπεριφερόμαστε εμείς, σκεφτείτε την εξής περίπτωση:

Η Ελλαδάρα, ο ομφαλός της γής, με σκληρή (και κυρίως αποτελεσματική) δουλειά την δεκαετία 2000 -2010 απολαμβάνει τριπλό Α από τους οίκους και είναι το κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Και ξαφνικά ανακαλύπτει ότι η γείτων Βουλγαρία (με τα καλά νούμερα άρτι εισαχθείσα στην ευρωζώνη) ξεκατινιάστηκε και έβγαλε τα κρυμένα ελλείμματά της στη φόρα με αποτέλεσμα να μην την δανείζει κανείς... Τους γαμάς, κύριε πρόεδρε ή δεν τους γαμάς που εξαιτίας τους θα κινδύνευε το ευρώ μας;
Όμως εμείς, ανώτεροι γαρ άνθρωποι, πιστοί στο λόγο του Ευαγγελίου ("ο έχων δύο χιτώνας..."), δίνουμε τόπο στην οργή και με περισσή ευκολία δίνουμε στον ζήτουλα Παπανδρέωφ ό,τι ζητήσει: χαμηλότοκα δάνεια που θα μας τα πληρώνουν οι φίλοι Βούλγαροι όποτε έχουν θετικό αναπτυξιακό πρόσημο.
Κάπου όμως δεν θέλουμε να πιαστούμε και κορόιδα και βάζουμε κάποιους όρους: ρε Βούλγαροι, άντε βάλτε γρήγορα σε τάξη τα οικονομικά σας και στρώστε το κράτος σας μη σας πάρει ο διάολος.

Τον πρώτο χρόνο κάτι πάνε να κάνουν οι γείτονες, τον δεύτερο όμως το ρίχνουν στο σορολόπ και ξαναβγαίνει ο Παπανδρέωφ στη ζητιανιά...

Νοιώθουμε βέβαια ότι κάτι δεν πάει καλά, τους τα ξανακουμπάμε όμως υπό τον φόβο μην καταρεύσει το κοινό μας νόμισμα. Στέλνουμε καλού-κακού τα τζιμάνια μας π.χ. Προβόπουλο, Στουρνάρα κλπ. να ρίχνουν πότε-πότε μια ματιά που ακούνε τα εξ αμάξης από τους Σαμάρωφ, Τσίπρεφ κλπ.

Και ανακαλύπτουμε τί; ότι το δούλεμα πάει σύννεφο και ότι, μόλις ο Παπανδρέωφ φέρνει τα σχετικά νομοσχέδια στη βουλή τους, καίγεται η Σόφια υπό τον ήχο συνθημάτων περί "ιμπεριαλιστών Ελλήνων που, δεν φτάνει που μας φάγανε την Θεσσαλονίκη, θέλουν να μας πάρουν και την Φιλιππούπολη"! Ο δε κύριος Σαμάρωφ να ωρύεται ότι, μόλις γίνει πρωθυπουργός, θα τα επαναδιαπραγματευτεί όλα όσα με κόπο περάσαμε εμείς από τη Βουλή μας!

Και μόλις ψελίσουμε "ρε βουλγαράκια, για δείτε κατά Ιταλία, Ιρλανδία και Πορτογαλία μεριά, αυτοί έχουν βγάλει το σκασμό και δουλεύουν ξέροντας ότι δεν υπάρχει άλλη καλύτερη συνταγή', οι άξεστοι Σλάβοι μας πετάνε στη μούρη ένα ξεγυρισμένο "χέστηκα τι κάνουν οι άλλοι μαλάκες, εμείς έχουμε την περηφάνεια μας, οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν, δεν μας ενδιαφέρει τί κάνουν, εμείς ξέρουμε καλύτερα"...

Εμείς όμως, στοχοπροσηλωμένοι και αλληλέγγυοι με τον φίλο βουλγαρικό λαό, τους δίνουμε το χρήμα ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ και περιμένουμε πότε οι Βούλγαροι θα "δεήσουν" να σοβαρευτούν...
Και όποτε ο Καρατζαφέρης ξεστομίζει κουβέντες περί αγοράς της Βάρνας και να τους κόψουμε το βήχα, σύσσωμο το κοινοβούλιό μας τον επαναφέρει στην τάξη...

Αυτός είναι ο σωστός τρόπος, κυρία μου, να συμπεριφέρεσαι σε ένα ανήμπορο (και κουτοπόνηρο λαό, μην το ξεχνάμε αλλά ας μην το κάνουμε θέμα...) και όχι να αφήνεις το λογιστή σου και τον σχιστομάτη αντικαγκελλάριό σου να μας βγάζουν γλώσσα...

Αλλά είπαμε: όταν εμείς φτιάχναμε Παρθενώνες εσείς τρώγατε ακόμα βελανίδια και δεν έχετε ιδέα από ανθρωπιά, ευγένεια και αλληλεγγύη, μόνο τα λεφτά των φορολογουμένων σας σκέφτεστε...

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2012

ΘΑΥΜΑΣΜΟΣ...

Πολλές φορές απλά πράγματα μας κάνουν να σκεφθούμε τα μεγαλύτερα.
Εχθές θαύμασα τους κατοίκους του Ζάγκρεμπ που αντέχουν τόσο κρύο χωρίς να δείχνουν ότι βασανίζονται.
Σήμερα θαύμασα έναν ανώνυμο σχολιαστή της προηγούμενης ανάρτησης του Τσότσου που είπε ότι παρότι άνεργος θα έρθει στην Αθήνα να διαδηλώσει υπέρ του Παπανδρέου εάν τολμήσουν να τον τραβήξουν στα δικαστήρια.
Εχθές το βράδυ σκεφτόμουνα και θαύμαζα τους πολίτες της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας που μέσα σ´ αυτήν την φοβερή κρίση υπομένουν κι ελπίζουν για καλύτερες ημέρες.
Σήμερα θυμήθηκα τον παππού μου που 40 χρόνων μετανάστευσε στον Καναδά με την γιαγιά μου και την μητέρα μου για να παλέψουν για μια καλύτερη ζωή. Άνεργος ήταν τότε και δεν άντεξε το κρύο και την ζωή του Καναδά για πολλά χρόνια, πρόλαβε όμως να σπουδάσει οπτικός εκεί δουλεύοντας ταυτόχρονα, μάζεψε ένα κομπόδεμα, ήρθε ξανά στην Αθήνα κι άνοιξε ένα μικρό μαγαζάκι με οπτικά. Ποτέ δεν τον θυμάμαι να παραπονιέται, η σύνταξη μικρή αλλά κι οι ανάγκες μικρές. Ποτέ δεν αναπολούσε με πικρία την θέση του στο διπλωματικό σώμα και τα μεγαλεία που είχε πριν μείνει άνεργος.
Σήμερα σκεφτόμουνα και ένιωσα περήφανη για άλλη μια φορά για τον άντρα μου που δούλεψε και έμεινε 4 χρόνια στην μακρινή βόρεια χώρα της Ευρώπης και διέπρεψε. Δεν σταμάτησε εκεί, δούλεψε άλλα 2 χρόνια στην γειτονική αλλά εχθρική χώρα, πετυχαίνοντας κι εκεί τα καλύτερα.
Σήμερα σκεφτόμουνα κι ένιωσα περήφανη για άλλη μια φορά για την κόρη μας που πέτυχε την ανώτερη διάκριση τελειώνοντας το σχολείο, που δεν ακολούθησε τις σειρήνες του κόσμου και σπούδασε αυτό που ήθελε η ψυχή της, και δούλευε από τον πρώτο χρόνο των σπουδών της για να μπορέσει να σταθεί μόνη της στα πόδια της. Άλλο ένα αριστείο την συνοδεύει τώρα μετά το τέλος των μεταπτυχιακών της σπουδών.
Σήμερα θυμήθηκα και τον θαυμασμό που ένιωθα για την Ελλάδα μας στην διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων μας! Το καλύτερο πρόσωπο της Ελλάδας μας παρουσιάστηκε σε όλον τον κόσμο μέσα σε δεκαπέντε ημέρες.
Και τα θαυμάσια τελείωσαν ξαφνικά μόλις θυμήθηκα την σημερινή Ελλάδα... Πού είναι η περηφάνεια μας, ο θαυμασμός του κόσμου για το πείσμα και τη θέλησή μας; Πού είναι η ελπίδα μας; Πού είναι το ευρηματικό μυαλό; Η ευφυία μας που μας επιτρέπει να βρίσκουμε λύσεις στα δύσκολα;
Μας έβαλαν τα γυαλιά όλοι οι άλλοι λαοί, σ´ αυτόν τον πόλεμο δείχνουμε να μην αντέχουμε, να μην έχουμε την θέληση να ζήσουμε και να ελπίσουμε.
Η περηφάνεια μας έγινε ψευτομαγκιά,
Το δημιουργικό μας πείσμα έγινε κακόγουστο αστείο,
Η υπομονή μας έγινε μιζέρια,
Η ευφυία μας εξαντλείται σε κόλπα για να γλυτώσουμε τον ιδρώτα και τα δάκρυα,
Η θέλησή μας φαίνεται να ξοδεύτηκε στο χτίσιμο του πολυτελούς σπιτιού και στην αγορά του πολυτελούς αυτοκινήτου..

ΓΙΑΤΙ;;;;;;;

Ζητείται ελπίδα, ζητείται αγάπη για την ζωή, ζητείται θέληση, ζητείται να δούμε κατάματα την αλήθεια και να προχωρήσουμε!

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

ΔΩΣΕ ΘΑΡΡΟΣ ΣΤΟ ΧΩΡΙΑΤΗ...

Το θράσος τους δεν περιγράφεται:

Τα έκαναν που τα έκαναν σκατά στην καταραμένη 5ετία τους, μας πουλάνε μούρη (και το χάβουν μερικοί) ότι τόσο κατάστρεψε τη χώρα ο ΓΑΠ που το 2020 το χρέος σαν ποσοστό του ΑΕΠ θα είναι το ίδιο όσο αυτοί το άφησαν το 2009 παρόλα τα επώδυνα μέτρα (120%)...

Μοιάζουν με το μαλάκα που πηδάει από τον 20ο όροφο και, φτάνοντας στον 12ο, καυχιέται ότι είναι σε καλύτερη θέση από ότι στον 8ο (όπου υπάρχει το δίχτυ ασφάλειας που προνόησαν η "κακιά" Ευρώπη, το "καταραμένο" ΔΝΤ και ο "προδότης" ΓΑΠ να βάλουν για να σωθεί από βέβαιο θάνατο και να βοηθηθεί μετά μήπως καταφέρει να ξανανέβει στον 12ο)...

Σκέφτομαι ότι η βασική μαλακία του ΓΑΠ, όσον αφορά τον ίδιο και το κόμμα του, ήταν που επέμενε στις πρόωρες εκλογές και δεν άφησε το νεραϊδοβούβαλο να υποστεί το μαρτύριο μέχρι τέλους φτάνοντας το χρέος στο 300%...
Για πολλά μπορούμε να κατηγορήσουμε τον Παπανδρέου, κυρίως ότι δεν διέγνωσε έγκαιρα το μέγεθος της φωτιάς και δεν εφάρμοσε το μνημόνιο, αλλά, διάολε, να κομπορρημονεί ο εμπρηστής για την αποτυχία του πυροσβέστη, ε, αυτό πάει πολύ!

Δηλαδή θέλουν να μας πουν ότι παρέδωσαν "θωρακισμένη" οικονομία που την ξεθεμελίωσε ο Γιώργος και ότι έχουν τα μαγικά "ζάππεια" στο τσεπάκι που ΔΕΝ εφάρμοζαν όσο ήταν στα πράγματα ("Γιώργο άστο για αργότερα" το σήμα κατατεθέν του χοντρού...).

Και αφού ήταν ΤΟΣΟ θωρακισμένη η οικονομία, γιατί ο αντωνάκης είπε σε συνέντευξή του ότι "έπρεπε να πάρουμε μέτρα τον Ιούνιο του 09 και ας μας έριχναν";; Και τι είδους μέτρα ήταν αυτά; Φαντάζομαι μαγικά: μείωση φόρων, ιδιωτικοποιήσεις σε καμμιά ντουζίνα χρόνια, πάγωμα μισθών κλπ. Τόσο απλά που δεν τα έχει σκεφτεί κανείς στην Ευρώπη...

Και γιατί οι Ευρωπαίοι εταίροι μας (φιλαράκια του Καραμανλή μην το ξεχνάμε) είχαν πει τον Φεβρουάριο του 09 στον δυστυχή Παπαθανασίου ότι "έτσι όπως πάτε στο τέλος του χρόνου θα χρεοκοπήσετε" και πανικοβλημένος ο ίδιος τους παρακάλεσε να μην γραφτεί η ρήση αυτή στα πρακτικά για να μην γίνει πανικός και παρουσίασε στη Λαγκάρντ τα μέτρα της "λαδόκολλας";;

Αυτή λοιπόν είναι η κατάρα της Ελλάδας: το θράσος του φταίχτη που επιπλέον ετοιμάζεται να κυβερνήσει, ενώ αυτός που πάλεψε (και απέτυχε, ναι, μόνος εναντίον όλων) παραδίδεται στη χλεύη...

Ρε δεν πάτε στο διάολο...

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

ΦΩΝΗ ΒΟΩΝΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΤΙΜΗΜΕΝΗ" 5ΕΤΙΑ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ...

Τσούζει, δεν πειράζει όμως:

Ο συγγραφέας Μαρκ Τουέιν είχε κάνει μια ευφυή παρατήρηση. «Το κρεβάτι», είχε πει, «είναι το πιο επικίνδυνο μέρος του κόσμου. Το 90% των ανθρώπων πεθαίνουν εκεί». Κάπως έτσι λοιπόν διάφοροι τηλεπαρουσιαστές και τηλεαστέρες πολιτικοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το Μνημόνιο είναι το πιο επικίνδυνο πράγμα του κόσμου. Η ανάπτυξη πεθαίνει εκεί.

Βεβαίως, η ελληνικού τύπου ανάπτυξη είχε πεθάνει πολύ πριν από τον Μάιο του 2010 που ψηφίστηκε και άρχισε να εφαρμόζεται -όπως, τέλος πάντων, εφαρμόζεται- το Μνημόνιο. Το 2008 είχαμε ύφεση -0,6% και το 2009 -2%. Αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες για τους οικονομολόγους των τηλεκαφενείων. Οπως θα έλεγε και ο Βλαδίμηρος Λένιν, «ένα ψέμα ειπωμένο πολλές φορές γίνεται αλήθεια».

Η νέα αλήθεια, λοιπόν, ειπωμένη πολλές φορές από τα κανάλια είναι ότι το Μνημόνιο έφερε την ύφεση και όχι ότι η ύφεση (μαζί με την κακοδιαχείριση των προηγούμενων χρόνων) έφερε το Μνημόνιο. Φυσικά, για να πούμε και του τηλεστάρ το δίκιο, αν ο κρατικός προϋπολογισμός του 2010 μπορούσε να αντλήσει τα 32,622 δισεκατομμύρια του 2009 σε δανεικά, σίγουρα η ύφεση θα ήταν πιο ρηχή. Το 2010 τα δάνεια της κεντρικής (μόνον) κυβέρνησης ήταν 23,396 δισ. ευρώ. Τα εννιά περίπου δισ. των δανεικών που έλειψαν από την οικονομία το 2010 θα μπορούσαν να κυκλοφορήσουν μεταξύ Μυκόνου, Αράχωβας, Ντα Κάπο και άλλων παραγωγικών προορισμών, έτσι ώστε να είμαστε «αναπτυγμένοι», δηλαδή η ύφεση να πάει 3,4% (δεδομένου ότι με την «κεϊνσιανή» πολιτική των δανεικών η ύφεση μεταξύ 2008 και 2009 βάθυνε μόνο 1,4%).

Υπάρχει, όμως, ένα μυστικό για τη χρονιά της «ανάπτυξης» που ήταν το σωτήριο προ Μνημονίου έτος 2009. Τα 21,5 δισ. από τα 32,6 που δανειστήκαμε τότε πρέπει να τα πληρώσουμε φέτος. Στις 20 Μαρτίου 2012 λήγουν δύο ομόλογα τριετούς διάρκειας που συνήφθησαν τις ονειρεμένες εποχές: ένα των 7 δισ. που δανειστήκαμε στις 17/2/2009 και μια επανέκδοση στις 5/5/2009 με ανεξόφλητο υπόλοιπο 14,433 δισ. Τότε βέβαια που ήμασταν «αναπτυγμένοι» (έστω με ύφεση 2%) δεν μας ένοιαζε: «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μέχρι το 2012», όπως λέει ένα κλασικό νεοελληνικό ρητό.

Ζήσαμε όμως, και τώρα τρέχει ο κ. Παπαδήμος όχι μόνο να «κουρέψει» το χρέος, αλλά και να εξηγήσει γιατί οι υπουργοί μας θα χρειαστούν κι άλλα δανεικά για να φέρουν την «ανάπτυξη». Το χειρότερο δε είναι ότι θα ζήσουν τα παιδιά μας, στα οποία εκτός από τον διάστικτο με μοβ, μπεζ και κανελί αυθαίρετα φυσικό μας πλούτο θα κληροδοτήσουμε («κουρεμένο») χρέος 120% του ΑΕΠ• με την προϋπόθεση ότι θα κάνουμε όσα πρέπει να κάνουμε. Αλλά σήμερα πάλι ξαναλέμε: «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει μέχρι το 2020;» Δεν κλαίγονται σήμερα τόσοι και τόσοι στα κανάλια γιατί το 2009 δεν δανειστήκαμε τα διπλά και τριπλά ώστε να έχουμε φέτος να πληρώνουμε καμιά 60ριά δισ. επιπλέον σε τοκοχρεολύσια;

Παρ’ όλα αυτά, διάφοροι επαναλαμβάνουν πως το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας δεν είναι ότι πληρώνονται χιλιάδες για να μη δουλεύουν στο Δημόσιο, ενώ ταυτοχρόνως με διάφορες διοικητικές ρυθμίσεις απαγορεύουμε σε χιλιάδες να δουλέψουν. Με στόμφο καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι το μόνο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι ότι «δεν πέφτουν λεφτά στην αγορά». Ε, εδώ ίσως πρέπει να αναφωνήσουμε: «Ποια λεφτά ρε Καραμήτρο; Αυτά που δίνουν οι “δυνάμεις κατοχής” της χώρας;»